Ξέρω ένα σωρό ιστορίες

Μέρος Β' - "Στο θέατρο"

 

 

Σκοπος της ιστοριας ηταν να δειξει το τελικο αδιεξοδο της μεθοδολογιας που ακολουθηθηκε στην Ερευνα τις προηγουμενες δεκαετιες.

 

Ωραια, θα μου πειτε, και τι πρεπει να κανουμε; Πως θα διαφοροποιηθουμε εμεις, οι εξυπνοι, απο τους  προηγουμενους, τους αφελεις; Αμ δε που θα διαφοροποιηθουμε. Παντως, ας προσπαθησουμε...

 

Το θεμα εχει περιγραφει σαν μια συνεχιζομενη παρασταση του Θεατρου του Παραλογου. Ας το αντιμετωπισουμε λοιπον κι εμεις σαν μια μεγαλη θεατρικη παρασταση, συμφωνοι; Εγω λοιπον, οταν παω στο θεατρο, ανοιγω το συνοδευτικο βιβλιαρακι και ριχνω μια βιαστικη ματια στην υποθεση, λιγο πριν χαμηλωσουν τα φωτα κι αρχισει η μουσικη. Εμεις για την υποθεση εχουμε ηδη πει εμμεσα καποια πραγματα μεσα απο την φανταστικη μας ιστορια, ας γνωρισουμε λοιπον και τον Θιασο. Και πρωτα - πρωτα τον πρωταγωνιστη, που δεν ειναι αλλος απο... εσας! Ενδιαφερον, θα σκεφτειτε, προκειται για καποιο απο αυτα τα πρωτοποριακα "θεατρικα δρωμενα" οπου κοινο και πρωταγονιστες ταυτιζονται. Γιατι οχι; Ακριβως αυτο δεν συμβαινει και στα ονειρα; Μα, θα μου πειτε, εμεις πληρωσαμε να δουμε αλλους να παιζουν, οχι να παιξουμε οι ιδιοι. Ε, οχι και πληρωσατε! Οποιος παντως δεν θελει να πρωταγωνιστησει στην Παρασταση παρακαλειται ευγενικα να μας αδειασει τη γωνια. Εγω τουλαχιστον δε θελω θεατες να με κρινουν μασουλωντας ποπ κορν. Ουτε κι εσεις, φανταζομαι.

 

Δε βλεπω να φευγει κανενας, πραγμα που με απογοητευει ελαφρως, αν και ηταν αναμενομενο. Ενταξει λοιπον, ας παμε ολοι στα παρασκηνια. Εκει θα μοιραστουν τα κοστουμια και οι μασκες. Μην ανησυχειτε για τους διαλογους, εκτελει χρεη υποβολεα η αφεντια μου. Χωρις κοινο, θα αισθανθουμε ολοι μας πολυ ανετα. Η Διευθυνση του θεατρου εχει φροντισει, πολυ σοφα, να απομακρυνει ολους τους καθρεπτες.

 

Η παρασταση λοιπον ειναι ετοιμη να αρχισει, η αυλαια ανοιγει και η μουσικη δημιουργει την καταλληλη ατμοσφαιρα. Καποιος βγαινει στη Σκηνη και διαβαζει δυνατα:

 

"Απο τις αρχες του Δεκατου Εννατου Αιωνα πολλοι επιστημονες σχεδιασαν και εκτελεσαν χιλιαδες εξυπνα και καλοδουλεμενα πειραματα που σκοπο ειχαν να εξακριβωσουν το αν υπαρχει ζωη μετα τον θανατο. Μετα απο πανω απο εκατο τριαντα τοσα χρονια ομως, δεν εχουμε ακομη καταληξει σε καποιο κοινα αποδεκτο συμπερασμα και δεν εχουμε βρει ακλονητες αποδειξεις που να στηριζουν η να καταρριπτουν αυτη την υποθεση. 

 

 Εδω και πανω απο εβδομηντα χρονια μεγαλα εργαστηρια σε ολες τις αναπτυγμενες χωρες, κυριως στις ΗΠΑ και την παλαι ποτε Σοβιετικη Ενωση, ξοδεψαν δισεκατομμυρια και δισεκατομμυρια προσπαθοντας να ανακαλυψουν και να εκμεταλλευθουν τις οποιες κρυμμενες δυναμεις του ανθρωπινου εγκεφαλου. Οι υποθεσεις για δυνατοτητα προγνωσης του μελλοντος, διαβασματος της σκεψης ενος αλλου ανθρωπινου οντος η και ολοκληρωτικος ελεγχος του, η επιδραση πανω σε υλικα σωματα, η δυνατοτητα εντοπισμου καποιου προσωπου η αντικειμενου χωρις εξωτερικη βοηθεια, ολα αυτα παρεμειναν υποθεσεις.

 

Πολλα ακουστηκαν, πολλα ψιθυριστηκαν και πολλα υπονοηθηκαν αλλα, τελικα, δεν κατασταλαξαμε σε τιποτα το συγκεκριμενο. Πολλοι δεχονται και πολλοι απορριπτουν αυτες τις δυνατοτητες κι ο καθενας εχει μια γνωμη να εκφρασει, οπως γινοταν και πριν. Αλλα που ειναι οι Υπερανθρωποι;

 

ΑΤΙΑ! Μια ολοκληρη γενια γαλουχηθηκε με τις «Στενες Επαφες Τριτου Τυπου» και με τα βιβλια του Haynek και του Μπαλανου. Οι πατεραδες τους κουνουσαν το κεφαλι τους, αλλα τι ηξεραν τωρα οι γεροι... Η πλακα ειναι οτι και τα εγγονια τους κουνουν στις μερες μας το κεφαλι τους. Ουτε αυτα ξερουν, η θελουν να ξερουν, για Ιπταμενους Δισκους και τα παρομοια. Το θεμα ειναι πια πεθαμενο. Ω, δεν πεθανε χωρις μαχη. Ειχαμε καπνους και λαμψεις, συγκλονιστικες αποκαλυψεις που εμειναν μισες, ανεξακριβωτες φωτογραφιες κι ανεπιβεβαιωτες θεωριες, συνεδρια και βιβλια με το τσουβαλι, προβλεψεις και υποσχεσεις, αλλα στο τελος... Ακριβως: Τιποτα, τιποτα το συγκεκριμενο δηλαδη.

 

Σημερα αλλα θεματα περι το «Υπερφυσικο» θεωρουνται in, οπως η «ερευνα» για την λεγομενη «Κουφια Γη», αν και αυτο το θεμα δεν ειναι παρα ξαναφερμενη μοδα του παρελθοντος, σαν τα πατελονια καμπανες που αγοραζουν τα κοριτσακια. Ηδη μαλιστα και αυτη η μοδα ξεθωθεωριαζει με γοργους ρυθμους. Ασε δε που οι ξευτιλες ψευτοερευνητες του παροντος δεν εχουν καμμια σχεση με τους μεγαλους ερευνητες των δεκαετιων του ΄60 και ΄70."

 

Αυτα τα στομφωδη λεει ο αφηγητης μας, και μενει για λιγο σιωπηλος ωστε να τα εμπεδωσουμε καλυτερα ενω η μουσικη χαμηλωνει και γινεται καπως μελαγχολικη. Επειτα συνεχιζει να μιλα, κοιτωντας μας εντονα:

 

"Αλλες Διαστασεις, Πυλες προς αλλους Κοσμους, κρυμμενες δυναμεις του Ανθρωπου, ζωη μετα τον θανατο κι ασωματες οντοτητες, ολα αυτα μονοπωλησαν κατα καιρους το ενδιαφερον του Κοινου και ερευνηθηκαν απο ειλικρινεις και εξυπνους ανθρωπους. Αλλοι εψαξαν στην Παραδοση, σε Μυστικες Πραδοσεις και τα παρομοια, κι αλλοι στην υπερσυγχρονη Επιστημη. Στην ουσια ολοι αυτοι εψαχναν καποια ρωγμη, καποιο ανοιγμα στους τοιχους της φυλακης που περικλειει ασφυκτικα τον Ανθρωπο. Αλλα η φυλακη αποδειχτηκε πολυ ανθεκτικη κι αδιαπεραστη και οι ηρωες μας γερασαν στο τελος και πεθαναν, μενοντας παντα μεσα σ΄ αυτην."

 

Η μουσικη δυναμωνει παλι, γινεται πιο ζωηρη, το φως αλλαζει κι αυτο επι το εντονοτερον και, ιδου: Εμφανιζεται μια νεαρη κοπελα με see throu πουκαμισο και βενετσιανικη μασκα, κρατα ενα ματσο κολλες και διαβαζει απο μεσα:

 

"Δεν μας τα λετε καλα, αγαπητε κυριε! Απο την Ερευνα προεκυψαν ενα σωρο ιδεες και πρακτικες γνωσεις, αλλα οι πιο σημαντικες κρατηθηκαν κρυφες απο το Κοινο. Πολλοι ανθρωποι σε συγκεκριμενα ποστα ξερουν πολλα, στοχος μας ειναι να τους κανουμε να μας τα φανερωσουν..."

