6

 


 

Ευχαριστούμε τους φίλους που στέλνουν e-mail με χαιρετισμούς και ευχές και ζητάμε κατανόηση για την καθυστέρηση στις απαντήσεις μας. Ανάμεσα στα υπόλοιπα e-mail λάβαμε και αυτό:

 

beetlejuice minas [b_minas@yahoo.com]

 

Ρε παδιά γιατί κοροϊδεύετε το κόσμο και δε τους λέτε ότι ο Ρίζος είναι μέλος του Ίρανον;
 

Μετά από κάποιες πληροφορίες, εντοπίσαμε την πηγή της βαθυστόχαστης αυτής αποκάλυψης, που μας ενημέρωνε ότι, τελικά, το άτομο που αντέγραψε το site μας είναι ένας από εμάς, χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε. Μείναμε άφωνοι, φυσικά, από την εξαιρετικά ευφυή αυτή αποκάλυψη, που άνοιξε τα μάτια ακόμη και σ' εμάς· να είναι τελικά αυτός ο Ρίζος μέλος του site μας και να μην το έχουμε υποψιαστεί ούτε καν εμείς οι ίδιοι... Αν αντέχει το στομάχι σας, κοιτάξτε εδώ: http://www.metafysiko.gr/forum/viewtopic.php?. Η νέα γραμμή, λοιπόν, που περνάνε οι απίστευτοι αυτοί τύποι είναι ότι, κατά βάθος, τα πάντα είναι μια μυστική συμπαιγνία μεταξύ ημών και των αντιγραφέων μας. ¶ρα, δεν έγινε και αντιγραφή.

 

Όπως έχουμε απαντήσει σε κάποια από τα μηνύματα που έχουμε λάβει, προς το παρόν δε σκοπεύουμε να κινηθούμε νομικά. Πιστεύουμε ότι η μεγαλύτερη δυνατή καταδίκη είναι αυτή που προέρχεται από τον ίδιο σου τον εαυτό. Εκείνος δεν ξεγελιέται με κανέναν τρόπο και γνωρίζει το ακριβές ποιόν του «κατόχου του». Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία στον κόσμο από το να γνωρίζεις ότι είσαι απατεώνας. Όχι επειδή σου το λέει κάποιος άλλος, αλλά επειδή σου το υπενθυμίζει κάθε στιγμή ο ίδιος σου ο εαυτός.

 

Από την άλλη, η υπομονή, όπως και όλα τα πράγματα στον κόσμο μας, έχει και αυτή κάποια όρια. Και, αν τελικά τα όρια της δικής μας υπομονής ξεπεραστούν, η κουβεντούλα στο δικαστήριο δε θα αφορά μονάχα την κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, αλλά και πλαστοπροσωπία μεταξύ άλλων.

 

Είπαμε, δεν επιθυμούμε να εγκαταστήσουμε εισαγγελέα στον δικό μας χώρο -τον δικό μας, όχι τον χώρο των διαφόρων ανεύθυνων και των αντιγραφέων- αλλά η έκπληξη που νιώθουμε έχει πλέον ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

 

Συγγνώμη αν σας μαυρίσαμε τη διάθεση. Δείτε την αστεία πλευρά του πράγματος και κρατήστε το κέφι και την αισιοδοξία σας.

 

--- Οι συντελεστές του www.iranon.gr ---

(που πλέον κρυφοκοιτάνε ο ένας την ταυτότητα του άλλου, μήπως και εντοπίσουν τον «Μυστικό Ρίζο»)

 

13/07/2004

 


 

Μόλις στην τελευταία ενημέρωση του site, πριν από λίγες μόνο ημέρες, κάναμε λόγο για ανθρώπους που κατά συστηματικό τρόπο κλέβουν πληροφορίες και κείμενα από άλλες πηγές και τα πουλάνε, ανακατεμένα μαζί με δικής τους παραγωγής «γνώσεις», χρησιμοποιώντας τα ως «κράχτες» προκειμένου να γεμίσουν τις τσέπες τους με χρήματα ανυποψίαστων αναγνωστών, οι οποίοι βέβαια σπανίως έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα .

 

Δεν πρόλαβαν καλά-καλά να «στεγνώσουν» τα bytes αυτά στο σκληρό δίσκο του server, οπότε κάποιος φίλος του site μας ενημέρωσε μέσω e-mail σχετικά με το πρώτο τεύχος ενός καινούριου «μυστικού» περιοδικού, το οποίο αποκαλύπτει μεν νέα «μυστικά μυστήρια», όχι όμως και εντελώς «απαγορευμένα μυστήρια», όπως συμβαίνει με άλλο «απαγορευμένο» περιοδικό των ίδιων εκδόσεων (αυτό απευθύνεται σε πιο προχωρημένους αναγνώστες, που αντέχουν να κοιτάξουν την «απαγορευμένη αλήθεια» πιο κατάματα). Τον εκδότη των περιοδικών αυτών σας αφήνουμε να τον μαντέψετε. Μας έγραφε, λοιπόν, ο φίλος που έστελνε το e-mail ότι στο περιοδικό αυτό είχε αντιγραφεί ολόκληρο σχεδόν το κομμάτι του site γύρω από την Πεντέλη.

 

Αρχικά δε μας έκανε και μεγάλη εντύπωση το e-mail που λάβαμε, αφού πλέον έχουμε συνηθίσει να συναντάμε πληροφορίες ή και ολόκληρα εδάφια από το site να αναμεταδίδονται από άλλους χώρους, χωρίς βέβαια ποτέ σχεδόν να αναφέρεται η πηγή προέλευσης τους - κάτι σαν ηχώ.

