7

 


 

Θέλουμε ρε παιδιά "ν' αγιάσουμε", αλλά η κατάσταση είναι τόσο εμετική, που πραγματικά δεν υπάρχουν λέξεις για να την περιγράψουν. Ό,τι είχαμε ολοκληρώσει την ενότητα "Η Πεντέλη και οι άνθρωποι" στη σελίδα της Πεντέλης, όπου κάναμε μια σύντομη αναφορά στη Δούκισσα της Πλακεντίας, οπότε φίλος του site μας ενημέρωσε πως, συμπτωματικά, το «περιοδικό» "Μυστική Μπαρούφα", το οποίο μας είχε αναγκάσει να ασχοληθούμε μαζί του τον τελευταίο καιρό λόγω των επανειλημμένων αντιγραφών του site εκ μέρους του, είχε δημοσιεύσει και αυτό σαν κύριο του άρθρο ένα θέμα με τίτλο "Φως στο μυστήριο της Δούκισσας της Πλακεντίας" (και μόνο, βέβαια, ο τίτλος μιλάει από μόνος του...) και πως, ώ τι έκπληξη, και τη φορά αυτή στο κεντρικό άρθρο του περιοδικού είχε αντιγραφεί αυτολεξεί ένα μέρος του site.

 

Πράγματι, όταν λίγες μέρες αργότερα πιάσαμε στα χέρια μας τη "Μυστική Μπαρούφα" και διαβάσαμε ένα απόσπασμα από το εν λόγω άρθρο...

 

 

...για κάποιον ανεξήγητο λόγο θυμηθήκαμε το ακόλουθο απόσπασμα, από την πρώτη ενότητα της σελίδας του site για την Πεντέλη:

 

«...Η κλονισμένη δούκισσα ταριχεύει το σώμα της (!) (ακόμα και αυτό το θαυμαστικό αντιγράφτηκε) και το αποθέτει στην προσωρινή της κατοικία στην οδό Πειραιώς. Στις 19 Δεκεμβρίου του 1847 η κατοικία και το ταριχευμένο πτώμα αποτεφρώνονται από πυρκαγιά, η οποία ξέσπασε από άγνωστη αιτία.

(ακόμα και η παράγραφος)

Η δούκισσα, φάντασμα πλέον του παλιού της εαυτού, έχει υποστεί τρομακτικές μεταβολές ως προς τη ψυχοσύνθεση και τη συμπεριφορά. Απομακρύνεται από το Χριστιανισμό και ασπάζεται το Μωσαϊσμό. Ιδρύει θεοκρατική (μαγική) οργάνωση, με μέλη διάφορους Έλληνες και ξένους λόγιους...»

 

Δε χρειαζόταν να κάνουμε καμία σύγκριση. Η πληροφορία ότι η Δούκισσα, μετά το θάνατο της κόρης της, ίδρυσε μαγική οργάνωση δεν έχει γραφτεί πουθενά αλλού και σε κανένα βιβλίο διότι, απλούστατα, η πληροφορία αυτή προέκυψε ύστερα από δική μας διερεύνηση και έπειτα από μελέτη και διασταύρωση αρκετών παράπλευρων πηγών και αναφορών. Ο συν-ραφέας του άρθρου, βέβαια, θεώρησε ότι θα ήταν πιο γαργαλιστικό για τους δύσμοιρους αναγνώστες του «περιοδικού» να προσθέσει και κάποιες δικής του έμπνευσης αρλούμπες σχετικά με «μαγικά όργια» και «τελετές μαύρης μαγείας» (προσέξτε, μαύρης, όχι βεραμάν, ούτε λευκής με ροζ πουά). Και το ακόμα πιο αστείο είναι πως το κομμάτι αυτό σχετικά με τη Δούκισσα είναι η δεύτερη φορά που αντιγράφεται, μέσα σε διάστημα τεσσάρων μόλις μηνών, από το ίδιο «περιοδικό».

 

 

Μιλάμε για απανωτή κατάρριψη κάθε πανελληνίου ρεκόρ λογοκλοπής. Μιλάμε για ένα «περιοδικό» που κυριολεκτικά ανοίγει νέους δρόμους στα ελληνικά δεδομένα.

 

Όσο για το υπόλοιπο περιεχόμενο του «άρθρου», εκτός από κάποιες εμβόλιμες, εξόφθαλμες μπούρδες του συν-ραφέα του, που σκοπό έχουν να εξάψουν τη φαντασία των δύστυχων αναγνωστών του «περιοδικού», αυτό είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αντεγραμμένο από το βιβλίο του Γ. Καιροφύλλα "Η Ρομαντική Αθήνα" (ΒΛΕΠΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ) και από το βιβλίο "Η Δούκισσα της Πλακεντίας", του Π. Δημητρακόπουλου. Εντελώς ενδεικτικά, το βιβλίο του Γ. Καιροφύλλα ξεκινά ως εξής: «Περήφανο έπλεε στα ήσυχα νερά του Αργολικού κόλπου το μεγάλο πολεμικό καράβι "Αρης"...». Το «μυστικό άρθρο» ξεκινά ως εξής: «Στις 22 Νοεμβρίου του 1829 ο "Αρης", η ένδοξη ναυαρχίδα του Μιαούλη έμπαινε στο λιμάνι του Ναυπλίου...».

 

Τι; Αναφορά στις πηγές; Θα αστειεύεστε βέβαια. Εδώ μιλάμε για συνειδητούς απατεώνες. Αγνοούν κάθε έννοια αξιοπρέπειας, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους (και αλλού) τους νόμους περί λογοκλοπής και προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, δε διστάζουν να γεμίσουν τα μυαλά των αναγνωστών τους με τις κρετινοειδείς τους παρλαπίπες προκειμένου να γίνουν γνωστοί και να βάλουν λεφτά στην τσέπη τους.

 

Και δε μας πειράζει και τόσο η αντιγραφή καθεαυτή. Δε μας πειράζει και τόσο που κάποια παράσιτα πωλούν και εξαργυρώνουν συστηματικά τον δικό μας χρόνο, όπως και τον χρόνο άλλων ανθρώπων, θυμάτων της αισχρής τους αντιγραφής. Σιγά τα ωά, εδώ, γύρω μας σημειώνονται καθημερινά απείρως μεγαλύτερης κλίμακας απάτες. Είναι αυτή η βρόμα που αναδύεται στα ρουθούνια μας κάθε φορά που βλέπουμε την όμορφη και σαγηνευτική έρευνα του αγνώστου να κυλιέται στη λάσπη από ανίδεους και αδίστακτους απατεώνες, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προσωπική τους ανάδειξη. Είναι ο αστείος διευθυντής του «περιοδικού», που υπογράφει ως «διευθυντής εξερεύνησης», και ο οποίος, όχι απλώς δεν είχε το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη και να αποκαταστήσει την αλήθεια σχετικά με τις επανειλημμένες κλοπές ολόκληρων άρθρων από το «περιοδικό» του, αλλά, αντιγράφοντας και ο ίδιος τους προλόγους του, μουρμούριζε κάτι για πειρατές και για σκυλόψαρα των ελληνικών θαλασσών. Και οι κλοπές συνεχίζονται. Σε κάθε τεύχος. Και δεν ντρέπονται.