 

Εδω ξαναλλαζουν τα οπτικοακουστικα εφφε και ολοι μαντευουμε οτι θα ξαναμιλησει ο πρωτος. Και πραγματι:

 

"Χα χα χα χα χα" αντηχει η Σκηνη απο ενα ελαφρως ανατριχιαστικο χαχανο, και εμεις νιωθουμε μια ανατριχιλα γιατι το γελιο αυτο δεν ειναι εντελως θεατρινιστικο. "Ωστε λοιπον καποιοι «ξερουν πολλα», ε; Κι εγω σας λεω οτι κανενας δεν ξερει τιποτα. Μυστικα; Και τα Ατομικα Οπλα ηταν μυστικο και το προγραμμα των κατασκοπευτικων αεροπλανων U2, τα χημικα οπλα, οι μεγαλες υποθεσεις κατασκοπειας, οι δορυφοροι στρατιωτικης χρησης, ολα αυτα αρχικα ηταν μυστικα αλλα καποτε μαθευτηκαν. Η Ερευνα του Αγνωστου ομως τι απεδωσε, σε σενα κι εμενα; Φημες και εικασιες. Πολλοι ισχυριστηκαν πολλα, αλλα δεν μπορεσαν να απεδειξουν τιποτε και πεθαναν οπως γεννηθηκαν: Βουτηγμενοι στην αγνοια!"

 

Εδω η μουσικη υποκρουση και τα φωτα σβηνουν και οι δυο αφηγητες αποσυρονται, χωρις αλλη κουβεντα. Ηρθε η δικη σας ωρα, πρεπει να βαλετε τα κοστουμια σας, να φορεσετε τις μασκες σας και να βγειτε κι εσεις στη Σκηνη. Εγω εχω ακομα δυο δουλειες να τελειωσω πριν εγκαταλειψω αυτη την αφηγηση. Πρωτον, πρεπει να σας περιγραψω τους βασικους ρολους, ωστε να μπορεσετε να καταλαβετε καλυτερα, ποιον ρολο παιζετε ηδη. Και δευτερον, να σας περιγραψω τη δικη μου θεση, μαζι με μια συντομη επεξηγηση.

 

Ας αρχισουμε λοιπον με τον πιο ευκολο ρολο: Το «Κοινο». Εδω τα πραγματα ειναι πολυ απλα, γι΄ αυτο και η επιλογη αυτη ειναι εξαιρετικα δημοφιλης. Δεν χρειαζεται να λετε ή να κανετε τιποτα, πραγμα που διευκολυνει αφανταστα τους χαζους και τους τεμπεληδες που ομως θελουν να παιξουν κι αυτοι καποιο ρολο. Ολο κι ολο που εχετε να κανετε ειναι να κυκλοφορειτε πανω κατω, φορωντας μια πινακιδα που να γραφει: «Θελω να με πληροφορησετε για τα Παντα». Πολλοι απο τους υπολοιπους ηθοποιους ανταποκρινονται θετικοτατα σε αυτη την ανεδαφικη επιθυμια και καταβαλλουν μεγαλη προσπαθεια να κολακεψουν και να μαζεψουν κοντα τους οσο το δυνατον μεγαλυτερα κοπαδια απο τους ηθοποιους που υποδυονται το «Κοινο». Ενα βασικο μειονεκτημα αυτης της διαδικασιας ειναι οτι οι προαναφερθεντες καλοθελητες σας πουλουν τις θεωριες τους εναντι αντιτιμου και το αντιτιμο που ζητουν δεν ειναι μονο το φανερο, δηλαδη το παραδακι σας, υπαρχει και το κρυφο. Τι, δεν το ξερατε; Υπαρχει και κρυφο αντιτιμο, φοβερα πιο πολυτιμο απο τα χρηματα, για τη φυση του οποιου θα μιλησουμε παρακατω. Το Κοινο, απο την αλλη μερια, εχει στη διαθεση του ενα Οπλο που φανταζει φοβερο και τρομερο, αλλα εχει ξεπεραστει προ πολλου. Διαθετει, υποτιθεται, την αμφιβολια και την δυνατοτητα επιλογης. Ποια ειναι τα περιθωρια επιλογης του ομως; Η επιλογη αναμεσα στη Σκυλλα της αγνοιας και τη Χαρυβδη των ψευτικων πληροφοριων; Πολλοι διατηρουν τις αμφιβολιες τους μεχρι τελους και δε δινουν σε κανενα «Γη και Υδωρ», δεν δεχονται κανεναν για καθοδηγητη τους, αλλα ετσι δεν καταληγουν και πουθενα. Απλα, καποια στιγμη, τους καλει το... Υπερπεραν και μας αδειαζουν τη γωνια. Λυπηρο, σαν τα πλοια που σαπιζουν στο λιμανι τους, ασφαλη απο τρικυμιες και πειρατες...

 

Επιλογη δευτερη: Οι Ερευνητες. Εδω υπαρχει μεγαλος συνωστισμος. Παρα πολλοι, βλεπετε, θελουν να αποκτησουν αυτο τον τιτλο και σπευδουν να αποκτησουν τα προσοντα αλλα ο ρολος αυτος αποδεικνυεται πολυ απαιτητικος κι ετσι η πλειοψηφια διολισθαινει ησυχα - ησυχα προς τον προηγουμενο, ευκολο ρολο του Κοινου. Αρκετοι παντως πεισματαρηδες αρνουνται τον συμβιβασμο και επειμενουν, μεχρι να πεισουν τον εαυτο τους και τους αλλους οτι ειναι σπουδαιοι Ερευνητες. Δεν ειναι δα και τοσο δυσκολο, οπως δεν ειναι δυσκολο, ας πουμε, να παιζεις στο Χρηματιστηριο. Το δυσκολο, και στις δυο περιπτωσεις, ειναι να βγαλεις καποιο κερδος.

 

Υπαρχουν δυο βασικες κατηγοριες Ερευνητων. Την πρωτη κατηγορια αποτελουν οι «πραγματιστες». Αυτοι εχουν την ταση να συλλεγουν «στοιχεια», δυσπιστοντας ταυτοχρονα εντονα προς οποιαδηποτε πληροφορια θα μπορουσε να τους κανει να παρεκτραπουν απο τον "πολιτικα ορθο" δρομο του Φωτισμενου Σκεπτικισμου, που στην περιπτωση τους εχει αναγορευτει σε υπερτατο θεσμο. Τον ξερω καλα αυτον τον ρολο γιατι τον εχω παιξει κι εγω, οπως και οι περισσοτεροι, αλλωστε. Αστειος δρομος μα την αληθεια, αλλα αυτο το αντιλαμβανονται μονο οι αλλοι και σχεδον ποτε οι ιδιοι οι ηθοποιοι. Και ειπαμε πως στον Θιασο μας οι θεατες αποκλειονται. Αρα; Συλλεγουμε που λετε βιβλια, αρθρα και αναφορες απο Εφημεριδες και περιοδικα. Αχ αυτα τα περιοδικα! Συντομα και περιεκτικα, κατευθειαν στο ψητο και γεματα με πολυχρωμες εικονες, φοβερες αποκαλυψεις κι ακομα πιο φοβερα υπονοουμενα. Η συλλογη αυξανει αλλα και τα χρονια περνουν, υπουλα. Κανουμε συζητησεις, πριν και μετα τη μασα σε ταβερνες και σουβλατζιδικα, διαφωνουμε μεταξυ μας ρουφοντας μπυρα, αναλυουμε τις αποψεις μας κρυφοκοιτοντας την κοπελια στο απεναντι τραπεζι, ολα τα κανουμε. Σαν ενα αεροπλανο που παιρνει φορα, τρεχει, τρεχει περισσοτερο, ακομα περισσοτερο αλλα... δεν πετα. Μεχρι που του τελειωνουν τα καυσιμα η κι ο διαδρομος.

 

Τι, σας ξυνιζει; Μα διατιθεται κι ο αντιποδικος ρολος, αυτος του «Ερευνητη που βρηκε την Αληθεια».Εκεινου που διαβασε κανα δυο ντουζινες βιβλια, συνηθως απο αυτα με τις απολυτες αποψεις και την ευπεπτη υλη, και εφτασε γρηγορα - γρηγορα στο τερμα της αναζητησης του. Με λιγα λογια: «Η Αληθεια ειναι μια και μονη, απλη και συγκεκριμενη, και γυρω απο αυτη την Αληθεια κινειται ολοκληρη η Ιστορια». Αυτοι που εχουν φτασει στην απολυτη Αληθεια ειναι πολλοι αλλα, ευτυχως για τους υπολοιπους, αδυνατουν να ενωθουν σε ομαδα αφου η Αληθεια του καθενος διαφερει απο τις Αληθειες των αλλων. Για να καταλαβετε καλυτερα τι θελω να πω καντε μια βολτα απο τα βιβλιοπωλεια, παρτε και κανενα περιοδικο. Ειναι ακριβουτσικα τα ατιμα, αλλα τα λενε ξεκαθαρα, με υφος απλο και συναισθηματικα φορτισμενο. Με επιστημονικες διατριβες θα σκοτιζομαστε τωρα; Εδω τα πραγματα ειναι σαφη. Οι «αποδειξεις» που παρατιθενται ειναι πολλες κι οσο για τους ηλιθιους που τις χαυτουν, αυτοι δεν εχουν τελειωμο. Καλα, ξερω, εσεις δεν θα καταδεχοσαστε ποτε μια τετοια καταντια. Για αυτο αλλωστε και ξεκρεμασαμε τους καθρεφτες. "Μα," θα μου αντιτεινετε "δεν υπαρχουν και σωστοι Ερευνητες;" Υπαρχουν, πως δεν υπαρχουν, αλλα οχι στον Θιασο μας. Δεν μας καταδεχονται, βλεπετε. Αφηστε τους αυτους τωρα να δουμε πως θα μπορεσουμε να την βολεψουμε εμεις.