 

Δε δώσαμε, λοιπόν, ιδιαίτερη σημασία στο θέμα αυτό, μέχρι που κάποιος άλλος φίλος μάς έδειξε το εν λόγω περιοδικό, το οποίο εν τω μεταξύ είχαμε ακούσει να διαφημίζεται συχνά και στο ραδιόφωνο, με κράχτη -τι άλλο- «τα μυστήρια της Πεντέλης». Μείναμε άναυδοι, ακόμα κι εμείς, αφού η πιστότητα της αντιγραφής και το μέγεθος της απάτης ξεπερνούσε κατά πολύ κάθε ανάλογο προηγούμενο του παρελθόντος, θέτοντας ένα καινούριο «Πανελλήνιο Ρεκόρ» στα σχετικά χρονικά. Παραθέτουμε, λοιπόν, το «άρθρο» αυτό παρακάτω. Προσοχή όμως, πριν συνεχίσετε φροντίστε να έχετε προμηθευτεί πρώτα μερικά αντιεμετικά χάπια από το φαρμακείο, γιατί το πιθανότερο είναι να σας πιάσει έντονη αναγούλα.

 

 

 

1. Ο κράχτης. Σταθερή αξία.

 

2. Πρόκειται περί πολύ-πολύ, μα πάρα πολύ μεγάλης εξερεύνησης.

 

3. Τεύχος 1ο. Το «περιοδικό» πρέπει να ξεκινήσει καλά, πουλώντας αρκετά τεύχη, ώστε να το ξαναζητήσουν οι περιπτεράδες στο μέλλον.

 

4. Η τιμή του περιοδικού. Τόσο πούλησαν, ανά τεμάχιο, οι μάγκες αυτοί το δικό μας κόπο και χρόνο.

 

Προσοχή, καταπιείτε τώρα ένα αντιεμετικό χάπι πριν προχωρήσετε παρακάτω. Αν έχετε γεμάτο στομάχι, περιμένετε λίγο να χωνέψετε πρώτα.

 

 

1. Το κείμενο, σύμφωνα με τον «συγγραφέα» του «περιοδικού», έχει προέλθει από «διάφορες ερευνητικές ομάδες». Προσέξτε με πόσο ύπουλο τρόπο χρησιμοποιείται ο πληθυντικός αριθμός και πώς από την εισαγωγή αυτή αφήνεται να εννοηθεί ότι οι «ομάδες» ήταν εκείνες που ήρθαν οικιοθελώς σε επαφή με το περιοδικό και ζήτησαν να δημοσιευτεί το «άρθρο».

 

2. Η δική μας εισαγωγή έχει κοπεί. Δεν τους συνέφερε.

 

3. Τα «μυστικά» μυστήρια που λέγαμε. Εδώ ακούγεται μουσική από το «Twilight Zone».

 

4. Ο «συγγραφέας» του άρθρου, που «μάζεψε και συνέραψε τις πληροφορίες από τις διάφορες ομάδες». Δε φαντάζεστε πόσο περίπλοκη και κουραστική ήταν η δουλειά αυτή. Του αξίζει μια αναγνώριση.

 

 

5. Ο φακός αυτός, υποσυνείδητα, συμβολίζει τη διαδικασία του να χύνει κανείς διαρκώς φως στα μυστήρια. Το τελευταίο αποτελεί και την κυρίως ασχολία του συγγραφέα, αλλά και το στόχο του περιοδικού (παρατηρήστε πώς σημαδεύει τη σπηλιά).

 

6. Ακόμα και αυτή η παλαιότερη ανακρίβεια εκ μέρους μας αναπαράγεται απαράλλαχτη. Οι γραμμές αυτές είχαν γραφτεί το 2001, όταν ακόμα δεν είχαμε τρόπο να πλησιάσουμε αρκετά στην κορυφή του βουνού (φυλασσόταν) και να διακρίνουμε τα υπόλοιπα «πιάτα» που υπήρχαν στη βάση.

 

 

7. Η λέξη που χρησιμοποιούμε εμείς στο κείμενο μας είναι «μαϊντανοί», όμως ο «συγγραφέας» την άλλαξε. Γιατί άραγε;

 

 

 

8. Το πινακάκι που, αντίθετα με τις φωτογραφίες, δεν είχε μαρκαριστεί με το λογότυπο του site, έπεσε θύμα του «συγγραφέα».

 

 

9. Το ίδιο συνέβη και με την κάτοψη των εκκλησιδίων.

 

 

10. Εδώ τώρα επίκειται μια περαιτέρω επέκταση. Προσπαθήστε να επεκταθείτε προεκτείνοντας την παρέκταση της παρεκτροπής, χωρίς όμως να παρεκτοπιστείτε.

 

11. Εμείς δε γράφουμε ούτε για περιέργεια ούτε για σκεπτικισμό. Ο «συγγραφέας», όμως, καθότι μεγάαααααλος «ερευνητής» ο ίδιος αλλά και ο εκδότης του, δεν μπορούσε να το αφήσει έτσι αυτό.

 

 

12. Αφού δεν πείραξε τίποτα σχεδόν από τα κείμενα μας (ακόμα και τα σημεία στίξης είναι τα ίδια) προκειμένου να μη χαλάσει τον «κράχτη» του «περιοδικού», ο «συγγραφέας» αποφασίζει να επέμβει δυναμικά στο τέλος και να δώσει κατευθύνσεις. Αυτή είναι η πραγματική έκταση και το περιεχόμενο του «άρθρου» του.