 

 

Ανάδειξη και λεφτά. Τρέξτε να γραφτείτε συνδρομητές. Δωρεάν σεμινάρια χρήσης Η/Υ. Πρώτο μάθημα: η χρήση του "copy" και του "paste". Έκπτωση 35%. Και καλό σας ταξίδι κατρακυλώντας τα σκαλοπάτια προς τη μαύρη οπή.

 

Το «μυστικό άρθρο» τελειώνει ως εξής: «Τελικά η Δούκισσα πεθαίνει το 1854 από ύδρωπα και θάβεται στον πύργο της στην Πεντέλη». Η δική μας αναφορά στη Δούκισσα τελειώνει ως εξής: «Πεθαίνει το 1854 από ύδρωπα και θάβεται στον πύργο της στην Πεντέλη». Λέτε οι μυστικοί λολομπριγκίτοι να έψαξαν τουλάχιστον τι είναι ο ύδρωπας;

 

Α στα κομμάτια, σιχαθήκαμε.

 

 

Έλληνες πρωταθλητές, χρυσοί Ολυμπιονίκες

στο αγώνισμα της συγχρονισμένης κατάκλισης.

 

 

«Ο Καθηγητής Γκόνταρντ, από την έδρα του στο Κολλέγιο Κλάρκ και με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν, δε γνωρίζει τη σχέση της δράσης και της αντίδρασης και την ανάγκη να βρει κάτι καλύτερο από το κενό για να αντιδράσει πάνω του - αυτό που λέει είναι παράλογο. Είναι φανερό ότι του λείπει η γνώση που σερβίρεται καθημερινά στα γυμνάσια.»

 

Τα παραπάνω σχόλια γράφτηκαν σε άρθρο της εφημερίδας "The New York Times" το 1920. Ο αρθρογράφος της εφημερίδας σχολίαζε τις απόψεις του Robert H. Goddard, καθηγητή Φυσικής και θεωρούμενου πλέον σήμερα ως «πατέρα» της πυραυλικής επιστήμης της Αμερικής. Ο Goddard υποστήριζε ότι η πτήση ενός πυραύλου στο διάστημα θα ήταν εφικτή μέσω της εκμετάλλευσης του νόμου περί Δράσης-Αντίδρασης της Φυσικής. Με απλά λόγια, τα αέρια καύσης που θα εκτονώνονταν με δύναμη προς τα πίσω από τα ακροφύσια της ουράς ενός πυραύλου (Δράση) θα προκαλούσαν τη γένεση μιας ίσης και αντίθετης κατεύθυνσης δύναμης, που θα έσπρωχνε τον πύραυλο προς τα εμπρός (Αντίδραση). Και είναι, βέβαια, γνωστό εδώ και αιώνες ότι ο νόμος Δράσης-Αντίδρασης ισχύει θαυμάσια ακόμα και σε συνθήκες απόλυτου κενού, όπως αυτού που επικρατεί στο Διάστημα. Δεν απαιτείται, δηλαδή, η ύπαρξη αέρα ή κάποιου άλλου υλικού μέσου, το οποίο τα αέρια των πυραύλων θα έπρεπε να σπρώχνουν προς τα πίσω προκειμένου να δημιουργηθεί η δύναμη της Αντίδρασης που σπρώχνει τους πυραύλους μπροστά.

 

Μόλις 49 χρόνια μετά τα γραφόμενα του αρθρογράφου των "Times", ένας πύραυλος που λειτουργούσε με βάση το φυσικό νόμο περί Δράσης-Αντίδρασης, όχι απλώς πραγματοποίησε μια πτήση στο Διάστημα, αλλά μετέφερε και ανθρώπους στο Φεγγάρι. Και είναι ευτύχημα ότι οι πύραυλοι δε διαβάζουν εφημερίδες, γιατί, αν είχαν διαβάσει το «εμβριθές» άρθρο του δημοσιογράφου των "Times" ή άλλα ανάλογα «πονήματα» συναδέλφων του που υποστήριζαν το ουτοπικό της όλης προσπάθειας, θα είχαν απογοητευτεί και θα είχαν χάσει την αυτοπεποίθηση τους.

 

Τώρα, το ποιος πραγματικά στερούνταν βασικής γνώσης «που σερβίρεται καθημερινά στα γυμνάσια» είναι εμφανές. Και να σκεφτεί κανείς ότι η "New York Times" θεωρούνταν τότε, όπως και σήμερα άλλωστε, μια από τις εγκυρότερες και μεγαλύτερες σε κυκλοφορία εφημερίδες του κόσμου. Έτσι, για να μη νομίζετε ότι η ύπαρξη ημιμαθών, αλλά και κακεντρεχών μερικές φορές δημοσιογράφων, συνιστά φαινόμενο αποκλειστικά ελληνικό ή ότι εκδηλώνεται μονάχα επί των ημερών μας.

 

Πρόσφατα, πάντως, ο γράφων παρακολουθούσε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων τηλεοπτικού σταθμού που αυτοδιαφημίζεται επαναλαμβάνοντας διαρκώς ότι οι «ειδήσεις» του έρχονται πρώτες σε βαθμό εγκυρότητας, αλλά και σε ποσοστό τηλεθέασης σε σχέση με τα υπόλοιπα κανάλια (ο σταθμός, μάλιστα, διαθέτει και «σχολή δημοσιογραφίας»). Στο «αποκαλυπτικό ρεπορτάζ», μια νεαρή mediάνθρωπος σχολίαζε με δηκτικό ύφος το θέμα των παράνομων μετεγγραφών σε ελληνικά Πανεπιστήμια, που έχει αναδυθεί ξανά στην επικαιρότητα τον καιρό αυτό. Στηλιτεύοντας τους πάντες και τα πάντα, η mediάνθρωπος ανέφερε περιπτώσεις με μετεγγραφές που, όπως δήλωνε, είχαν πραγματοποιηθεί βασιζόμενες σε αστείους λόγους υγείας. «Και τι να πει κανείς για την περίπτωση φοιτητή που μετεγγράφηκε στην Ελλάδα επειδή στο Πανεπιστήμιο του εξωτερικού όπου φοιτούσε... (μικρό ειρωνικό κενό) ...νύσταζε. Και η αίτηση μετεγγραφής του έγινε δεκτή, γιατί, όπως ανέφερε το ιατρικό πιστοποιητικό, ο φοιτητής έπασχε από... (άλλο ειρωνικό κενό) ...κυκλοστροφικό νυσταγμό... (τρίτο, μεγαλύτερο ειρωνικό κενό - χρόνος νοερού χαχανίσματος).» Τώρα, ο "Νυσταγμός" δεν έχει καμία σχέση με τη νύστα και συνιστά βαριά πάθηση, κατά την οποία τα μάτια του πάσχοντος αδυνατούν να σταθεροποιηθούν στο αντικείμενο προσήλωσης του βλέμματος, διαγράφοντας διαρκώς παλινδρομικές κινήσεις που δεν του επιτρέπουν να διακρίνει καθαρά αυτό που κοιτάζει. Οι περισσότεροι άνθρωποι που πάσχουν από Νυσταγμό, και μάλιστα από "κυκλοστροφικού" τύπου, όπως στην περίπτωση που «καυτηρίαζε» η mediάνθρωπος συγχέοντας τον με τη νύστα, έχουν πολύ χαμηλή οπτική οξύτητα (αρκετοί φτάνουν στα όρια της νομικής τύφλωσης, με οπτική οξύτητα κάτω του 1/20), μα και πλήθος άλλων σοβαρών προβλημάτων. Δεν είναι, βέβαια, υποχρεωμένος κανείς να γνωρίζει σε τι αντιστοιχεί η ιατρική πάθηση του Νυσταγμού, και τα λάθη, ιδιαίτερα στις ερμηνείες ειδικών όρων, είναι ανθρώπινα. Όταν, όμως, υποτίθεται ότι κάνεις ενημερωτικό ρεπορτάζ, το οποίο θα παρακολουθήσουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που θα αντλήσουν ενημέρωση από τα λεγόμενα σου, και μάλιστα το ρεπορτάζ σου αυτό στοχεύει σε μια προσπάθεια γελοιοποίησης προσώπων και καταστάσεων, η άγνοια, η ανοησία και τα χονδροειδέστατα λάθη, όπως αυτό περί Νυσταγμού, είναι, όχι απλώς απαράδεκτα, αλλά και πρόστυχα ως προς τους ανθρώπους που θίγουν. Μπορεί, λοιπόν, να φανταστεί κανείς το πώς θα πρέπει να ένιωσε ο φοιτητής αυτός, αλλά και άλλοι άνθρωποι που βρίσκονται σε ανάλογη θέση και δικαιούνται πρώτοι απ' όλους τις όποιες ευεργετικές διατάξεις της κοινωνίας μας, ακούγοντας το σοβαρό τους πρόβλημα υγείας να προβάλλεται από το πρώτο σε τηλεθέαση δελτίο ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης ως «κατάσταση νύστας». Το παράδοξο είναι ότι μέσα στο όλο mediολογικό κομφούζιο υπάρχουν και μερικοί σοβαροί δημοσιογράφοι, που προσεγγίζουν το έργο τους με υπευθυνότητα και αγάπη. Ουδείς γνωρίζει το πώς καταφέρνουν να επιβιώνουν, όμως -ευτυχώς- επιβιώνουν.