 

Κοινο χαρακτηριστικο των περισσοτερων που καταπιανονται με την Ερευνα δεν ειναι, οπως θα περιμενε κανεις, η διψα για την ανακαλυψη της βαθυτερης οψης των πραγματων. Οι επιδοξοι ερευνητες εχουν, λιγο - πολυ, παραδεχτει ενδομυχα οτι κατι τετοιο υπερβαινει κατα πολυ την αξια τους. Απλα επιδιωκουν να ξεγελασουν τις μισοπεθαμενες φιλοδοξιες των παιδικων τους χρονων και να γεμισουν οπως - οπως το κενο της ζωης τους. Υπαρχουν βεβαια και καποιοι που επαναστατουν στην θεωρητικη αντιμετωπιση της Ερευνας. Οντας πρακτικα μυαλα, ορκιζονται πως θα στιψουν τα γεγονοτα και θα βγαλουν κατι χειροπιαστο απο την ολη υποθεση. Επαναστατικη σκεψη! Διαβαζουν που λετε οτι βιβλιο πεσει στα χερια τους, κανουν και καποιες κουβεντουλες απο δω κι απο κει και, οταν αισθανθουν οτι δεν υπαρχει τιποτε αλλο να διδαχθουν, αναλαμβανουν να μεταλαμπαδευσουν την «γνωση» τους και στους αλλους. Κοντολογις γραφουν βιβλια και αρθρα που υποσχονται μεγαλες αποκαλυψεις κι ανατροπες... Ειναι θλιβεροι, συμφωνοι, αλλα βγαζουν παραδακι. Και μη νομιζετε οτι το χρημα αποτελει τη βασικη τους επιδιωξη. Ετσι λενε στον εαυτο τους αλλα αυτος ξερει καλυτερα: Οντας στην συντριπτικη τους πλειοψηφια ανθρωποι ασημαντοι και μετριοι, αγωνιζονται να αποκτησουν καποιο στιγμα, καποια υποσταση, με καθε μεσον. Και ο μονος τροπος να το πετυχουν ειναι να γινουν παρασιτα. Ιδου λοιπον ενας ακομα διαθεσιμος ρολος. Παρασιτα, γιατι οχι; Αφου σαν εναλλακτικη λυση εχουν μονο την αφανεια, εκατο φορες παρασιτα! Πολλοι απο αυτους δεν ξεκινουν για εκει, αρχιζουν εχοντας τις καλυτερες προθεσεις να ερευνησουν, να φτασουν καπου, αλλα συντομα αυτο αποδεικνυεται τοσο δυσκολο, τοσο περα απο τα νωθρα μυαλουδακια τους... Και ο δρομος του παρασιτου ειναι κι αυτος ενας Δρομος. Οπως λεει κι ο Ακης Πανου: "Δεν ειναι ευκολο ν΄ αλλαξεις αμα χαλασεις εντελως \ για μενα ο δρομος ειναι δρομος, στον εαυτο σου ετσι λες, τι πα να πει βρωμια και τρομος, κατηφορος και προσβολες, \ για μενα ο δρομος ειναι δρομος, τι πα να πει ειναι στραβος..." Τι ωραια, τι αληθινα που ηταν τα παλια τραγουδια, δε συμφωνειτε; Και οπως συμπληρωνει λιγο παρακατω ο μεγαλος συνθετης "...εχει κι η λασπη ηδονη...". Τωρα εδω εχουμε ενα τεχνικο προβλημα. Για οσους ελκυονται απο τον ρολο αυτο πρεπει να βρεθει καποιο θεατρικο κουστουμι στα μετρα του ανθρωπινου σωματος ωστε να μπορουν να παιξουν στον Θιασο μας, θα ηταν μαλλον αστειο να κυκλοφορουν με μια μεγαλη στολη βδελλας. Για να δουμε τι μπορει να γινει.

 

Οι Αρχαιοι Αιγυπτιοι, που λετε, ονομαζαν Θωθ τον θεο της Γνωσης και τον παρισταναν με κεφαλι Ιβιδας, του ιερου του πουλιου. Εκτος ομως απο τη Ιβιδα ο Θωθ ειχε και αλλο ενα τοτεμ, αυτο του κυνοκεφαλου πιθηκου. Υπαρχει μια ολοκληρη αποκρυφιστικη παραδοση γυρω απο το θεμα αλλα το μονο που θα αναφερω εδω ειναι το διδαγμα οτι μπορεις να φτασεις στη Γνωση πιθηκιζοντας τον θεο, μιμουμενος δηλαδη και αντιγραφοντας τις πραξεις και τις ενεργειες του, ακομη και οταν δεν τις κατανοεις. Υπαρχουν λιγοι μονο χαρισματικοι ανθρωποι που ειναι σε επαφη με τον Θωθ και μπορουν να μεταφερουν ατοφια την Γνωση στους συνανθρωπους τους. Και υπαρχουν καποιοι αλλοι, λιγοτερο προικισμενοι, μεταξυ των οποιων και ο γραφων, που προσπαθουν να τους μιμηθουν, να αντιγραψουν καποιες πλευρες τις ζωης τους, ελπιζοντας οτι καποτε θα μπορεσουν κι οι ιδιοι να συντονιστουν με την Πηγη. Δεν υπαρχει τιποτε το μειωτικο σ΄ αυτο κατα τη γνωμη μου, απεναντιας ειναι πολυ δυσκολο και πολυ τιμητικο να ανηκεις στους κυνοκεφαλους πιθηκους που απαρτιζουν την ακολουθια του θεου.

 

Τωρα, αν τα περι πιθηκισμου σας σοκαρουν, θυμηθειτε οτι η αυτογνωσια αποτελει αρετη πρωταρχικης σημασιας για οσους απο εμας θα ηθελαν να ξεφυγουν καποτε και να διαβουν το Συνορο προς την Μαγικη Χωρα, αυτης που της δινουμε χιλια ονοματα και που τραβα σαν μαγνητης τα ονειρα μας. Η κατηγορια των παρασιτων για την οποια εκανα λογο πιο πανω απαρτιζεται κυριως απο αυτους που ειτε δεν μπορουν να ειναι πιθηκοι του θεου της Γνωσης ειτε θελουν να αναγορευσουν τους ιδιους τους εαυτους τους σε μικρους θεους, αξιους να σηκωνουν τη δαδα και να φωτιζουν τα πληθη. Αφου λοιπον η παρομοιαση τους με βδελλες εχει μια δοση υπερβολης (και επιπλεον θα ηταν αδυνατο να τους βρουμε καποιο αναλογο θεατρικο κουστουμι) ας τους παρομοιασουμε με μαϊμουδες. Ξερετε τις διαφορες ενος πιθηκου και μιας μαϊμους; Οι πρωτοι δεν εχουν ουρα ενω οι δευτερες εχουν, και μαλιστα μεγαλη. Οι πρωτοι δομουν εξαιρετικα συνθετες και λειτουργικες κοινωνιες, ενω οι δευτερες διαβιουν σε χαλαρες αγελες. Και αν ειναι γεγονος πως μπορει κανεις να διακρινει συχνα μια σοφια ιση η και ανωτερη απο την ανθρωπινη στα ματια των πιθηκων, ειναι επισης γεγονος οτι στο βλεμμα της μαϊμους μπορεις να διακρινεις συνηθως την υστερια, τον φοβο, την απληστια, ενιοτε δε και καποια μελαγχολια. Και, το κυριωτερο, οι πιθηκοι μιλουν μονο οταν εχουν κατι να πουν, ενω οι μαϊμουδες τσιριζουν διαρκως...

 

Οταν η Αμερικη μπηκε στον Δευτερο Παγκοσμιο Πολεμο ο Εντγκαρ Ραϊς Μπαρροους, ο δημιουργος του Ταρζαν, στρατευθηκε στην Υπηρεσια Προπαγανδας, και επιφορτισθηκε με την συνταξη κειμενων που στοχευαν στην εξυψωση του ηθικου των συμπατριωτων του. Σκεφτηκε λοιπον να αποκαλει τους Γιαπωνεζους πιθηκους, σε μια προσπαθεια να τους μειωσει, αλλα αμεσως αλλαξε γνωμη. Μηπως δεν ηταν οι πιθηκοι αυτοι που ειχαν αναθρεψει τον Ταρζαν; Μηπως δεν τους ειχε περιγραψει ηδη στα βιβλια του σαν γενναιους, νοημονες, δυνατους, ευαισθητους, σαν πρωταγωνιστες του Μεγαλου Δασους; Ετσι αποφασισε να αποκαλει τους Γιαπωνεζους μαϊμουδες.