 

13. Ο λαμπρός αυτός «ερευνητής» συμβουλεύει τους «νέους» για το πώς θα πρέπει να κινηθούν. Σκεφτείτε εδώ την τραγική ειρωνεία του πράγματος.

 

14. - Επ, τι γυρεύετε εσείς εδώ;

     - ¶κου χαρτογιακά, ήρθαμε να πάρουμε τα μυστικά σχέδια της σπηλιάς. Λέγε γρήγορα σε ποιο συρτάρι τα έχεις κρυμμένα...

     - ¶ου, μην τραβάτε το αυτί μου ρε παιδιά, αλήθεια σας λέω δεν έχω ιδέα. Τι σπηλιά; Βοήθεια χριστιανοί, τρελοιοιοί...

     - Σκουλήκι, υπηρέτη του συστήματος, μίλα. Μίλα τιποτένιε...

 

15. Το σημείο αυτό είναι πολύ βασικό και θέλει προσοχή. Δώστε βάση λοιπόν: η έρευνα πρέπει να είναι εξαντλητική μεν, ανεξάντλητη δε. Το πιάσατε;

 

16. Το κλειδί. Συμβολίζει γενικά τις πύλες που ξεκλειδώνονται μέσα από τα «άρθρα» του «περιοδικού».

 

Αυτό, λοιπόν, ήταν το «άρθρο» του «μυστικού» περιοδικού. Αναλογιστείτε τώρα τα εξής:

 

- Επί πολλά χρόνια ασχολούμαστε ανελλιπώς με το θέμα της Πεντέλης. Έχουμε καταβάλει πολύ κόπο και αμέτρητο χρόνο, έχουμε συλληφθεί από την αστυνομία, έχουμε ξοδέψει χρήματα τα οποία ουδέποτε υπολογίσαμε.

 

- Αποφασίζουμε κάποια στιγμή να μιλήσουμε μέσα από αυτό το site για τα όσα έχουμε βρει και τα όσα ψάχνουμε να βρούμε. Αν και κάλλιστα θα μπορούσαμε να έχουμε μοσχοπουλήσει τα σχετικά μας κείμενα υπό μορφή σειράς άρθρων σε περιοδικά, επιλέγουμε να τα κάνουμε διαθέσιμα δωρεάν, απευθυνόμενοι σε ανθρώπους που νιώθουν όπως εμείς, δίχως καν να προβάλλουμε τα ονόματα μας.

 

- Επανειλημμένα έχουμε εκφράσει τη γνώμη μας για ανθρώπους του είδους του «συγγραφέα» και του «εκδότη» του «άρθρου» σε διάφορα σημεία του site. Εκτός αυτού, έχουμε δηλώσει ξεκάθαρα και τους λόγους που μας ώθησαν ώστε να ξεκινήσουμε την όλη ιστορία (ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ). Ο βασικότερος όλων είναι η βαθιά απέχθεια και περιφρόνηση που αισθανόμαστε απέναντι σε ανθρώπους που αντιγράφουν συστηματικά τη δουλειά άλλων, όντας οι ίδιοι εντελώς ανίκανοι να προσφέρουν οτιδήποτε άξιο λόγου.

 

- Ένα καινούριο «περιοδικό» εκδίδεται πριν από λίγες ημέρες. Ο εκδότης του χρειάζεται κάτι το οποίο θα τραβήξει τον κόσμο, ώστε αυτός να αγοράσει το περιοδικό και να έρθει σε επαφή μαζί του. Το περιοδικό αντιγράφει το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων μας γύρω από την Πεντέλη. Τα μεταφέρει αυτούσια στο «σαλόνι» του περιεχομένου του, αφού πρώτα έχει φροντίσει να διαφημιστεί δεόντως, με «κράχτη» τα κείμενα μας αυτά. Σαν συγγραφέας του άρθρου, αναφέρεται κάποιος συνεργάτης του περιοδικού, ενώ σαν πηγή, «κάποιες ομάδες έρευνας και οι μαρτυρίες τους». Το περιοδικό πωλείται και οι εκδότες του καρπώνονται και εκμεταλλεύονται το περιεχόμενο των δικών μας κειμένων, ενώ ταυτόχρονα εισπράττουν και πολλά χρήματα από την πώληση τους αυτή.

 

- Στο εσώφυλλο, τέλος, του «περιοδικού» αναγράφεται δίχως ίχνος ντροπής:

 

 

Καταλάβατε; Οι άνθρωποι αυτοί, όχι απλά αντέγραψαν, αλλά επιπλέον καταχώρησαν τα δικά μας κείμενα ως ιδιοκτησία του «περιοδικού» τους και αξιώνουν τη χορήγηση ειδικής άδειας από μέρους τους προκειμένου να επιτραπεί σε κάποιον τρίτο να τα αναπαράγει!!! (ναι, ναι, πάρτε γρήγορα άλλο ένα χάπι). Κατ' αυτή την έννοια, σύμφωνα με τους ιδιοκτήτες του συγγράματος, εμείς που γράψαμε και δημοσιεύσαμε στο site μας τα συγκεκριμένα κείμενα, πριν από δύο περίπου χρόνια, παραβιάζουμε αναδρομικά το νόμο και καταπατούμε τα έννομα δικαιώματα του «περιοδικού». Επιπλέον, θα πρέπει να τα αποσύρουμε άμεσα από το site, προκειμένου να μη δεχτούμε μήνυση για «παράνομη αναπαραγωγή και κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων» (αν η αναγούλα επιμένει, βάλτε το δάκτυλο στον φάρυγγα σας και προκαλέστε εμετό για να ανακουφιστείτε).