 

Η αναξιοπιστία και η ανευθυνότητα, όμως, μεγάλης μερίδας των δημοσιογράφων είναι μικρό μόνο μέρος του προβλήματος, και όχι το πρόβλημα καθεαυτό. Το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται στο πώς ο καθένας από εμάς συλλέγει, αξιολογεί και υιοθετεί ή απορρίπτει τις πληροφορίες εκείνες που συνθέτουν τις προσωπικές του αντιλήψεις. Βλέπετε, το τι πιστεύουμε για κάθε επιμέρους θέμα καθορίζει, όχι μονάχα τη στάση μας ως προς το θέμα αυτό, αλλά και διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό τον ίδιο μας τον εαυτό, καθοδηγεί τις κινήσεις μας, προδιαγράφει το τι θεωρούμε εφικτό και τι ανέφικτο, το τι αξίζει τον κόπο και τι δεν τον αξίζει, ακόμα και το τι είναι αληθινό και τι δεν είναι. Αν το σκεφτείτε, η πληροφορία είναι εκείνη που καθοδηγεί την αίσθηση μας περί αληθινού-υπαρκτού και περί ψεύτικου-ανύπαρκτου. Κατ' αυτή την έννοια, η ίδια η πληροφορία είναι ένας μικρός (ή και μεγάλος) θεός, που φωτίζει με την «ευλογία» του εκείνους στους οποίους φανερώνεται και καταδικάζει στο «σκότος» της άγνοιας και του αέναου μαρτυρίου της μάταιης αναζήτησης εκείνους από τους οποίους διαφεύγει. Κατ' επέκταση, η πληροφορία -η πληροφορία την οποία ως άνθρωποι ενσωματώνουμε και αφομοιώνουμε υιοθετώντας τη- είναι ο προσωπικός μας Θεός, το Φως, η Αλήθεια, αλλά και η οδός προς την Αλήθεια. Και, όπως συμβαίνει και με όλους τους θεούς των θρησκειών, η οδός αυτή είναι διπλής κατεύθυνσης. Μπορεί ο άνθρωπος να κινηθεί προς αναζήτηση της πληροφορίας-αλήθειας, όπως μπορεί και η πληροφορία-αλήθεια να αποκαλυφθεί ή και να μεταδοθεί στον άνθρωπο.

 

Εδώ δε συζητάμε, βεβαίως, για τις πληροφορίες τις οποίες ο καθένας από εμάς απορρίπτει ως λανθασμένες. Μιλάμε για τις πληροφορίες εκείνες τις οποίες αποδεχόμαστε ως αληθείς και ενσωματώνουμε στα προσωπικά μας «πιστεύω».

 

Ποιες πληροφορίες; Ποιες αλήθειες; Είναι όλες οι πληροφορίες που καθοδηγούν τις αντιλήψεις των ανθρώπων που τις ενστερνίζονται «αληθινές» αλήθειες; Αν ναι, τι συμβαίνει με τις αντικρουόμενες και αντιακυρούμενες πληροφορίες; Αν όχι, ποιος είναι εκείνος που αποφασίζει ποιες πληροφορίες είναι τελικά αληθείς (άρα πληροφορίες) και ποιες αναληθείς (άρα μη πληροφορίες/διαδόσεις/απάτες/αυταπάτες); Ποιος αποφασίζει; Ποιος καθορίζει;

 

Θέλετε μερικές κλασικές απαντήσεις σε αυτό το "ποιος"; Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Το Σύμπαν· η Πραγματικότητα· ο εαυτός μας· ο Θεός· το τελικό αποτέλεσμα· η κοινή γνώμη κλπ, κλπ...

 

Δεν απαιτείται ιδιαίτερη ανάλυση προκειμένου κανείς να αντιληφθεί ότι οι παραπάνω απαντήσεις, αλλά και όλες οι απαντήσεις του τύπου αυτού, είναι απλές υπεκφυγές που «ξεφορτώνονται τον μπελά» της απάντησης δημιουργώντας καινούριες, αλληλοδιάδοχες ερωτήσεις. Απαντήσεις του τύπου "Θεός", "Πραγματικότητα", "Σύμπαν" σκοντάφτουν (και τρώνε τα μούτρα τους) στο γεγονός ότι, αν κοιτάξετε προσεκτικά, θα διαπιστώσετε ότι ανάμεσα στα έξι περίπου δισεκατομμύρια των ατόμων της ανθρωπότητας γύρω σας δεν υπάρχουν τελικά ούτε δύο άνθρωποι που να εννοούν και να ασπάζονται τον ίδιο ακριβώς Θεό, που να βιώνουν την ίδια ακριβώς Πραγματικότητα, ή που να αντιλαμβάνονται το ίδιο ακριβώς Σύμπαν. Οι παραπάνω έννοιες, μάλιστα, υφίστανται διαρκώς μεταβολές ως προς το νόημα και το περιεχόμενο τους ακόμα και μέσα στο νου του ίδιου ανθρώπου, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Εάν, λοιπόν, κανείς απαντούσε στο παραπάνω "ποιος" με κάποια από τις παραπάνω απαντήσεις, το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν να μεταθέσει απλώς το ερώτημα σε "ποιος Θεός;", "ποια Πραγματικότητα;", "ποιο Σύμπαν;". Αφήστε που έννοιες όπως αυτές είναι σε τελική ανάλυση ασύλληπτες εξ ορισμού για εμάς τους ανθρώπους. Και μια ακατάληπτη απάντηση δεν είναι σε καμία περίπτωση πιο ικανοποιητική από μια μη απάντηση.