 

Ας δεχτουμε σαν γεγονος το οτι καθε πιθηκος εχει στην ιδιοσυγκρασια του και λιγη μαϊμου, οπως, αντιστοιχα, καθε μαϊμου εχει κατι απο την ανωτεροτητα του πιθηκου. Συμφωνω οτι ετσι ειναι, αλλα αυτο δεν αναιρει το γεγονος οτι ο επιτυχημενος ανθρωπος - μαϊμου εχει οικειοθελως καταπνιξει καθε τι το γνησιο και το δημιουργικο μεσα του. Ειναι ενας χαρτινος ανθρωπος που δεν πιστευει στον εαυτο του και εχει επιλεξει σαν τροπο ζωης την υποκρισια. Θελετε ενα παραδειγμα;

 

Υπαρχει ενα ανθρωπαριο που προσπαθει να πλασαριστει στην πιατσα σαν δημοσιογραφος κι ερευνητης, αφου δεν μπορεσε να κανει κατι καλυτερο στη ζωη του, οπως να γινει βουλευτης η εστω γιατρος. Προσφατα λοιπον εγραψε ενα αρθρο σε ενα «περιοδικο Ερευνας» του επιπεδου του, που εκανε το ντεμπουτο του. Τωρα βεβαια, για να γραψεις καποιο αξιολογο αρθρο πρεπει να στιψεις το μυαλο σου, αλλα τι γινεται εαν δεν εχεις μυαλο να στιψεις; Αποφασισε λοιπον να ξεσηκωσει, αυτουσιο, το κυριο αρθρο του site που με φιλοξενει και που καταπιανεται με την λεγομενη «Σπηλια του Νταβελη» στην Πεντελη. Αυτουσιο ειπα; Ε, οχι κι εντελως αυτουσιο. Στο αρθρο μνημονευοταν ο Γιωργος Μπαλανος, ο ελληνας Ερευνητης με "Ε" κεφαλαιο, ο ανθρωπος που χαρη στο βιβλιο του, τα αρθρα του, τις εμφανισεις στην Τηλεοραση αλλα και στις ερευνες τριανταπεντε ετων εκανε γνωστη αυτη την ιστορια. Η αναφορα αυτη στον Γ. Μπαλανο ενοχλουσε τον ερευνηταρα - μαϊμου και αποφασισε να την σβησει. Δεν χρειαζονται ονοματα, οι περισσοτεροι ξερετε ποιον εννοω, ετσι συμβολικα μπορουμε να αναφερομαστε στον αντιγραφεα με το παρατσουκλι Ζιρο, οπως λεγεται το μηδενικο στα Αγγλικα. Και για να δειτε που μπορει να φτασει ο ανθρωπος στην προσπαθεια του να ανεβει με την μεθοδο του κισσου, ακουστε να δειτε ποια ειναι η συνεχεια. Ο εν λογω Ζιρος, ο οποιος εχει αντιγραψει και στο παρελθον ολοκληρα κατεβατα κι απο αλλους αρθογραφους, στη συγκεκριμενη περιπτωση επεσε εξω στους υπολογισμους του. Το παρον site εχει μεγαλη επισκεψιμοτητα, πολυ μεγαλυτερη απο οτι ειχε φανταστει, κι ετσι πολυς κοσμος αρχισε να ρωτα πως γινεται κι εμφανιζεται με την υπογραφη του ενα αρθρο που υπαρχει ηδη στο Διαδικτυο εναμισυ χρονο πριν την εκδοση της φυλλαδας της οποιας ηταν συνεργατης. Παγιδευμενος ο μαϊμουδανθρωπος, αφησε να εννοηθει οτι ειναι ο ιδιος ο Iranon!! Το διανοειστε αυτο; Καποτε κι αυτος, δε μπορει, θα ηταν ενα παιδι με ομορφα ονειρα, με πιστη στο μελλον του, με ιδανικα. Καποτε, πολυ παλια, θα το εχεις πια ξεχασει, κυριε Ζιρο... Καθε ανθρωπος εχει το Αγαθο μεσα του, το Αγαθο που αναγουλιαζει απο την μποχα της καταπτωσης στο ρολο του παρασιτου. Τι υπαρχει τωρα πια μεσα σ΄ αυτον τον ανθρωπο; Ποσο πηχτα ειναι τα σκοταδια που του πλακωνουν την ψυχη; Δεν μπορει κανεις παρα να αισθανθει απεραντο αποτροπιασμο για τετοιες περιπτωσεις. Αλλα το συμπαν δεν γνωριζει απο οικτο, ειναι καταδικασμενος να διαβασει ετουτες τις γραμμες και, ασχετα τα ποσα ψεματα αραδιαζει στους βλακες που τον διαβαζουν, ο ιδιος γνωριζει την αληθεια. Μπορει να ελπιζει οτι θα μπορεσει καποτε να ξεχασει αυτα που γραφω, αλλα απο το υποσεινηδητο του δεν θα σβηστουν ποτε, ετσι δεν ειναι κυριε Ζιρο; Αλλα αρκετα ασχοληθηκαμε με την περιπτωση σου.

 

Παρα την δηλωμενη προκαταληψη μου κατα αυτων που εχουν επιλεξει σαν σταση ζωης να μαϊμουδιζουν τους πραγματικους ανθρωπους, πιστευω οτι εσεις θα πρεπει να κανετε την δικη σας επιλογη, ανεπηρεαστοι απο την αποψη μου. Στο κατω - κατω, με λιγη τυχη, τα ευρω πεφτουν και μπορει και να μαζεψετε γυρω σας καμποσους απο το αυτοαποκαλουμενο «Κοινο - με - ανησυχιες», αρκετους ωστε να καμαρωνετε αναμεσα τους οτι «μπορεσατε κι εσεις να γινετε καποιοι ( η καποιες )». Μπορει να ειστε φαιδροι μεσα στην επιτηδευμενη σοβαροφανεια σας, αλλα σε καμμια περιπτωση δεν θα φτασετε την φαιδροτητα αυτων που σας παιρνουν στα σοβαρα.

 

Αυτοι λοιπον ειναι οι κυριοτεροι ρολοι, ο καθενας με τα παρακλαδια του και τις διαβαθμισεις του. Ασχετα με το πως παρουσιασα το θεμα, δεν καλειστε να επιλεξετε καποιον απο αυτους η ( ταχα... ) να τους απορριψετε ολους, οχι. Καλειστε να συνειδητοποιησετε ποιον ρολο παιζετε ηδη. Αυτοι και μονο απο εμας που εχουν το θαρρος να πανε να σταθουν μπροστα απο τους καθρεπτες που εχουμε καταχωνιασει στο υπογειο, αυτοι και μονο που θα ψιθυρισουν την πικρη αληθεια στον εαυτο τους, μπορουν να διατηρουν καποιες ελπιδες οτι θα μπορεσουν καποτε να εγκαταλειψουν τον Θιασο μας για κατι καλυτερο. Για αυτους τους ελαχιστους μενουν να ειπωθουν καποια ακομη πραγματα.

 

Τι κανει λοιπον κανεις αμα θελει να ξεφυγει απο το στημενο και αδιεξοδο παιχνιδι του Θιασου; Τα πραγματα δεν μπορει να ειναι τοσο ασχημα οσο στον σκοτεινο τελευταιο στιχο του τραγουδιου των Eagles, «Hotel California»: «You can check at  any time you like, but you can never leave»

 

Αν θελουμε λοιπον να ξεφυγουμε πρεπει να ανακαλυψουμε τον πραγματικο εαυτο μας και για να γινει αυτο πρεπει να συνειδητοποιησουμε τον ρολο που παιζουμε ηδη σε αυτον τον Θιασο της συμφορας που ειναι η συγχρονη ελληνικη κοινωνια, να δουμε στον καθρεπτη της αυτογνωσιας τη μασκα που φοραμε η που προσπαθουμε να φορεσουμε. Ειναι δυστυχως απαραιτητο να κατεβουμε στο υπογειο, να καθαρισουμε τους καθρεπτες απο τη σκονη και να ανοιξουμε το φως. Θα μας πιασει ισως ναυτια και ταση για εμετο απο το θεαμα που θα αντικρυσουμε αλλα εμεις θα πρεπει να κρατηθουμε και να μην την κοπανησουμε τρεχοντας, οσο δυσκολο κι αν ειναι αυτο. Ναι, αυτο το γελοιο, παραμορφωμενο υποκειμενο που μας κοιτα απο τον καθρεπτη ειμαστε εμεις. Εγω κι εσεις.