 

Ναι, οι άνθρωποι του «περιοδικού» αναγκάστηκαν με λύπη τους να προφυλάξουν νομικά το περιεχόμενο του, γιατί -αν δεν το ξέρετε- στο δρόμο τους, οι πρωτοπόροι αυτοί της έρευνας, που ό,τι κάνουν το κάνουν για να βοηθήσουν όλους εμάς να μάθουμε τη «μυστική» αλήθεια, συνάντησαν και αρκετούς ζηλόφθονες ασυνείδητους που προσπάθησαν να παρεμποδίσουν το έργο τους (άκουσον-άκουσον). Ευτυχώς όμως, τελικά, όλοι αυτοί οι εχθροί της «μυστικής» αλήθειας το μόνο που κατάφεραν ήταν "να αφυπνήσουν (;), να ενώσουν, να αυξήσουν τη δημιουργικότητα (!!!) και να συσφίξουν (;!) τα νεύρα" των οδηγών μας προς τη «μυστική» αλήθεια.

 

 

Θα πρέπει, μάλιστα, να γνωρίζουν όσοι τυχόν προσπαθήσουν στο μέλλον να παρεμποδίσουν την πορεία του «μυστικού» περιοδικού ότι θα έχουν την ίδια τύχη με τα τέρατα της οδύσσειας που προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Οδυσσέα να φτάσει στην Ιθάκη. Δε μασάνε οι ατρόμητοι καπετάνιοι της «Αργούς». Χα!

 

Γνωρίζουμε ότι θέματα όπως αυτό που θίγουμε σε αυτή την ανακοίνωση προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα και δημιουργούν άσχημη γενικά διάθεση. Εμείς, πάλι, από τη μεριά μας, ξεκινήσαμε το site αυτό με σκοπό να εξερευνήσουμε την ομορφιά και το μυστήριο του κόσμου γύρω μας, και όχι για να ασχοληθούμε με τη βρόμα κάποιων ανθρώπων που μας περιβάλλουν. Σας διαβεβαιώνουμε ότι δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι άλλοι γύρω μας.

 

Τον καιρό αυτό εμείς προσπαθούμε να διερευνήσουμε το εκπληκτικό γεγονός της πτώσης μετεωρίτη κατά το παρελθόν στο σημείο όπου, λόγω του επακόλουθου κρατήρα, δημιουργήθηκε η λίμνη "Θαλάσσι" (ή "Βουλισμένη") στους πρόποδες της Πεντέλης, και συγκεκριμένα στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται το δημοτικό γυμναστήριο Νέας Πεντέλης. Αναφέρεται, συγκεκριμένα, στην εγκυκλοπαίδεια "Ηλίου" (τόμος 13, σελίδα 436): «Υπάρχουν αρκεταί και ικαναί ενδείξεις ότι μεταιωρικός κρατήρ δυνατόν να είναι και ο παρά την Νέαν Πεντέλην και εις απόστασιν ολίγων εκατοντάδων μέτρων από της δημοσίας οδού ευρισκόμενος κρατήρ, το εσωτερικόν του οποίου καλύπτεται περιοδικώς υπό υδάτων, μεταβαλλόντων αυτόν εις μικράν λίμνην. Κ. Σ. Χασάπης.» Μπορείτε, λοιπόν, ίσως να καταλάβετε πώς αισθανόμαστε όταν άσχημοι άνθρωποι μας αναγκάζουν να αφήσουμε τα πραγματικά μας ενδιαφέροντα και να ασχοληθούμε μαζί τους.

 

Όσο για εσάς «μύστες των μυστηρίων», που ασφαλώς διαβάζετε τώρα και τις γραμμές αυτές, τόσο πολύ λοιπόν σας άρεσε το site μας ώστε αποφασίσατε να το δανειστείτε και να το ενσωματώσετε στο «μυστικό σας περιοδικό»... Μήπως και το όνομα ακόμα των εκδόσεων σας το εμπνευστήκατε από εδώ; Τα κείμενα του site, καλόπαιδα, βρίσκονται καταχωρημένα σε αρκετά αρχεία του internet (http://web.archive.org/web/*sr_21nr_10/http://iranon.gr/*), αλλά και κατοχυρωμένα αλλού.

 

Οι «διάφορες ερευνητικές ομάδες».

 

 

08/07/2004

 


 

"Να μπορούσαν μόνο

να γαυγίσουν..."

 

 

Ήταν κατά τις δέκα η ώρα το βράδυ του Σαββάτου, του τριημέρου του Αγίου Πνεύματος που μας πέρασε, όταν βρέθηκα στη σπηλιά της Πεντέλης. Νωρίτερα είχα επισκεφθεί ένα φίλο και, θέλοντας να συνεχίσω τη βραδιά μου, είχα ανέβει για μια επίσκεψη στη σπηλιά.

 

Τα πράγματα πήγαιναν καλά και πίστευα ότι θα έβρισκα το μέρος έρημο, δίχως επισκέπτες, ώσπου, φτάνοντας στα εκκλησάκια, εντόπισα μια μοτοσικλέτα κρυμμένη στον προαύλιο τους χώρο, κατά τέτοιο τρόπο ώστε αυτή να μη φαίνεται από μακριά. Κανένας δε φαινόταν να υπάρχει τριγύρω και από τη σπηλιά δεν ακουγόταν το παραμικρό.