 

Ο Παρατηρητής-εαυτός μας; Μα αυτός είναι που εξαρχής διατυπώνει το ερώτημα. Υποκειμενικές αλήθειες; Υπάρχουν αμέτρητες. Διαλέξτε και πάρτε. Μόνο που, ακριβώς, είναι υποκειμενικές, άρα επίπλαστες και επισφαλείς. Μπορείτε, βέβαια, να βολευτείτε με ένα κλισέ του τύπου «η αλήθεια κρύβεται μέσα μας», μόνο που μετά θα πρέπει να αναρωτηθείτε και σχετικά με το που κρύβεται το ψέμα. Όχι, ο εαυτός μας ούτε καθορίζει ούτε αποφασίζει σχετικά με την αλήθεια ή μη της πληροφορίας. Αξιολογεί απλώς (στην καλύτερη περίπτωση) τις πληροφορίες σύμφωνα με τις γνώσεις, τις αντιλήψεις και τα συσσωρευμένα του στερεότυπα, καταλήγοντας σε πιθανολογικά συμπεράσματα τα οποία έρχονται πάντοτε σε σύγκρουση με τα αντίστοιχα συμπεράσματα άλλων ανθρώπων, που βασίζονται σε διαφορετικά υπόβαθρα σκέψης.

 

Ούτε και το «τελικό αποτέλεσμα» (ακόμα κι αν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ως προς αυτό) αποφαίνεται για το παραμικρό. Το «αποτέλεσμα» είναι το τέλος του δρόμου, όχι ο δρόμος ο ίδιος. Το «αποτέλεσμα» δεν καθορίζει την αλήθεια αλλά καθορίζεται από αυτή. Και το ερώτημα εδώ έχει να κάνει με το ποιος καθορίζει την αλήθεια, ποιος ή τι καθορίζει τη διαδρομή προς το εκάστοτε συγκεκριμένο αποτέλεσμα και όχι προς οποιοδήποτε άλλο.

 

Ποιες είναι οι «ράγες» επάνω στις οποίες κινείται η αλήθεια;

 

Πιθανώς κάπου εδώ να αισθάνεστε ότι απλώς παίζουμε με τις λέξεις. Και ίσως να σκέφτεστε ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως είναι γιατί απλά... είναι έτσι όπως είναι. Ίσως πιστεύετε ότι η αλήθεια, απλούστατα, απορρέει από τους νόμους του φυσικού μας κόσμου και ότι δεν έχει νόημα να ρωτά κανείς γιατί το Σύμπαν έχει τη μορφή που έχει αντί για κάποια άλλη, αφού, όποια μορφή κι αν είχε, πάλι την ίδια ερώτηση θα διατυπώναμε.

 

Ας υποθέσουμε ότι όντως τα παραπάνω ισχύουν. Πολύ ωραία, αλλά τελικά ποια είναι η μορφή που έχει το Σύμπαν; Αφού τα πράγματα είναι έτσι όπως είναι... πώς είναι; Ποιος δίνει τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα; Κι εδώ ας ξεφύγουμε για λίγο από τις κοσμολογικές κλίμακες και τις απόλυτες απαντήσεις (υποθέτοντας ότι υπάρχουν τέτοιες) κι ας δούμε τα πράγματα στο καθημερινό ανθρώπινο μας επίπεδο. Ποιος, λοιπόν, δίνει τις απαντήσεις στο δικό μας ανθρώπινο κόσμο; Ποιος αποφασίζει σχετικά με το σωστό και το λάθος; Ποιος αποφαίνεται περί αληθινού-υπαρκτού και ψεύτικου-ανύπαρκτου; Ποιος είναι ο αρμόδιος για τις σχετικές απαντήσεις;

 

Κανείς, είναι η αυταπόδεικτη απάντηση. Σε απόλυτους όρους, δεν υπάρχει καμία απολύτως κοινώς αποδεκτή αρμόδια «αρχή» στον κόσμο μας που να αποφασίζει περί του αληθούς ή όχι της πληροφορίας, περί του υπαρκτού ή όχι των πραγμάτων. Και αυτό το «κανείς» ηχεί πολύ μοναχικό αν το καλοσκεφτείτε. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που, ενώ όλοι μας το γνωρίζουμε, αποφεύγουμε να το σκεπτόμαστε, με αποτέλεσμα σπανίως να το συνειδητοποιούμε. Δεν υπάρχει κανείς.

 

Αν, όμως, αρμόδια κοινώς αποδεκτή «αρχή» δεν υπάρχει, υπάρχουν εντούτοις αρκετές πανανθρώπινες προσεγγίσεις στο όλο ζήτημα. Και υπήρχαν από τα πανάρχαια χρόνια.

 

Η αρχαιότερη, βέβαια, όλων είναι η Θρησκεία. Η Θρησκεία, με την ευρεία της έννοια, καθοδήγησε επί πολλές χιλιετίες την αίσθηση της ανθρωπότητας περί της αλήθειας των πραγμάτων και, στο σημείο αυτό, θα πρέπει κανείς να αναλογιστεί ότι και οι περισσότερες μορφές παραδοσιακής τελετουργικής Μαγείας των διαφόρων λαών (τελετές γονιμότητας, ταφικά έθιμα κλπ.) απετέλεσαν στην ουσία εκφάνσεις θρησκευτικού συναισθήματος. Αλλά, και πολλά από τα αρχαία φιλοσοφικά συστήματα σκέψης, εξελισσόμενα, προσέγγισαν σταδιακά με τις διδαχές τους δομές και παραδοχές οι οποίες ελάχιστα διέφεραν από τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά ενός τυπικού θρησκευτικού δόγματος. Αντίστοιχα, τα επίσημα θρησκευτικά δόγματα ενισχύθηκαν με αναλυτικές προσεγγίσεις αρμόζουσες σε φιλοσοφικά συστήματα, επενδυόμενα σταδιακά το μανδύα αυτό. Έτσι, υπό το γενικό όρο «Θρησκεία» περιλαμβάνονται συστήματα και πρότυπα σκέψης που εκτείνονται πέρα από τα αυστηρά όρια των διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων. Και αυτού του είδους η Θρησκεία ήταν που αξιολογούσε πληροφορίες και έδινε απαντήσεις, ακόμα και για θέματα που αφορούσαν τον υλικό αποκλειστικά κόσμο. Γιατί η Θρησκεία, με την ευρύτερη της έννοια, αποτελούσε και αποτελεί τρόπο θεώρησης του κόσμου πρωτίστως.

 

Με την πάροδο του χρόνου, καινούρια συστήματα σκέψης μορφοποιήθηκαν, ενώ αισθητή έγινε και η ανάγκη καταμερισμού της «αρμοδιότητας» των απαντήσεων. Συστήματα κοινωνικής οργάνωσης αναπτύχθηκαν και συγκρούστηκαν, διεκδικώντας την αρμοδιότητα απάντησης κοινωνικών και ηθικών ζητημάτων, οικονομικές θεωρίες αναπτύχθηκαν προκειμένου να καθορίσουν την κατά το δυνατόν αποδοτικότερη διαχείριση της ανθρώπινης προσπάθειας, αλλά βεβαίως, πάνω απ' όλα, η μεγάλη αλλαγή σημειώθηκε με την καθιέρωση του ορθολογισμού και της Επιστήμης ως κυρίαρχου τρόπου θεώρησης και ανάλυσης του κόσμου μας. Σταδιακά, και φτάνοντας ως τις μέρες μας, η Επιστήμη εδραιώθηκε ως ο βασικός «κριτής» της αλήθειας ή μη των πραγμάτων.