 

Και, βεβαια, δεν αρκει το ξεγυμνωμα. Οσο επωδυνο κι αν ειναι, θα πρεπει να απαλλαγουμε οριστικα απο τον εθισμο της μασκας, ωστε να μπορεσουμε να κοιταξουμε καταματα Αυτο που υπαρχει κατω απο αυτη. Και μετα;

 

Θυμαστε την φανταστικη ιστορια που αφηγηθηκα στην αρχη του κειμενου; Οπως εχω ηδη αναφερει, σκοπος μου ηταν να καταδειξω οσο το δυνατον πιο αναγλυφα γινεται, εστω και με καποια δοση υπερβολης, ενα βασικο συμπερασμα που βγηκε εμπειρικα απο την πολυετη ηδη Ερευνα πανω στα Οριακα Φαινομενα, τα φαινομενα δηλαδη που συμβαινουν στα ορια της Πραγματικοτητας μας, τα ορια αυτα που πρεπει να υπερβουμε αν θελουμε να προχωρησουμε καποτε σε νεες, ανεξερευνητες Γαιες. Το συμπερασμα ειναι πως ο βασικος παραγοντας που εμποδισε την Ερευνα να τελεσφορησει ειμαστε εμεις οι ιδιοι, συγκεκριμενες πανισχυρες δομες στο Υποσεινηδητο αλλα και στην Συνειδηση μας που μεχρι τωρα αγνοουσαμε και που τεινουν να απορριψουν καθε φαινομενο που θα μπορουσε να ανετρεψει αμετακλητα την υπαρξιακη «Μαυρη Τρυπα» που αντιλαμβανομαστε ολοι μας σαν Πραγματικοτητα, μια απορριψη που συμβαινει με πολλους τροπους και σε πολλα επιπεδα. Νομιζω μια πληρης αναλυση του θεματος θα ξεφευγε απο τον σκοπο του κειμενου και δεν θα επεκταθω πολυ, αρκουμενος σε μια πολυ συνοπτικη αναφορα. Αλλωστε δεν γραφω εδω τιποτα το πρωτοτυπο, αλλοι τα εχουν πει ηδη και τα εχουν αναλυσει διεξοδικοτατα.

 

Στην πιο δραστικη τους μορφη οι απορριπτικες διαδικασιες εμποδιζουν πληρως τα εξωτερικα αισθητηριακα ερεθισματα, οπτικα, ακουστικα η οσφρητικα αλλα ακομα και απτικα, απο του να φτασουν στην Συνειδηση. Ακομα ομως κι αν περασει απο αυτο το «κοσκινο» καποια «απαγορευμενη» πληροφορια μπορει στη συνεχεια να σβηστει εντελως απο τη μνημη ή, σε πιο ηπιες περιπτωσεις, να αλλοιωθει στο επακρο. Ολα αυτα μπορειτε να τα βρειτε στα βιβλια Νευρολογιας και Ψυχολογιας και δεν χρειαζεται να τα αναλυσω εδω. Εχω μονο να θεσω μια ερωτηση. Ποιος ειναι αυτος που αποφασιζει τι θα φτασει και τι οχι στη Συνειδηση; Μη μου λετε για «Δικτυωτους Σχηματισμους» η αλλα οργανα του Νευρικου μας Ιστου. Θελω να ξερω που ζει αυτος ο «καποιος» που προγραμματιζει τους ελεγκτικους μηχανισμους και τι σκοπους εξυπηρετει. Ειναι αραγε η Συνειδηση στο επικεντρο της Ανθρωπινης Υπαρξης η μηπως οχι;

 

Δεν υπαρχουν απαντησεις, οπως δεν υπαρχει απαντηση και στο γιατι δεν μας απασχολουν στο επακρο τετοια ζωτικης σημασιας θεματα. Γιατι αναλωνουμε τις ζωες μας με αυτα που οι ιδιοι παραδεχομαστε οτι ειναι μηδαμηνα και ανευ σημασιας; Και παλι δεν υπαρχει απαντηση. Φαινεται οτι υπαρχουν περιορισμοι που ξεπερνουν την ατομικη μας υποσταση και αφορουν την Ανθρωποτητα σαν Ειδος. Εγω ομως θελω να επικεντρωθω σε καποιου αλλου ειδους εμποδια που αντιμετωπιζει ο καθε επιδοξος Ερευνητης του Αγνωστου, και γραφω το «Ερευνητης» με κεφαλαιο «Ε» για να τον αντιδιαστειλλω, σαν εννοια, με ολους αυτους τους γιαλντζι χαζοχαρουμενους στην καλυτερη περιπτωση, η και απατεωνισκους της πενταρας στη χειροτερη, που περιεγραψα παραπανω.

 

Ολοι μας ασχολουμαστε με το ενα η το αλλο θεμα εχοντας σαν γνωμονα τις αναγκες μας, και οι αναγκες μας ειναι συχνα αυτο που λεμε «ταπεινες». Ολοι μας κολακευομαστε να πιστευουμε οτι διακατεχομαστε απο υψηλα οραματα και ιδανικα αλλα συχνα ασχολουμαστε με ενα χομπυ μονο και μονο για να βρουμε παρεα η και ερωτικο συντροφο η, απλως, για να μπορουμε να φαντασιωνομαστε οτι κανουμε κατι το πολυ σημαντικο και να προσδιδουμε ετσι καποια σπουδαιοτητα στην αφεντια μας. Κατανοητο, δε λεω, αλλα μονο μεχρι καποιου σημειου. Η Ερευνα ειναι ο,τι πιο σημαντικο υπαρχει, ειναι μια αποπειρα να ξεφυγουμε απο το θανατηφορο αδιεξοδο στο οποιο εχουμε περιελθει σαν ειδος και ετσι να μπορεσουμε να αναπτυχθουμε σε ενα νεο περιβαλλον, πολυ πιο πλατυ και ενδιαφερον απο αυτο που μας επιβαλλουν τα στενα ορια της γηινης ζωης μας. Δεν ξερω αν αυτα που γραφω αποτελουν για σας ενα ειδος λογοτεχνικης υπερβολης, σε αυτη την περιπτωση νομιζω οτι πρεπει, εστω και καθυστερημενα, να σταματησετε την αναγνωση μιας και πρεπει να δεχτειτε σα δεδομενο οτι εγω κυριολεκτω. Ειμαστε λοιπον υποχρεωμενοι να σιγουρευτουμε για τα κινητρα που μας ωθουν να καταπιαστουμε με το Αγνωστο. Οι Ερευνητες, βλεπετε, δεν επιδιωκουν να γεμισουν τις αδειες ζωες τους - η και τις αδειες τσεπες τους. Ωραια, και τωρα που το εκανα σαφες, ας παμε παρακατω.

 

Εχοντας λοιπον ξεπερασει αυτο το πρωτο σταδιο αυτογνωσιας ερχομαστε πλεον αντιμετωποι με τα προβληματα που μας θετει η ιδια η φυση μας, δηλαδη ολες εκεινες τις αυτοεπιβαλλομενες αμνησιες, τις αγνωσιες και ολους γενικα τους ψυχαναγκασμους που μας εμποδιζουν να γνωρισουμε την πραγματικη οψη του Κοσμου που μας περιβαλλει. Τι κανουμε γι΄ αυτο; Τιποτα, κι αυτο για δυο λογους. Πρωτον γιατι δεν μπορουμε να κανουμε τιποτε, τουλαχιστον στην αρχη, και δευτερον γιατι οι φραγμοι αυτοι αποτελουν σχεδον σιγουρα μορφες αμυνας, και δεν θελουμε να μαθουμε τι θα συμβει αν οι αμυνες αυτες καταρρευσουν. Αποδεχομαστε τους περιορισμους που μας θετει η ανθρωπινη φυση μας, δεν ειναι αλλωστε αυτοι που εχουν αποδιοργανωσει την Ερευνα σε παγκοσμιο επιπεδο. Απο τη στιγμη που θα τους συνειδητοποιησουμε και θα τους κατανοησουμε μπορουμε να προχωρησουμε, λαμβανοντας τους παντα υπ οψιν, εαν δεν μας μπλοκαρουν τα προβληματα προσωπικης ανωριμοτητας στα οποια αναφερθηκα ηδη. Ας τα δουμε για μια τελευταια φορα, πριν επιχειρησουμε να παμε παραπερα...

 

Πρωτα πρεπει να καταλαβουμε οτι η Ερευνα δεν ειναι παιχνιδι, ειναι μια πολυ δυσκολη υποθεση, διαθεσιμη για εξυπνους, δυναμικους και ικανους ανθρωπους μονο.

 

Δευτερο, ας συνηδητοποιησουμε επιτελους οτι με το θεμα ανακατευονται πολλοι ακαταλληλοι και αποτυχημενοι ανθρωποι, με σημαντικοτερο κινητρο την αυτοεπιβεβαιωση. Πολλες φορες λενε ψεματα και μπορουν να γινουν πειστικοι επειδη ο πρωτος που παραμυθιαζουν ειναι ο ιδιος ο εαυτος τους, κατορθωνοντας ετσι να πιστευουν και να ζουν τα παραμυθια τους, σε επιπεδο που φτανει μεχρι την παρανοια.