 

"Ατυχία", σκέφτηκα, σίγουρα επρόκειτο για «ερευνητές» που είχαν πάρει τις προφυλάξεις αυτές πιστεύοντας ότι κινδύνευαν από σατανιστές, τέρατα και UFO. Το έργο το είχα ξαναδεί πολλές φορές. Μόνο οι «ερευνητές», και ειδικά οι πιο αρχάριοι και «υποψιασμένοι» απ' αυτούς, παίρνουν τέτοιου είδους προφυλάξεις - ήταν χαρακτηριστικό.

 

Με βαριά καρδιά αποφάσισα ότι δε θα έμπαινα στη σπηλιά. Δε μου αρέσει να ενοχλώ τους άλλους και, εκτός αυτού, η διάθεση μου ήταν για μια μοναχική επίσκεψη εκεί. Από τη στιγμή που υπήρχαν κι άλλοι...

 

Αποφάσισα να ελέγξω μόνο δυο τρία σημεία της εισόδου της σπηλιάς και μετά να ανέβω προς τις ψηλότερες περιοχές του βουνού.

 

Με το φακό μου να δημιουργεί ένα μεγάλο κώνο φωτός, άρχισα να ψάχνω τα τοιχώματα της εισόδου στα σημεία που με ενδιέφεραν. Κάποια στιγμή, με την άκρη του ματιού μου, έπιασα μια φευγαλέα λάμψη φακού προερχόμενη από τα σκοτεινά ενδότερα της σπηλιάς, ενώ ταυτόχρονα άκουσα και σιγανούς ψιθύρους.

 

Υπολόγισα ότι προέρχονταν από το μικρό «τυφλό» θαλαμίσκο που βρίσκεται στο κατώτατο σημείο της σπηλιάς και που έχει για είσοδο μια μικρή τρυπούλα στον κάθετο βράχο. Εκεί θα πρέπει να είχαν εισχωρήσει οι «ερευνητές», και ήταν σαφές ότι είχαν από ώρα δει τη λάμψη του φακού μου, αφού όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσαν να μην προδώσουν την παρουσία τους. Έριξα μια αδιάφορη ριπή του φακού μου προς το μέρος τους και ετοιμάστηκα να κάνω μεταβολή και να φύγω.

 

Είχα μόλις γυρίσει την πλάτη μου, όταν άκουσα μουγκρητά, βογκητά και μυκηθμούς να βγαίνουν από το σημείο όπου θα έπρεπε να βρίσκονται οι «ερευνητές».

 

Ε, αυτό πήγαινε πολύ. Ήμουν έξω φρενών και όλες οι φιλάνθρωπες μου διαθέσεις είχαν πάει περίπατο. Αυτοί οι μάγκες εκεί κάτω προσπαθούσαν να με διώξουν, κάνοντας με να φοβηθώ! Δεν έφτανε που εγώ είχα προσπαθήσει να μην τους ενοχλήσω, δεν έφτανε που επί δεκαετίες τώρα ήμουν αναγκασμένος να ανέχομαι κάθε είδους ενοχλητικό, ρυπαίνοντα, αλαλάζοντα και κακομαθημένο τύπο της συνομοταξίας τους που είχα την ατυχία να συναντήσω κατά τις επισκέψεις μου στη σπηλιά, τώρα οι τύποι αυτοί προσπαθούσαν με αυτόν τον άθλιο τρόπο να με διώξουν κιόλας. Τσαντίστηκα ακόμα περισσότερο όταν σκέφτηκα ότι κάπως έτσι δημιουργούνται κατά καιρούς οι διάφορες γελοίες φήμες που μπερδεύονται με τα πραγματικά γεγονότα όσον αφορά τη σπηλιά της Πεντέλης.

 

"Εντάξει παιδάκια, αφού θέλετε να παίξουμε θα παίξουμε", σκέφτηκα. Έκανα πάλι μεταβολή και, με το φακό στραμμένο κατά πάνω τους, άρχισα να βαδίζω με γοργό βήμα προς το σημείο όπου υπολόγιζα ότι θα έπρεπε να βρίσκονταν κρυμμένοι.

 

Θα πρέπει να απείχα πια απ' αυτούς γύρω στα είκοσι μέτρα, όταν είδα δύο πιτσιρικάδες, ηλικίας γύρω στα δεκαέξι-δεκαεπτά, να βγαίνουν βιαστικά και με πανικόβλητες κινήσεις από το θαλαμίσκο όπου είχα προβλέψει ότι είχαν μπει. Φορούσαν σπηλαιολογικά κράνη με προσαρτημένους φακούς xenon και οι κινήσεις τους μαρτυρούσαν μεγάλη ταραχή. Ο φακός που κράταγα στα χέρια μου είχε αρκετή ισχύ ώστε να κάνει τη νύχτα μέρα μέσα στη σπηλιά. Ήξερα λοιπόν ότι, όπως τον είχα στραμμένο προς τα πάνω τους, εκείνοι ήταν αδύνατο να διακρίνουν το παραμικρό σε σχέση με μένα.

 

"Λίγο ακόμα", σκέφτηκα και ξαφνικά έσβησα τον φακό μου. Στεκόμουν εκεί σιωπηλός, κοιτάζοντας τους βλοσυρά από απόσταση τριών μέτρων, φορώντας μαύρο πουκάμισο και μαύρο δερμάτινο μπουφάν. Η τσαντίλα μου είχε πια εξαφανιστεί και τώρα αγωνιζόμουν να μην ξεσπάσω σε τρανταχτά γέλια καθώς τους έβλεπα να στέκονται εκεί μαρμαρωμένοι, χωρίς να τολμούν να με κοιτάξουν στο πρόσωπο και χωρίς να βγάζουν άχνα.