 

Η ίδια η έννοια της Επιστήμης είναι από μόνη της μια πονεμένη ιστορία. Για παράδειγμα, στη συνηθισμένη έκφραση τύπου "κοίτα να δεις που έχει φτάσει η Επιστήμη...", η λέξη "Επιστήμη" συγχέεται συνήθως με την έννοια της "Τεχνολογίας", η οποία δεν είναι παρά μια μόνο από τις προεκτάσεις και εφαρμογές της Επιστήμης. Η Επιστήμη, όμως, είναι κάτι το πολύ πιο ευρύ και θεμελιώδες. Η Επιστήμη είναι πρώτα απ' όλα τρόπος σκέψης και σύστημα θεώρησης του κόσμου μας, και στο στόχο της αυτό δε διαφέρει και τόσο από την Θρησκεία, η οποία δεν αποτελεί παρά έναν άλλο, διαφορετικό τρόπο προσέγγισης επάνω στο ίδιο ζήτημα: την ανάλυση και κατά το δυνατόν κατανόηση του κόσμου μας - την αναζήτηση της αλήθειας.

 

Η Επιστήμη δεν είναι παρά ένα εργαλείο, με βασικό της «μηχανισμό» τον ορθολογισμό. Και δικαίως έχει καθιερωθεί ως βασικός κρίκος της εξέλιξης του Πολιτισμού μας, καθώς, ως «εργαλείο», αποτελεί το αποτελεσματικότερο μέσο το οποίο είχε ποτέ στην υπηρεσία του ο άνθρωπος. Τα προβλήματα και οι παρανοήσεις, όμως, ξεκινούν από το γεγονός ότι οι άνθρωποι, εντυπωσιασμένοι από τα κατορθώματα της Επιστήμης και επαναπαυόμενοι στην εσφαλμένη μας αίσθηση περί παντοδυναμίας της, τείνουμε να ξεχνάμε ότι αυτή συνιστά εργαλείο αναζήτησης της αλήθειας, και όχι την αλήθεια την ίδια. Και ότι, όπως κάθε εργαλείο, έτσι και το εργαλείο της Επιστήμης έχει συγκεκριμένες χρήσεις αλλά και περιορισμούς· περιορισμούς που προκύπτουν από τα ίδια τα ανελαστικά όρια του ορθολογισμού που ενυπάρχει στη δομή της.

 

Πάρτε για παράδειγμα τα όνειρα. Ναι, η Επιστήμη μπορεί να διερευνήσει τον ύπνο REM, μπορεί να μετρήσει τις εκφορτίσεις των εγκεφαλικών νευρώνων κατά τη διάρκεια των ονείρων, μπορεί να διατυπώσει θεωρίες σχετικά με τις ενδεχόμενες τους λειτουργίες. Δεν μπορεί όμως σε καμία περίπτωση να διερευνήσει το περιεχόμενο των ονείρων, δεν μπορεί ούτε να επιβεβαιώσει ούτε να διεισδύσει στα όνειρα τα ίδια. Σκεφτείτε τώρα την εξής υποθετική περίπτωση: υποθέστε ότι μόνοι εσείς, μαζί με μερικές χιλιάδες άλλων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο, είχατε τη δυνατότητα να ονειρεύεστε. Και ότι την ιδιότητα σας αυτή την κάνατε γνωστή στους υπόλοιπους ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους όνειρο, μιλώντας τους για τις ονειρικές σας περιπλανήσεις, τα φασματικά τοπία που κρύβονται εκεί και τις εξωλογικές περιπέτειες που βιώνετε σ' αυτά. Αντιμετωπίζοντας την έκδηλη και σχεδόν εχθρική δυσπιστία των συνανθρώπων σας, δεχόσασταν να εξεταστείτε από επιστήμονες, προς επιβεβαίωση ή απόρριψη των ισχυρισμών σας. Τι περισσότερο θα μπορούσαν να διαπιστώσουν οι επιστήμονες αυτοί, πέρα ενδεχομένως από μια ασυνήθιστη εγκεφαλική δραστηριότητα και κάποιες κινήσεις των ματιών κατά τη διάρκεια του ύπνου; Όσο καλοπροαίρετοι και καταρτισμένοι κι αν ήταν, θα μπορούσατε ποτέ να τους πείσετε για την αλήθεια της ύπαρξης και για το περιεχόμενο των ονείρων σας; Θα μπορούσαν ποτέ οι επιστήμονες αυτοί να φτάσουν σε επιστημονικές αποδείξεις περί της ύπαρξης των ονείρων; Και, αν θέλετε να προεκτείνετε το υποθετικό αυτό σενάριο, υποθέτοντας ότι ανήκατε στους ανθρώπους που δεν είχαν ποτέ τους ονειρευτεί και έχοντας πειστεί περί της ύπαρξης των ονείρων, τι τίμημα θα ήσασταν διατεθειμένοι να καταβάλετε προκειμένου να δείτε έστω και ένα όνειρο, έστω για μια και μόνο φορά;

 

Μοιάζει σαν η Επιστήμη να έχει ανοίξει μπροστά μας έναν πελώριο χάρτη. Και χαρτογραφημένες εκεί να βρίσκονται όλες μας οι επιστημονικές γνώσεις και αντιλήψεις, διαγράφοντας βουνά, θάλασσες, πεδιάδες... Θα ήταν παράλογο το να προσπαθούσε κάποιος να εντάξει στον χάρτη αυτό «περιοχές» γνώσης ή κοινής εμπειρίας που βρίσκονται έξω από τα όρια για τα οποία ο χάρτης αυτός εξαρχής σχεδιάστηκε. Και αυτό το «έξω» είναι κυριολεκτικό, δεν αφορά τις «γκρίζες», ανεξερεύνητες περιοχές του χάρτη, αλλά τα όσα υπάρχουν πέρα από τα όρια του. Γιατί, μπορεί οι επιστημονικές μας γνώσεις να επεκτείνονται, να αναθεωρούνται, να αλληλοσυνδέονται, μπορεί να υφίσταται ελαστικότητα ως προς αυτά που θεωρούμε επιστημονικώς αποδεκτά και εφικτά, όμως δεν υπάρχει κανενός είδους ελαστικότητα ως προς το σύστημα που τα γεννά όλα αυτά: τον ορθολογισμό. Ο ορθολογισμός, και κατ' επέκταση ο επιστημονικός τρόπος σκέψης, είναι πλήρως ανελαστικός, δεδομένος και μη επιδεχόμενος της παραμικρής τροποποίησης ή επέκτασης. Και τα όρια του χάρτη της Επιστήμης είναι ακριβώς τα όρια του επιστημονικού ορθολογισμού και μεθοδολογίας, όχι τα όρια των επιστημονικών μας γνώσεων.