 

Τριτον, απο τον «χωρο» δεν θα μπορουσαν να λειπουν και τα καθ΄ επαγγελμα παρασιτα, που πιστευουν μονο στο χρημα και τη δυναμη που δινει η δημοσιοτητα. Σαν επαγγελματιες που ειναι, κανουν συχνα αρκετα καλη δουλεια. Καθε ενας απο εμας που επιθυμει να προχωρησει πρεπει να μαθει να ξεχωριζει αμεσως τους απατεωνες ωστε να μην πεφτει θυμα τους. Εαν δεν τα καταφερουμε θα ειμαστε αξιοι της μοιρας μας.

 

Τεταρτον και πολυ σημαντικο. Η Ερευνα, στην Ελλαδα τουλαχιστον, δεν εξασφαλιζει ουτε κοινωνικη καταξιωση ουτε αποτελει μεθοδο βιοπορισμου, ποσο μαλλον πλουτισμου... Σ΄ αυτο το σημειο την εχουν πατησει παρα πολλοι. Ξεκινησαν σε μικρη ηλικια και με μπολικο ενθουσιασμο, αμελωντας αλλους τομεις της ζωης τους και πιστευοντας οτι συντομα θα ανακαλυπταν αρκετα ωστε να μπορεσουν να παρακαμψουν τους περιορισμους των πολλων, ανταλλασοντας κατα καποιο τροπο τις γνωσεις τους με κοινωνικη καταξιωση και προκοπη. Αμ δε! Απογοητευτηκαν οικτρα. Αυτο το σημειο πρεπει να τονιστει ιδιαιτερα. Μην ελπιζετε να καταξιωθειτε κανοντας αποκαλυψεις, γραφοντας αρθρα κλπ. Για να εχετε πιθανοτητες επιτυχιας σ΄ αυτον τον τομεα θα πρεπει να διολισθησετε προς την κατηγορια των «επαγγελματιων» που λεγαμε προηγουμενως, και παλι ομως με αμφιβολα αποτελεσματα. Και βεβαια θα πρεπει τοτε να ξεχασετε την ουσια της Ερευνας, οπως τοσοι και τοσοι τεως ερευνητες. Η Ερευνα, οπως κι ο Ερωτας, ειναι μια αξια αυτοδικαιουμενη. Αν ποτε καταφερουμε να φτασουμε πραγματικα ψηλα θα εχουμε τη δυνατοτητα να παρουμε αμεσα τη ζωη στα χερια μας, διχως να εχουμε την αναγκη κανενος θαυμαστη και υποστηρικτη. Εκει πρεπει να στοχευουμε, οχι στο να γραψουμε ενα ακομα μετριο βιβλιο αναμεσα στα αμετρητα αλλα η να μας δειξουν για λιγο στο «γυαλι» παρεα με ψωναρες και μαιντανους, για να μην πω ανισορροπους. Comprente ?

 

Και πεμπτον θα πρεπει να παψουμε να ειμαστε απλοϊκοι. Πολλοι πιστευουν ακραδαντα οτι αρκει να δημοσιοποιηθουν καποιες σοβαρες περιπτωσεις για να δεχτει η Ανθρωποτητα την πραγματικοτητα των Οριακων Φαινομενων. Οποια αφελεια! Πεστε μου, ολα αυτα τα χρονια, ολους τους αιωνες απο την αυγη του Πολιτισμου καταληξαμε πουθενα σχετικα με τα μεγαλα υπαρξιακα μας ερωτηματα; Καταληξαμε μηπως τελεσιδικα για το αν υπαρχει Θεος η ζωη μετα θανατο, Εξωγηινοι επισκεπτες, πυλες προς αλλες πραγματικοτητες, πνευματα, υπερφυσικα φαινομενα, τηλεπαθεια κλπ, κλπ; Ου. Και πιστευουμε πως η οποια περιπτωση μπορει να το αλλαξει αυτη την πραγματικοτητα; Για αυτο ξεκινησα με την υποθετικη εμφανιση ενος εξοφθαλμα μη ανθρωπινου σκαφους στην Αθηνα, μερα μεσημερι και απο εκατονταδες μαρτυρες. Το πιστευετε η οχι, ουτε και τοτε θα αλλαζε τιποτα, οπως ειπα φροντιζουν συγκεκριμενοι μηχανισμοι για αυτο, ψυχολογικοι και κοινωνικοι. Εχουν υπαρξει αλλωστε παμπολλες αναλογες θεασεις.

 

Και ετσι φτασαμε στο πιο δυσκολο σημειο. Μεχρι τωρα προχωρησαμε αφοριζοντας ( μη εκεινο, οχι το αλλο, προσοχη στο τριτο... ), τωρα θα πρεπει να ορισουμε το τι πρεπει να γινει, μεσα στα πλαισια του εφικτου. Δωσε βαση κυριε Ζιρο για να μπορεσεις να γραψεις μελλοντικα και κανενα αλλο αρθρακι.

 

Ο Ερευνητης που εχω εγω στο μυαλο μου διαβαζει πολυ. Οχι περιληψεις περιληψεων, καρικευμενες με μπολικη φαντασιοπληξια, αλλα μελετες Επιστημονων και καταξιωμενων Ερευνητων, ονοματων οπως ο John Keel, ο Ivan Sanderson, ο Charles Fort, η ο Jack Vallee. Διαβαζει Ιατρικη, Βιολογια, Γεωλογια, Φυσικη, Ψυχολογια αλλα και βιβλια για την Ιστορια της Τεχνης και την Οικονομια. Διαβαζει πολυ Επιστημονικη Φαντασια, Λογοτεχνια του Υπερφυσικου, Φανταζυ αλλα και τα μεγαλα, αθανατα αριστουργηματα της Κλασσικης Λογοτεχνιας. Δεν παραλειπει την Αρχαιολογια, την Ιστορια αλλα ενημερωνεται και για τα μεγαλα προβληματα του καιρου μας. Ο ανθρωπος μας δεν σνομπαρει κανενα πολιτιστικο ρευμα και μελετα τους συνανθρωπους του οπως και τον εαυτο του. Μενει για μεγαλα διαστηματα μονος του και δεν μιλα πολυ. Του αρεσει η ησυχια.

 

Ναι, χρειαζεται παρα πολυ διαβασμα, και δεν εννοω βεβαια τα ευτελη βιβλια με τις «μεγαλες αποκαλυψεις» που αποτελουνται απο αναμασηματα αλλων αναμασηματων, αλλα παντως το διαβασμα απο μονο του δεν αρκει. Πρεπει και να τολμησουμε να πιστεψουμε στις δυναμεις μας και, παραλληλα με την θεωρητικη καταρτιση, πρεπει να κανουμε την «πρακτικη» μας.

 

Υπαρχουν παμπολλοι δρομοι για να επιτυχουμε την αυτοβελτιωση οπως η Γιογκα, οι Πολεμικες Τεχνες, το Ταϊ Τσι και ολες γενικα οι παραδοσιακες μεθοδοι που ενεργοποιουν το Υποσεινηδητο και τα Ενστικτα. Παραλληλα θεωρω απαραιτητη και την επαφη με την Φυση που προσφερουν το Σκι, η Ορειβασια, η Αναρριχηση σε Βραχο, οι Καταδυσεις,  η Ιστιοσανιδα, ε, μην τα αναφερω και ολα, αυτα τα σπορ τελος παντων που απο τη μια προαγουν την νευρομυικη συνεργασια, την αντοχη σε αντιξοες συνθηκες, την φυσικη κατασταση, την επιβολη στο αισθημα του πανικου και του πονου και απο την αλλη μας ανοιγουν ενα μικρο παραθυρο στον μουντο τοιχο της μιζερης καθημερινοτητας μας, ενα παραθυρο που βλεπει προς το Συμπαν.

 

Καποιοι επιθυμουν απλως και μονο να πληροφορηθουν, μα καποιοι αλλοι απο μας δεν αρκουνται μονο σε αυτο. Θελουν να γνωρισουν και να εφαρμοσουν στην πραξη τα διδαγματα της Ερευνας, της δικης τους και των αλλων. Αν ανηκετε στους δευτερους  δεν μπορειτε να παραμελησετε το σωμα σας και να αναλωνεστε σε ατερμονες συζητησεις που δεν καταληγουν πουθενα, ισοβια μελη του Θιασου του Παραλογου... Αλλα ουτε κι αυτο αρκει.