 

Όταν ο ένας απ' αυτούς άρχισε να τρέμει, συνειδητοποίησα ότι το είχα παρακάνει και, προσπαθώντας να τους ηρεμήσω και να τους καθησυχάσω, ρώτησα με χαρούμενη και ανέμελη φωνή "τι έγινε ορέ παιδιά, βρήκατε τίποτα;".

 

Στεναγμοί ανακούφισης, ανακατεμένοι με βραχνές και σπασμένες αλλά χειμαρρώδεις φωνές, με πληροφόρησαν ότι είχα δίκιο στις προβλέψεις μου.

 

Ναι, είχαν έρθει για να εξερευνήσουν το μέρος. Ναι, ήταν η πρώτη τους επίσκεψη εκεί. Ναι, τα 'χαν κάνει πάνω τους.

 

Ήταν ακόμα ταραγμένοι. Είχα αρχίσει να νιώθω τύψεις για την παράσταση που τους είχα στήσει, αν και ακόμα αγωνιζόμουν να συγκρατηθώ και να μη βάλω τα γέλια. Προσπαθώντας να τους ηρεμήσω κι άλλο, τους έπιασα κουβέντα σχετικά με τη σπηλιά, τακτική που σύντομα απέδωσε, αφού μετά από λίγο ξεθάρρεψαν και άρχισαν να με ρωτούν σχετικά.

 

¶κουγαν με προσοχή αυτά που τους έλεγα και σύντομα άρχισα να αισθάνομαι σαν καλός Σαμαρείτης που είχε κάνει το καθήκον του και είχε οδηγήσει δύο ξεστρατισμένους νέους στον σωστό δρόμο. Ναι, πίστευα ότι τους είχα δώσει μια χονδρική μεν, πλην όμως κατατοπιστική περίληψη σχετικά με την ιστορία της σπηλιάς. Ήμουν πια έτοιμος να φύγω, νιώθοντας περίπου όπως θα πρέπει να αισθάνονται οι πρόσκοποι όταν έχουν κάνει την καλή πράξη της ημέρας.

 

"Ώστε έτσι, λοιπόν, με τα έργα έ; Σίγουρα θα πρέπει να ήταν δουλειά της Εκκλησίας. Τους ξευτίλες...", αναφώνησε με ύφος ανθρώπου που είχε μόλις διαφωτιστεί ο ένας.

 

"Όχι ρε παιδιά. Σας είπα, κανείς δε γνωρίζει με σιγουριά ποιος κρύβονταν πίσω από τα έργα, όμως η Εκκλησία σίγουρα δεν έχει την παραμικρή σχέση", τους εξήγησα υπομονετικά.

 

"Και τα πηγάδια που βρίσκονται;" με ρώτησε ανυπόμονα ο άλλος.

 

"Τι στο καλό, σαλαμούρα έχουν για μυαλό;" σκέφτηκα. Επί δέκα λεπτά τους εξηγούσα, μόλις πριν από λίγο, ότι από τα ανοίγματα της σπηλιάς το μόνο που είχε απομείνει ανοιχτό σε αξιόλογο μήκος ήταν το τριγωνικό που οδηγεί στη λιμνούλα. Τους το είχα δείξει κιόλας.

 

Βάλθηκα να τους τα εξηγώ πάλι από την αρχή, όταν με διέκοψαν ξαφνικά.

 

"Μα όχι. Σίγουρα υπάρχουν πηγάδια ανοικτά. Αφού το έχει δείξει και στις ειδήσεις", με πληροφόρησαν.

 

Ένα αίσθημα αδυναμίας και παραίτησης με είχε καταλάβει πια. Φαίνεται ότι είχαν δει το «ρεπορτάζ» του «αστέρα», στο οποίο είχαμε αναφερθεί παλαιότερα.

 

"Ναι, ίσως τελικά και να υπάρχουν", τους απάντησα αδιάφορα και τους αποχαιρέτησα βιαστικά, κατεβάζοντας νοερά το φωτοστέφανο του καλού Σαμαρείτη και βάζοντας το ξανά στην τσέπη μου.

 

Πώς είναι δυνατόν, σκεφτόμουν φεύγοντας, άνθρωποι που υποτίθεται ότι ψάχνουν να βρουν απαντήσεις να είναι τυφλοί και κουφοί, χωρίς καν να το γνωρίζουν...

 

Είχα πια απομακρυνθεί από τη σπηλιά, όταν χτύπησε το κινητό μου.

 

"Βάλε «Σάλτσερ», έχει τον Χαρδαβδέλα στην εκπομπή «Χωρίς Αμπραγιάζ» και μιλάνε για τις υπόγειες στοές της Αθήνας και για τη σπηλιά. Βάλε ν' ακούσεις τι λένε", με πληροφόρησε από την άλλη άκρη της γραμμής ο «Saturnius».

 

"Είμαι στην Πεντέλη τώρα και δεν έχω καμία διάθεση ν' ακούσω τον Χαρδαβδέλα", απάντησα και έκλεισα το τηλέφωνο αποχαιρετώντας.

 

Τράβηξα προς τον στρατιωτικό σταθμό τηλεπικοινωνιών στην κορυφή του βουνού, όπου για πρώτη φορά έπειτα από πολλούς μήνες συνάντησα έντονη ανθρώπινη παρουσία και κινητικότητα (όπως θα διαπιστώναμε αργότερα, είχε μόλις ξεκινήσει το ξήλωμα του).