 

Οι γνώσεις προστίθενται στον χάρτη, προσδίδοντας του λεπτομερέστερα και ακριβέστερα χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας ίσως κάποιες «ανεξερεύνητες περιοχές», ποτέ όμως δε θα μπορούσαν να επεκτείνουν τα πραγματικά όρια του χάρτη, γιατί αυτά, όπως είπαμε, δεν καθορίζονται από τις γνώσεις, αλλά από το μηχανισμό που τις γεννά. Και αυτός ο μηχανισμός έχει συγκεκριμένα, απαράβατα όρια. Κατ' αυτή την έννοια, είναι κάπως αστείο το να παρακολουθεί κανείς, τηλεοπτικές συνήθως, συζητήσεις όπου ο «επιστήμονας», έχοντας τον «επιστημονικό του χάρτη» απλωμένο μπροστά του, προκαλεί τον «φαντασιόπληκτο ονειροπαρμένο», που διατυπώνει μη αποδεκτούς επιστημονικώς ισχυρισμούς περί του Αγνώστου και του Ανεξήγητου, να εντοπίσει και να εντάξει, με το δάχτυλο του τεντωμένο στον χάρτη αυτό, πράγματα τα οποία εμπίπτουν έξω από τα όρια του χάρτη. Αλλά, βέβαια, είναι ακόμη πιο αστείο το πώς -στη χώρα μας ιδίως- άνθρωποι παντελώς αμόρφωτοι, έχοντας αποκτήσει κάποιο πτυχίο (όχι, η μόρφωση δεν έχει καμία σχέση με την εκπαίδευση και δη την ελληνική), ανακηρύττουν εαυτούς επιστήμονες και μιλούν δήθεν εξ ονόματος της επιστήμης. Είναι πραγματικά πολύ αστείο.

 

Υπάρχει, βέβαια, και το άλλο άκρο, όπου άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν μυρουδιά περί του τι πρεσβεύει η Επιστήμη και ο επιστημονικός τρόπος σκέψης καταφέρονται εναντίον του «επιστημονικού κατεστημένου και του δογματισμού των επιστημόνων», που «συνωμοτούν παγκοσμίως προκειμένου να μας αποκρύψουν την αληθινή αλήθεια». Οι άνθρωποι αυτοί ξεπερνούν πολλές φορές σε αστειότητα ακόμη και τους «τηλεοπτικούς επιστήμονες». Το να κατηγορεί κάποιος την Επιστήμη ότι διαθέτει κανόνες, μεθοδολογία και συγκεκριμένο δόγμα και ότι λειτουργεί εντός των ορίων που καθορίζονται από τα χαρακτηριστικά της αυτά ισοδυναμεί με το να κατηγορούνται π.χ. τα δικαστήρια επειδή λειτουργούν βάσει των νόμων τους οποίους αυτά δημιουργήθηκαν για να προασπίσουν. Ναι, εντάξει, η Επιστήμη σαν σύστημα θεώρησης έχει αδυναμίες και περιορισμούς, τους οποίους οι επιστήμονες -οι πραγματικοί επιστήμονες- και γνωρίζουν και αποδέχονται. Είναι όμως κουτό το να την ψέγει κανείς, όχι για τις πραγματικές της αδυναμίες, αλλά, αντιθέτως, για τα ζητήματα στα οποία μόνη αυτή μπορεί να εκφέρει πειστικές και κοινώς αποδεκτές απαντήσεις. Και υπάρχουν πολλά τέτοια ζητήματα στα οποία η Επιστήμη έχει αποδείξει την αξία της. Είπαμε, σαν εργαλείο στην υπηρεσία μας, η Επιστήμη συνιστά ό,τι αποτελεσματικότερο επινοήσαμε ποτέ, και είναι γελοίο το να παρακολουθεί κανείς τηλεοπτικούς ή μη ημιμαθείς και τσαρλατάνους να προσπαθούν να την εκτοπίσουν πλασάροντας στη θέση της τις δικές τους παιδαριώδεις μπαρούφες.

 

Ούτως ή άλλως, όμως, στις μέρες μας τα πράγματα έχουν αρχίσει να (ξανά)μπερδεύονται. Όσο η Επιστήμη έχει μπει για τα καλά στα χωράφια της Θρησκείας και συγκρούεται μ' αυτή σχετικά με την αρμοδιότητα των απαντήσεων στις «αλληλεπικαλυπτόμενες περιοχές», άλλο τόσο οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να κουράζονται βλέποντας τα θεμελιώδη υπαρξιακά τους ζητήματα να παραμένουν ανέγγιχτα και άλυτα. Η αποκάλυψη της Αλήθειας, της όποιας αλήθειας, φαντάζει πιο απόμακρη απ' όσο ποτέ. Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό γύρω από τα κατορθώματα και τις δυνατότητες της Επιστήμης, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο αισθητό στις μέρες μας ότι αυτή η μεγάλη Αλήθεια παραμένει απελπιστικά κρυμμένη και απόμακρη από εμάς. Και η ιδέα της μιας κεντρικής Αλήθειας που βρίσκεται αποτυπωμένη στον υλικό και στον πνευματικό μας κόσμο, η ιδέα ότι το καθετί εμπεριέχει εντυπωμένη την αλήθεια αυτή στη δομή και την ύπαρξη του, απετέλεσε επί χιλιετίες βασική δοξασία όλων των Θρησκειών, αλλά και θεμελιώδη πίστη της ανθρωπότητας.

 

Η έλευση της Επιστήμης, αρχικά, δεν αντέκρουσε την άποψη αυτή, αντιθέτως την υιοθέτησε αλλάζοντας απλά τους όρους και τις λέξεις. Η Αλήθεια της Θρησκείας μετονομάστηκε σε «Σύνολο Φυσικών Νόμων» από την Επιστήμη και οι επιστήμονες, ήδη από την εποχή του Νεύτωνα, βάλθηκαν να ανακαλύψουν αυτό το ενιαίο σετ κανόνων που διέπει το Σύμπαν και που καθορίζει τη συμπεριφορά όλων των σωμάτων, από τα ηλεκτρόνια των ατόμων μέχρι τους Ήλιους των γαλαξιών.

 

Απέτυχαν παταγωδώς. Ο Αϊνστάιν προσπάθησε να μορφοποιήσει τη λεγόμενη «Θεωρία του Ενοποιημένου Πεδίου», μια θεωρία δηλαδή που θα περιέγραφε όλες τις θεμελιώδεις δυνάμεις και τις σχέσεις όλων των στοιχειωδών σωματιδίων υπό το πρίσμα ενός ενιαίου θεωρητικού σκελετού. Αυτό στάθηκε αδύνατο, καθώς οι δυνάμεις του βαρυτικού πεδίου δεν κατορθώθηκε να ενοποιηθούν με αυτές του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου και να περιγραφούν ως διαφορετικές εκφάνσεις ενός ενιαίου πρωτογενούς πεδίου. Εξίσου απέτυχαν και οι επίγονοι του Αϊνστάιν φυσικοί που καταπιάστηκαν με την προσπάθεια αυτή. Ακόμα χειρότερα, είχε ήδη τότε αρχίσει να γίνεται αισθητό, και στις μέρες μας αποτελεί πλέον κοινή παραδοχή, το γεγονός ότι οι νόμοι που διέπουν τον Μικρόκοσμο, τον κόσμο δηλαδή των υποατομικών σωματιδίων και διαστημάτων, ουδεμία σχέση έχουν με εκείνους οι οποίοι διέπουν τον Μακρόκοσμο, τον κόσμο της δικής μας κλίμακας. Και αυτό, αν το καλοσκεφτείτε, αποτελεί μια κοσμοϊστορικής σημασίας παραδοχή, διότι, στην ουσία του, αυτό που τελικά σημαίνει είναι ότι χρειάζονται διαφορετικά σετ κανόνων, αναλόγως με το υπό εξέταση φυσικό φαινόμενο, προκειμένου να μπορέσει κανείς να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά του. Ξεχάστε τη μια ενιαία Μεγάλη Αλήθεια που διαπερνάει το Σύμπαν. Εκείνο στο οποίο η Επιστήμη έχει καταλήξει είναι ότι υπάρχουν πολλές διαφορετικές, αλλά και αντικρουόμενες επιμέρους αλήθειες -ή σετ από νόμους, όπως θέλετε πείτε το- οι οποίες εφαρμόζονται σε συγκεκριμένα κομμάτια του κόσμου μας, ενώ σε αλλά όχι.