 

Πρεπει, ειναι απαραιτητο, να δουμε τον Κοσμο με αλλα ματια. Σας θυμιζει τιποτε αυτη η εκφραση; Μα ναι, την εχει χρησιμοποιησει κατα κορον ο Γιωργος Μπαλανος η, μαλλον, οπως ο ιδιος αρεσκεται να δηλωνει, το Locus 7, και την χρησιμοποιω εδω γιατι εκφραζει με σαφηνεια αυτο ακριβως που θελω να πω. Ακουγεται και ειναι απλο και, για αυτον ακριβως τον λογο, ειναι πολυ δυσκολο. Ναι, τον Κοσμο: Το σωμα σας, το αστικο περιβαλλον, τα σπουργιτια που πετουν εξω απο το παραθυρο σας, τα συννεφα στον ουρανο και τον ανεμο που τα ταξειδευει. Τα ονειρα που βλεπετε, τις ειδησεις που διαβαζετε στην εφημεριδα ή ακουτε στο ραδιοφωνο, τους ηχους και τις μυρωδιες, ολα, ολα, ολα. Με αλλα ματια. Αλλα τι ειναι τα «αλλα ματια»; Ε, μην περιμενετε ευκολονοητους ορισμους για κατι τετοιες εννοιες, τη στιγμη που δυσκολευομαι τοσο πολυ να τις κατανοησω κι ο ιδιος. Τα δυσκολως εννοουμενα παραλειπονται επισης, αλλα ας μην απογοητευομαστε. Η Γνωση ερχεται σταδιακα, και με πολυ προσπαθεια.

 

Ετσι λοιπον, αντι να προσπαθειτε να αποκρυπτογραφησετε το πληρες νοημα αυτου του κειμενου, διαβαστε ενα καλο διηγημα Επιστημονικης Φαντασιας ακουγοντας τη μουσικη που προτιματε. Πιειτε ενα ποτηρι κρασι η ουισκυ και αφηστε τον εαυτο σας να πιστεψει στην Μεγαλη Περιπετεια, στην υποσχεση που υπαινισσεται ο απογευματινος ουρανος, βαμμενος οπως ειναι στα χρωματα του δειλινου, σε ολα αυτα τα θαυμαστα για τα οποια σιγοψιθυριζει καμμια φορα ο ανεμος και που καραδοκουν εκει εξω, μακρυα απο τους ασφυκτικα μικρους χωρους και χρονους της καθημερινοτητας μας, τους γεματους με τις φλυαριες, τις βλακειες και τα ψεματα που μας ταϊζουν τοσο καιρο τωρα. Αν το κανετε, αντι να αρκειστε απλως να το διαβαζετε, θα εχετε παρει μια ιδεα για το τι σημαινει η εκφραση «με αλλα ματια». Το αν θα επιτυχει κανεις η θα μεινει με την παρηγορια των δηθεν αποκαλυψεων «για λιγους», εξαρταται απο το ποσο κυριολεκτικα θα δεχτει αλλα και με ποση επιμονη θα κυνηγησει την δυνατοτητα μεταβασης σε μια απειρια αλλων Κοσμων, το οραμα των οποιων στοιχειωνει καποιες νυχτες τα ονειρα μας.

 


 

Τελειωνοντας πια αυτο το κειμενο, θα φερω ο ιδιος μια αντιρρηση στα γραφομενα μου: Ωραια ολα αυτα, αλλα, κι αν ακομα παραδεχτουμε οτι εχω εκατο της εκατο δικιο, δεν εχω πει και τιποτα καινουριο. Ειναι καλο να διαβαζεις χιλιαδες βιβλια, τα περισσοτερα αμεταφραστα απο τα αγγλικα, να κανεις Γιογκα, Κουνγκ Φου, Ορειβασια κι εγω δεν ξερω τι αλλο, να ερευνας οσο μπορεις περισσοτερο, αλλα ποιος εχει τον χρονο; Και παλι, αν υποθεσουμε οτι βρισκει κανεις χρονο να τα κανει ολα, μπορει ετσι να βρει τις απαντησεις που γυρευει μεσα στα στενα ορια της ανθρωπινης ζωης;

 

Ασφαλως οχι. Αλλα τοτε τι νεο εχω να προτεινω; Γιατι τα γραφω ολα αυτα; Μηπως τελικα ο Θιασος μας ειναι, ετσι κι αλλοιως, η μονη λυση;

 

Α, μαλιστα, φτασαμε επιτελους στο ζουμι.

 

Υπαρχει μια διαχυτη αντιληψη πως οταν προσπαθει καποιος να πετυχει ενα στοχο με ολες του τις δυναμεις πολυ συχνα τα καταφερνει ακομα κι οταν αρχικα δεν διαφαινοταν καμμια πιθανοτητα επιτυχιας; Αυτο που λενε πολλοι, οτι "το Συμπαν τα φερνει ετσι ωστε να επιτυχουμε τους στοχους μας, αρκει να τους επιδιωκουμε με ολη μας την δυναμη," ποσο κυριολεκτικο ειναι; Δυσκολευομαι πολυ να εκφρασω αυτα που θελω χωρις να καταφυγω σε κοινοτυπιες και γενικολογιες, αλλα θα προσπαθησω να δωσω την δικη μου απαντηση, αφου πρωτα συμφωνησουμε στον ακριβη ορισμο καποιων εννοιων που ολοι τις εχουμε ψωμοτυρι αλλα η καθημερινη τους χρηση δεν συνοδευεται και απο την απαιτουμενη ακριβεια, οπως συμβαινει για παραδειγμα με τη λεξη «Συμπαν». Υπαρχουν παρα πολλα μοντελα - ορισμοι για το τι εκφραζει αυτη η λεξη, ολοι τους ανεπαρκεις και αυτοαναιρουμενοι, οπως ειναι φυσικο. Εγω θα χρησιμοποιησω τον λιγοτερο περιοριστικο ορισμο που μπορω να σκεφτω, σαν μια γεφυρα κοινης συνεννοησης μεταξυ μας: Το μοντελο του "Κοσμικου Δικτυου", εναν ορο παρμενο επισης απο τα αρθρα του Γιωργου Μπαλανου, οπως εγω τον αντιλαμβανομαι. Τον δανειζομαι επειδη τον βρισκω εξαιρετικα περιεκτικο, αφου περιγραφει/απεικονιζει αριστα αυτο το Συνολο που αντιλαμβανομαστε σαν το υποβαθρο της υπαρξης μας, σαν το μεγαλο "Εκτος Ημων" που το νιωθουμε να αρχιζει εκει που τελειωνει το "Εγω" μας, εστω κι αν γνωριζουμε οτι συμπεριλαμβανει κι εμας τους ιδιους, το σωμα μας και το πνευμα μας, ακομα και την ψυχη μας. Ειναι η Λεξη που εμπεριεχει ολες τις αλλες λεξεις, εξ ορισμου χωρις ορια και ιδιοτητες. Ειμαι σιγουρος πως πολλοι απο εσας ειστε εξοικειωμενοι με το «Κοσμικο Δικτυο» μεσα απο τα αρθρα και τα βιβλια του Γ. Μπαλανου και ετσι θα καταλαβετε καλυτερα αυτα που θελω να πω, κι αυτος ειναι ενας προσθετος λογος που καταφευγω σ΄ αυτη την περιγραφη. Τι ειναι λοιπον αυτο το Κοσμικο Δικτυο; Οπως τουλαχιστον το αντιλαμβανομαι εγω, ειναι, σαν περιγραφη, κατι το απλο: Ας φανταστουμε ολα τα σωματιδια, απλα και συνθετα, και το συνολο των δυναμεων που τα ενωνουν η τα χωριζουν. Απεικονιστε το στο μυαλο σας σαν ενα απειρο αριθμο απο σωματιδια Υλοενεργειας, φωτεινα η σκοτεινα, ενωμενα με αμετρητες μυριαδες γραμμες, να παλλονται και να μετακινουνται διαρκως και θα εχετε ηδη παρει μια πρωτη γευση του Κοσμικου Δικτυου, οπως το εννοω εδω. Αν θελετε εναν πιο αληθινο ορισμο φανταστειτε τα σημεια να εχουν ενδεκα διαστασεις και τις γραμμες που τα ενωνουν να εχουν τουλαχιστον τεσσερεις, αλλα ειπαμε να δωσουμε εναν απλο ορισμο για κοινη κατανοηση, οχι να μπλεξουμε με τοπολογικους ορους που δεν προσφερονται για κανενος ειδους απεικονιση, περαν της μαθηματικης. Για να γινει ομως πιο πληρης η εικονα θα πρεπει να διευκρινησω δυο πολυ σημαντικα σημεια, πριν προχωρησουμε παραπερα.