 

Κατέβηκα λίγο χαμηλότερα. Έμεινα για μισή περίπου ώρα να κοιτάζω τα φώτα της Αθήνας, όμως ο συνεχής βόμβος από τις ηλεκτρογεννήτριες, οι οποίες τροφοδοτούν τους αναμεταδότες που έχουν στηθεί εκεί τα τελευταία χρόνια, δε μ' άφηνε να ευχαριστηθώ το θέαμα.

 

Έφυγα κάπως πικραμένος. Θυμήθηκα παλιές ιστορίες και συνειδητοποίησα πόσο πολύ τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο από τότε.

 

Φτάνοντας σπίτι, άνοιξα την τηλεόραση προσπαθώντας να ξεχάσω τις απαισιόδοξες σκέψεις που με περιτριγύριζαν. Παίζοντας με τα κανάλια, έπεσα και στο «Σάλτσερ», όπου, παρά το περασμένο της ώρας, εξακολουθούσε να προβάλλεται η εκπομπή για την οποία με είχε ειδοποιήσει ο «Saturnius». Μεταξύ των λοιπών καλεσμένων, διάφοροι φαιδροί τύποι επαναλάμβαναν το ίδιο show που είχα παρακολουθήσει πολλές φορές κατά το παρελθόν σε ανάλογες περιπτώσεις. Τα σκουπίδια, τα οποία επιχειρούσαν να περάσουν ως «κρυμμένες αλήθειες» και ως «αποτελέσματα πολύχρονης ενασχόλησης και έρευνας», γαρνίρονταν κατά τη γνωστή συνταγή με κάποιες σοβαρές και έγκυρες πληροφορίες (όπως π.χ. την υπόθεση με τα μεταλλικά καπάκια των πεζοδρομίων) που είχαν κλαπεί από τις λιγοστές αξιόπιστες πηγές που υπάρχουν στη χώρα και το χώρο μας. Σκοπός, η παρασκευή της γνωστής κακόγευστης σαλάτας κουτοπονηριάς, ασχετοσύνης, ημιμάθειας και απάτης, στην οποία εδώ και χρόνια οι τύποι αυτοί ειδικεύονται και στην κορυφή της οποίας τοποθετούν, βεβαίως, πάντοτε τους εαυτούς τους, δίκην μαϊνδανού (προβολή, οι άνθρωποι αυτοί θα έκαναν τα πάντα για λίγη προβολή).

 

Παρακολουθούσα, λοιπόν, τώρα κάποιον γραφικό τύπο να επαναλαμβάνει με στόμφο ένα παλαιότερο, ξανακυκλοφορημένο από άλλο «μύστη» της συντροφιάς παραμύθι, ότι δηλαδή είχε (δήθεν) εισέλθει στο υπόγειο δίκτυο στοών, το οποίο (πάλι δήθεν) χρησιμοποιούσε ο λήσταρχος Νταβέλης, και το οποίο (ξανά δήθεν) εκτεινόταν από τους Δελφούς ως τη Σαλαμίνα, περνώντας (μα, βέβαια, λείπει ο Μάρτης απ' τη Σαρακοστή;) από την Πεντέλη πριν χαθεί στα άγνωστα έγκατα της Γης (ακούγονται επιφωνήματα θαυμασμού και δέους). Ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός, ένα «πρωτάθλημα» (από το «άθλιος») φαινόταν να έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια μεταξύ των μαϊνδανών, σχετικά με το ποιος απ' όλους θα εκστομίσει το αισχρότερο ψέμα και θα εισπράξει τη μεγαλύτερη μπάζα από το απόθεμα των αναγνωστών που συστηματικά καλλιεργούνται στα ειδικά τους «φυτώρια», αλλά και των αδαών που αγοράζουν τα σχετικά τους συγγράμματα από περιέργεια (τα οποία, τελευταία, τα βρίσκει κανείς να πωλούνται και στα «καράκια»της οδού Ερμού και της πλατείας Ομονοίας). Πόση ζημιά είχαν προκαλέσει όλοι αυτοί και μάλιστα συνειδητά και ηθελημένα στον πανέμορφο κόσμο της έρευνας -της πραγματικής έρευνας του αγνώστου- προκειμένου να γεμίσουν τις τσέπες τους με χρήματα...

 

Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό στο να πουλάει κανείς την εργασία του, είτε αυτή είναι χειρωνακτική είτε πνευματική. Στο να πουλάει, όμως, κάποιος κάτι το οποίο γνωρίζει, ο ίδιος πρώτος απ' όλους, ότι συνιστά χοντροκομμένη απάτη, πλασάροντας το ως προϊόν πνευματικής εργασίας, ε, εκεί χωράνε όλα τα μεμπτά του κόσμου.

 

Μην αντέχοντας για πολύ να παρακολουθώ το στημένο παιχνίδι [ Προβολή «---» Αρπαχτή ], έκλεισα την τηλεόραση.

 

Την ξανάνοιξα τρεις ημέρες αργότερα, καθώς, αγουροξυπνημένος και μετά από ένα γερό ξενύχτι, ετοιμαζόμουν να παρασκευάσω τον καθιερωμένο πρωινό κουβά με καφέ. Χωρίς να πολυδίνω σημασία και αλλάζοντας ασυναίσθητα τα κανάλια, άκουσα σε κάποια στιγμή τη φράση:

 

"Η δούκισσα, φάντασμα πλέον του παλιού της εαυτού, έχει υποστεί τρομακτικές μεταβολές ως προς τη ψυχοσύνθεση και τη συμπεριφορά. Απομακρύνεται από το Χριστιανισμό και ασπάζεται το Μωσαϊσμό. Ιδρύει θεοκρατική (μαγική) οργάνωση με μέλη διάφορους Έλληνες και ξένους λόγιους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα περνά απομονωμένη στο μέγαρο της, αρνούμενη να δεχθεί παρά ελάχιστους επισκέπτες. Πεθαίνει το 1854 από ύδρωπα και θάβεται στον πύργο της στην Πεντέλη."