 

Μέσα σε όλο αυτό το κομφούζιο, καθένας από εμάς στέκει μόνος του. Μη σας ξεγελά ο εγγενής πληθυντικός του όρου «ανθρωπότητα». Στην πραγματικότητα, ο καθένας μας αποφασίζει για τον εαυτό του τι είναι σωστό και τι λάθος, τι αλήθεια και τι ψέμα. Αποφασίζουμε ακόμα κι όταν απλώς υιοθετούμε εκείνα τα οποία είναι κοινώς παραδεκτά από την κοινωνία στην οποία ζούμε και τα οποία θεωρούνται αυτονόητα. Η αποδοχή είναι και αυτή μια μορφή απόφασης - παθητικής, αλλά πάντως απόφασης. Στο σημείο αυτό, βέβαια, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί πόσες από τις αλήθειες τις οποίες θεωρούμε ακράδαντες και αξιωματικές θα έστεκαν όρθιες αν π.χ. είχαμε γεννηθεί σε κάποια μακρινή χώρα, με διαφορετικές κοινωνικές δομές, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετική θρησκεία, από διαφορετικούς γονείς και με διαφορετικό φύλλο. Αφήστε το καλύτερα...

 

Η συζήτηση αυτή ξεκίνησε από την έννοια της πληροφορίας, τη βασική ψηφίδα που καθοδηγεί τις αντιλήψεις και τις παραδοχές μας, το «φακό» εκείνο μέσα από τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και αξιολογούμε τον κόσμο γύρω μας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στους καιρούς μας οι βιομηχανίες της Πληροφορικής και των Τηλεπικοινωνιών (αν θέλετε, προσθέτετε και τα ΜΜΕ), οι τομείς δηλαδή που ασχολούνται με την επεξεργασία, διαχείριση και μετάδοση της πληροφορίας, κατέχουν τον μεγαλύτερο τζίρο παγκοσμίως και θεωρούνται ως οι πλέον στρατηγικής σημασίας από κάθε άλλον εμπορικό τομέα. Όμως, τι έχει να μας πει η Επιστήμη σχετικά με τις ιδιότητες της θεμελιώδους αυτής μονάδας, της πληροφορίας;

 

Η θεωρία της Ειδικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν προβλέπει πως τίποτα, ούτε η ύλη, ούτε η ενέργεια ούτε η πληροφορία, μπορούν να μεταδοθούν με ταχύτητα μεγαλύτερη εκείνης του φωτός. Κι όμως, πειράματα των τελευταίων δεκαετιών έχουν καταφέρει να επιτύχουν ταχύτητες μετάδοσης πληροφοριών που ξεπερνούν κατά πολύ την ταχύτητα του φωτός. Η διαδικασία μέσω της οποίας επιτυγχάνονται οι ταχύτητες αυτές ονομάζεται «quantum tunneling» και, αν και οι επιστήμονες δεν έχουν καταλήξει ακόμα σχετικά με την ερμηνεία των αποτελεσμάτων των πειραμάτων αυτών, το ενδιαφέρον της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας γύρω από το όλο θέμα αυξάνεται διαρκώς (ενδεικτικά: Literature on Faster-than-light tunneling experiments). Το πόσα παράδοξα φαινόμενα θα μπορούσε να δημιουργήσει μια τέτοια κατάσταση ανοίγει μια πολύ μεγάλη κουβέντα. Για παράδειγμα, για έναν παρατηρητή στον οποίο θα μεταδίδονταν πληροφορίες με ταχύτητα μεγαλύτερη εκείνης του φωτός, οι μεταδιδόμενες πληροφορίες θα έφταναν πριν ακόμα ξεκινήσουν από την πηγή τους...

 

Όμως, μήπως τελικά το γνωρίζαμε από παλιά ότι υπάρχουν και διαφορετικοί τρόποι μετάδοσης της πληροφορίας, πέρα από τους κλασικούς; Μήπως η διαίσθηση, το προαίσθημα και τα προφητικά όνειρα βασίζονται ακριβώς σε κάποιους ανάλογους ανορθόδοξους τρόπους μετάδοσης της πληροφορίας;

 

Ίσως. Ούτως ή άλλως, πάντως, όλοι μας γνωρίζουμε μια κατηγορία πληροφοριών που μεταδίδονται ταχύτερα από το φως. Είναι οι σκιές μας.

 

15/11/2004

 


 

"Και, θα μας περάσουν

πιστεύεις για λέοντες;"

 

 

Αρκετοί φίλοι μάς ρωτούν μέσω e-mail σχετικά με το κατά πόσο υπήρξε κάποια αντίδραση, κάποια εξήγηση, ή οποιουδήποτε άλλου είδους απάντηση από πλευράς του «μυστικού περιοδικού» στο θέμα της κλοπής και πώλησης από το «περιοδικό» κάποιων δικών μας κειμένων, στο οποίο είχαμε αναφερθεί πρόσφατα.

 

Λοιπόν, όχι, επισήμως δε δόθηκε καμία απολύτως εξήγηση από τους μύστες του «περιοδικού». Οι «σκαπανείς της μυστικής Ελλάδας» μεταμφιέστηκαν επί του προκειμένου σε Γερμανούς τουρίστες, σφυρίζοντας αδιάφορα το σκοπό του γνωστού γερμανικού εμβατηρίου "Ich mache das koroidon und das paras tseposen". Ανεπίσημα, όμως, το «μυστικό περιοδικό» απέστειλε ένα κωδικοποιημένο σε μυστικό κώδικα, απαγορευμένο μήνυμα. Επειδή το μήνυμα αυτό είναι super μυστικό και ο μέσος άνθρωπος αδυνατεί να κατανοήσει τον κώδικα του, δώστε μεγάλη προσοχή αν θέλετε να διεισδύσετε στα μυστηριώδη μυστικά επικοινωνίας που χρησιμοποιούν οι θαλασσόλυκοι του «περιοδικού».