 

Και μετά από λίγο:

 

"Έχετε σκεφτεί ότι η δική σας εσωτερική διαμόρφωση μπορεί να καθορίζει το τι θα δείτε και το πώς θα αλληλεπιδράσετε με το μέρος; Μήπως κάποιοι δικοί σας εσωτερικοί αμυντικοί μηχανισμοί σβήνουν αυτόματα και χωρίς να σας ρωτήσουν πράγματα που πρόλαβαν να καταγράψουν οι αισθήσεις σας; Αδύνατο, εσείς ελέγχετε πλήρως τον εαυτό σας, έ; Μήπως, αν αντικρίζατε πραγματικά αυτό που υποτίθεται ότι ψάχνετε να βρείτε εκεί, ο κόσμος σας γκρεμιζόταν, παρασέρνοντας και εσάς μαζί;"

 

"Για στάσου", σκέφτηκα, μη έχοντας ξυπνήσει ακόμα εντελώς, "αυτά τα λόγια κάπου τα ξέρω, κάπου τα ξέρω... Α, ναι μωρέ, είναι από το site και συγκεκριμένα τα έχω γράψει εγώ".

 

Ήταν η πρωινή εκπομπή «Έχω Φλέμμα», που παρουσιάζει η δημοσιογράφος κυρία Παλαιστάκη στον «Αστέρα» της ελληνικής τηλεόρασης. Η εκπομπή είχε ως θέμα τα φαντάσματα και, φυσικά, όπως σε κάθε σχεδόν εκπομπή του είδους, η σπηλιά της Πεντέλης αποτελούσε τον κυρίως μεζέ στο σχετικό μπουφέ. Στο «ρεπορτάζ», λοιπόν, παρακολουθούσα δύο Mediανθρώπους να μεταδίδουν πλάνα από την άτυχη τη σπηλιά και να απαγγέλουν εδάφια από το site, αυτούσια ως επί το πλείστον και ανακατεμένα με μερικές δικές τους στομφώδεις φράσεις. Στο τέλος του «ρεπορτάζ», που διήρκησε γύρω στα πέντε λεπτά, η παρουσιάστρια της εκπομπής δήλωσε ότι μετά τις αποκαλύψεις αυτές το τηλεφωνικό κέντρο της εκπομπής είχε «πάρει φωτιά» από τηλεφωνήματα τηλεθεατών που επιθυμούσαν να παρέμβουν.

 

Ξανάκλεισα την τηλεόραση.

 

Τα συναισθήματα μου ήταν ανάμικτα, όμως μια έντονη αίσθηση αηδίας είχε αρχίσει να απλώνεται μέσα μου.

 

Ήταν η πολλοστή φορά που κάποιοι αντέγραφαν κείμενα και πληροφορίες από το site, δίχως να παραπέμπουν στην αρχική πηγή και παρουσιάζοντας τα ως αποτέλεσμα δικής τους έρευνας (κλασική ελληνική πρακτική, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων). Τουλάχιστον, όμως, στις περιπτώσεις του παρελθόντος το κίνητρο δεν ήταν οικονομικό, ενώ το όλο θέμα είχε και αρκετές δόσεις πλάκας και γέλιου. Αυτή τη φορά, εκείνοι που αντέγραφαν το έκαναν με αποκλειστικό στόχο το κέρδος. Έκλεβαν κάτι που δεν τους ανήκε και που προσφερόταν δωρεάν, για να το πουλήσουν μέσα από το τηλεοπτικό τους παζάρι, εισπράττοντας τα έσοδα από τις διαφημίσεις της εκπομπής τους. Και αυτοί οι άνθρωποι αποκαλούσαν εαυτούς "δημοσιογράφους"...

 

 

Αρκετές ημέρες έχουν περάσει από τότε. Μαζί με τους υπόλοιπους που γράφουμε εδώ, σκεπτόμαστε να ξεκινήσουμε δοκιμαστικά, μέσα στους προσεχείς μήνες, τη λειτουργία ενός μικρού forum. Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε ένα χώρο όπου άνθρωποι οι οποίοι ενδιαφέρονται και ασχολούνται με τα θέματα που πραγματεύεται το site θα μπορούν να ανταλλάσουν μεταξύ τους αξιόπιστες πληροφορίες, απόψεις και ειδήσεις, άμεσα, ήρεμα, χωρίς φανφάρες, και χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να περνούν μέσα από τους δαιδάλους και τους πολλούς σκουπιδότοπους των καθιερωμένων οδών ενημέρωσης. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες και ελπίζουμε ότι, αν τελικά το forum αυτό λειτουργήσει, θα καταφέρει να κρατήσει τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο του σε αξιοπρεπή επίπεδα. Αν όχι, είπαμε, σκεπτόμαστε να το ξεκινήσουμε δοκιμαστικά...

 

Για οποιαδήποτε σχόλια, αντιρρήσεις ή προτάσεις σχετικά με το εν λόγω εγχείρημα μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο:

 

mail@iranon.gr

 

--- Οι συντελεστές του www.iranon.gr ---

 

29/06/2004

 


  

6