 

Αρχικά, θα πρέπει να διαβάσετε το editorial της πρώτης σελίδας του δεύτερου τεύχους του «περιοδικού»:

 

 

Μετά, θα πρέπει να συγκρίνετε το κείμενο που περιέχεται στο κόκκινο πλαίσιο με το ακόλουθο απόσπασμα, από την πρώτη ενότητα της σελίδας "Ελλάδα" του site:

 

"...Βλέπετε, η ιστορία αλλά και η γεωγραφία του τόπου αυτού είναι ιδιαίτερες και πολυδαίδαλες σε υπερθετικό βαθμό. Σκεφτείτε μόνο πόσοι και πόσο διαφορετικοί λαοί, φυλές και υποφυλές έχουν ζήσει - δημιουργήσει - καταστρέψει σε αυτά τα χώματα. Ρωμαίοι, Τούρκοι, Φράγκοι, Άραβες, Ενετοί και, φυσικά, άπειρες γενιές Ελλήνων, έχουν όλοι αφήσει τα σημάδια τους, αλλά και το ιδιαίτερο τους «άρωμα», στον τόπο αυτό. Και μιλάμε μόνο για τη γνωστή και κοινώς αποδεκτή ιστορία, γιατί υπάρχει και η άλλη, αυτή που καμία ανασκαφή δεν πρόκειται να φέρει ποτέ στην επιφάνεια, αυτή που δε θα μάθουμε ποτέ.

 

Κάθε βράχος, κάθε χαράδρα, κάθε ρυάκι, κάθε δάσος, κάθε ακρογιάλι, κάθε σπηλιά, κάθε ερείπιο, έχουν όλα να διηγηθούν και ένα κομμάτι της μεγάλης αυτής, πραγματικής ιστορίας. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να τα πείσετε να σας διηγηθούν μερικές μικρές ιστορίες από αλλοτινές εποχές. Θα πρέπει όμως να κάνετε ησυχία και ν' ανοίξετε καλά τ' αυτιά σας, μιας και οι ιστορίες αυτές λέγονται συνήθως ψιθυριστά και τραγουδιστά. Συνήθως, γιατί υπάρχουν και μέρη που κραυγάζουν αυτό που θέλουν να πουν· μέρη τα οποία αποπνέουν μια ιδιαίτερη αίσθηση, μέρη όπου το τραγούδι κινείται μέσα σε άγνωστες μελωδίες και πρωτάκουστους ρυθμούς.

 

Μέσα απ' αυτή τη σελίδα θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε κάποια τέτοια μέρη, σε μια προσπάθεια, όχι ν' ακούσουμε το τραγούδι (κάτι τέτοιο απαιτεί πολύ περισσότερα από μερικά κλικ του ποντικιού), αλλά απλώς να πιάσουμε τον απόηχο του. Δε θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τα θέματα αυτά πέρα από την απλή παρουσίαση τους, καθώς το καθ' ένα απ' αυτά θα μπορούσε άνετα να γεμίσει τις σελίδες ενός ολόκληρου βιβλίου. Οι δρόμοι πάντως είναι ανοιχτοί...

 

Είπαμε όμως, τη Μεγάλη Ιστορία, στο σύνολο της, δε θα τη μάθουμε ποτέ." (Προς τους νόες του «περιοδικού»: εμείς εδώ αναφερόμασταν απλά στις δυσκολίες που προκύπτουν από την καταλυτική δράση της ροής του χρόνου στην προσπάθεια διαλεύκανσης του απώτερου παρελθόντος και όχι στη μυστική συνομωσία των σατανικών «κάποιων» που εσείς συμπεράνατε. )

 

Τέλος, θα πρέπει να αντικαταστήσετε τους κωδικούς όρους του μυστικού editorial ως εξής:

 

Όπου γράφει τη λέξη "πέτρα", θα την αντικαταστήσετε με τη λέξη "βράχος".

 

Όπου γράφει "σκόνη του χρόνου", εσείς θα βάλετε "χώματα προς ανασκαφή".

 

Όπου γράφει "χαμένοι κρίκοι", εσείς θα βάλετε "ξεχασμένες ιστορίες".

 

Δε χρειάζεται καμία άλλη αποκωδικοποίηση προκειμένου να κατανοήσετε το κωδικοποιημένο μήνυμα που κρύβεται στο μυστικό editorial. Πάντως εξελίσσονται. Τη φορά αυτή άλλαξαν τα σημεία στίξης, χρησιμοποίησαν μερικές δικές τους λέξεις και αντιμετέθεσαν ακόμη και κάποιες προτάσεις.

 

Α, και μην το ξεχάσουμε. Προ ημερών λάβαμε ένα e-mail από κάποιον ομοιοπαθή, θύμα κι αυτός του «μυστικού περιοδικού». Αν, λοιπόν, σας ενδιαφέρει να μάθετε από που οι μυστικοί θαλασσόλυκοι αντέγραψαν τη φορά αυτή το κύριο άρθρο του συγγράμματος τους, ακολουθήστε το link: http://www.cmforum.joyhost.gr/cgi-bin/portal/index.cgi?action=viewnews&id=158 και θα εννοήσετε.

 

Σοβαρά τώρα, έχουμε την αίσθηση ότι ασχολούμενοι πέρα από κάποιο όριο με την αστειότητα που χαρακτηρίζει τα σχετικά συγγράμματα ή με τον απαγορευμένο, μυστικό αντιγραφέα και την κομπανία του, καταλήγουμε να επαναλαμβανόμαστε απλώς, σκοτώνοντας και το δικό σας χρόνο και το δικό μας.

 

Εεεεεεε σεις, της μυστικής Αργούς καπεταναίοι.

Της θάλασσας τ' αγνώστου τ' αφρισμένα κύματα μην τρέμετε.

Μες στο απέραντο γαλάζιο τους κι αν πέσετε

εις τον λευκό τους τον αφρόν ευθύς θα επιπλεύσετε.

Κι η αδηφάγος θάλασσα στην άκρη της ακτής θα σας ξε(β)ράσει.

Αχόοοοοιιιιι

 

 

Δε θα προχωρήσουμε τελικά στη δημιουργία forum. Ο αριθμός των e-mail που λάβαμε κατά τους τελευταίους δύο μήνες, στα περισσότερα από τα οποία ζητούνταν εξηγήσεις, πληροφορίες, ή άλλα στοιχεία σχετικά κυρίως με την Πεντέλη, μας έδειξε ότι είμαστε ανεπαρκείς για το εγχείρημα αυτό. Και είναι φυσιολογικό, αναμενόμενο και θεμιτό οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα σχετικά θέματα να αναζητούν στοιχεία και απαντήσεις. Όμως εμείς, τουλάχιστον επί του παρόντος, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της ζήτησης αυτής, καθώς, στην αντίθετη περίπτωση, όλος μας ο χρόνος θα δεσμευόταν στη συγκεκριμένη δραστηριότητα. Προτιμάμε την αναζήτηση από τη ζήτηση και ανάμεσα στο forum και στο site επιλέγουμε το δεύτερο. Αυτό, πάντως, που διαπιστώσαμε κατά το διάστημα αυτό είναι ότι οι άνθρωποι που προσεγγίζουν τα θέματα αυτά με σοβαρό και ήρεμο τρόπο είναι πολύ περισσότεροι απ' ό,τι θα φανταζόταν κανείς κρίνοντας από τους αντηχούντες αλαλαγμούς. Και αυτό είναι πολύ αισιόδοξο και ελπιδοφόρο για όλους. Ευχαριστούμε τους φίλους που έστειλαν μηνύματα με χαιρετισμούς και ευχές. Καλό ταξίδι σε όλους.

 

02/09/2004

 


  

7