 

Η επικρατουσα θεωρια για την «αρχη» του «Συμπαντος» ειναι, οπως θα γνωριζετε, η θεωρια του Big Bang. Βαζω τις λεξεις «Συμπαν» και «αρχη» σε εισαγωγικα γιατι θεωρω ακρως γελοιο να μιλαμε για αρχη οταν αναφερομαστε στο Συμπαν, ασε που η θεωρια αυτη μπαζει πλεον απο παντου, και αδιαφορω παντελως για τους τυχον Νομπελουχους και αλλους μεγαλοπιασμενους που δεν θα καταδεχοταν κατι παραπανω απο ενα ειρωνικο χαμογελο σαν απαντηση στις αντιρρησεις μου. Την πηγη της αδιαφοριας μου αυτης θα την αναλυσω πιο κατω, εμμεσα, αλλα σκοπος μου εδω δεν ειναι να κουβεντιασουμε για κοσμολογικες θεωριες μα για τροπους να υπερβουμε τα ορια μας και να διεκδικησουμε μια νεα, αφανταστα πληρεστερη σχεση με τον εαυτο μας και τον Κοσμο. Ξαναγυρναμε λοιπον στην θεωρια του Κοσμικου Αυγου η της Μεγαλης Εκρηξης, επι το ελληνικοτερον. Τωρα, για να ειμαστε δικαιοι με τους επιστημονες, οι ανθρωποι αυτοι δεν αραδιαζουν θεωριες απο το πρωι ισαμε το βραδυ, ετσι, ανεξελεγκτα, αλλα τις αποδεικνυουν κιολας, πριν να γινουν ευρυτερα αποδεκτες. Και σε κοσμολογικα μοντελα οι αποδειξεις δινονται κυριως με μαθηματικο τροπο, με εξισωσεις βασισμενες στους ηδη γνωστους νομους της Φυσικης. Επεξεργαζομενοι λοιπον την θεωρια τους οι ενδιαφερομενοι επιστημονες, κατεληξαν οτι τους χρειαζοταν παραπανω απο τεσσερεις διαστασεις για να περιγραψουν την Δημιουργια και, συγκεκριμενα, τουλαχιστον ενδεκα συνολικα, ετσι τουλαχιστον λενε οι πηγες μου. Ισως να κανω λαθος σχετικα με τον αριθμο αλλα δεν εχει σημασια, ολα αναιρουνται και επαναπροσδιοριζονται καθε λιγο και λιγακι. Ναι, αλλα ο Κοσμος, οπως τον ξερουμε, εχει μονο τρεις συν μια διαστασεις κι ετσι προκυπτει το ερωτημα του τι εγιναν οι υπολοιπες. Η θεωρια λεει οτι "κατερρευσαν" σχεδον αμεσως μολις ξεκινησε η διαστολη του "Αυγου" και η ενεργεια του Συστηματος αρχισε να μειωνεται με ραγδαιους ρυθμους. Και τι σημαινει αυτο; Με αρκετη υπεραπλουστευση θα μπορουσαμε να πουμε οτι οι διαστασεις "διπλωθηκαν" στο "εσωτερικο" του Χωροχρονου και ετσι δεν διαχωριζουν αλλα ενωνουν ολα τα συμβαντα, ολα τα φωτονια, ολα τα σωματιδια του Συμπαντος σε μια αχωρη και αχρονη κατασταση, ενα αδιανοητο Εδω και Τωρα. Ισως να μου προσαψει καποιος οτι δεν εχω κατανοησει σε βαθος τα επιστημονικα δεδομενα (λες και τα εχει κατανοησει κανεις...) αλλα ουτε κι αυτο εχει ιδιαιτερη σημασια. Εκανα αυτη την αναλυση απλως και μονο για να στηριξω "επιστημονικα" την παναθρωπινη βεβαιοτητα οτι υπαρχει μια Κατασταση οπου τα παντα συνδεονται σε μια ενοτητα. Ετσι κι αλλοιως εχει ηδη πιστοποιηθει και πειραματικα η δυνατοτητα αχρονικης μεταδοσης οχι μονο πληροφοριων αλλα και ποσοτητων υλοενεργειας, κανοντας χρηση ακριβως αυτων των κρυμενων διαστασεων. Για να ξαναγυρισουμε λοιπον στο μοντελο του Κοσμικου Δικτυου, καθε αλλαγη στα μερη του διαδιδεται μεν με συγκεκριμενες ταχυτητες προς τα γειτονικα μερη αλλα και αλλαζει ακαριαια το συνολο του Δικτυου. Θα λεγαμε λοιπον οτι το Συμπαν ειναι ενα Gestalt (περισσοτερες πληροφοριες γι΄ αυτο στα Λεξικα, παρακαλω).

 

Το δευτερο σημειο που θελω να διευκρινησω ειναι ο κατ΄ αναγκη περιορισμος της εννοιας του Κοσμικου Δικτυου στα πλαισια των αντιληπτικων δυνατοτητων του συγχρονου ανθρωπου. Ετσι, αν θελουμε να ειμαστε ρεαλιστες, αφου απεικονισουμε στο νου μας σωματιδια υλης και κυμματα ενεργειας η και κυμματα υλης και σωματιδια ενεργειας να αλληλεπιδρουν με τις τεσσερεις πρωταρχικες δυναμεις, την ηλεκτρομαγνητικη δυναμη, την βαρυτητα την ισχυρη και την ασθενη πυρηνικη δυναμη, ας φανταστουμε το συνολο αυτο να αποτελει μερος ενος απεριγραπτου και αδιανοητου Συνολου με διαστασεις, ενεργειες και μορφες που ξεφευγουν εντελως οχι μονο απο τις σημερινες μας γνωσεις αλλα και απο καθε δυνατοτητα να γινουν αντιληπτες απο το ανθρωπινο μυαλο, μια κατασταση που απεχει ενα μονο βημα απο την τελικη απεικονιση, αυτη του Κενου.

 

Ας δεχτουμε λοιπον προσωρινα αυτη την πολυ γενικη, σχεδον αφαιρετικη,  φυσικη\ φιλοσοφικη θεωρηση του Συμπαντος: Μια Κατασταση δηλαδη χωρις ορια, οπου καθε αλλαγη στα μερη επιδρα χωρις χρονικη υστερηση στο συνολο. Μια προσωρινη μονο θεωρηση, το τονιζω αυτο, χρησιμη σε μας μονο για ορισμενο χρονικο διαστημα, σαν εφαλτηριο για τα πρωτα πραγματικα βηματα του ανθρωπου, η μαλλον, του οντος που θα διαδεχθει τον ανθρωπο, περα απο τη Γη. Ωραια λοιπον, υπαρχει το απεραντο κι ακατανοητο Συμπαν, κι ενα απειροελαχιστο μερος του ειναι και ο Πλανητης μας, κι ενα πολυ μικρο μερος του Πλανητη ειναι και το δωματιο οπου βρισκοσαστε τωρα, καθως και η ταπεινη σας υπαρξη, εσεις ο ιδιος. Μικρο μερος; Μα ειδαμε οτι κατι τετοιο δεν ισχυει, αφου το συνολο επηρεαζει τα μερη και τα μερη το συνολο - ακαριαια, ετσι; - πραγμα που σημαινει οτι δεν μπορουμε να κανουμε διαχωρισμους, περα απο τις αναγκαιες γλωσσικες συμβασεις, για χαρη της συνεννοησης. Ειμαστε λοιπον εντεταγμενοι σε ενα απειρο συνολο δυναμεων και αλληλεπιδρασεων, μονο που, δυστυχως, δεν εχουμε μαθει να εκμεταλλευομαστε το γεγονος, να χρησιμοποιουμε δηλαδη το Δικτυο για να αντλουμε πληροφοριες και ενεργεια αλλα και, μην το ξεχναμε αυτο, να διδασκομαστε και να ωριμαζουμε μεσα σε αυτο. Αν λοιπον εχουμε φιλοδοξιες για πεταγματα σε εξωγηινους ουρανους, καιρος να βελτιωσουμε την κατασταση. Πως; Ηδη ειδαμε καποιους συμβατικους τροπους, οπως τα σπορ που αυξανουν τις αντοχες μας στην καταπονηση και τον φοβο καθως και τις διαφορες τεχνικες επαφης με το ασυνειδητο μερος του εαυτου μας και προς το Μυστηριο που μας περιβαλλει. Ειδαμε επισης οτι, στα πλαισια των λιγων δεκαετιων που εχει ο ανθρωπος στην διαθεση του, αυτα δεν ειναι αρκετα...

 

Ας επιστρεψουμε στον ορισμο του Κοσμικου Δικτυου. Θυμαστε που ειπαμε οτι παλλεται, κινειται; Η κινηση αυτη, που ειναι συμφυτη με το Δικτυο και αντιπροσωπευει τη Ζωη του, ειναι το πλεον σημαντικο χαρακτηριστικο του. Εφοσον λοιπον το τοπικο, Γηινο Δικτυο παλλεται με καποιο συγκεκριμενο ρυθμο και κινειται προς καποια συγκεκριμενη κατευθυνση, τιθεται το ερωτημα του ρυθμου και της κινησης του δικου μας, προσωπικου δικτυου. Ειναι σε παρομοια συχνοτητα, σε αρμονια, με την κινηση του Κοσμου μας; Αν ναι, τοτε μας παρεχεται η δυνατοτητα να αντλησουμε απεριοριστη ενεργεια και πληροφοριες απο το ευρυτερο Δικτυο, μια δυνατοτητα που θα αναλυσω αμεσως παρακατω. Πριν ομως δουμε το πως μπορει να επιτευχθει αυτο, εχουμε να αντιμετωπισουμε αυτο το τεραστιο "Αν". Και, πρωτα απ" ολα, τι σημαινει να ειμαστε σε συνηχηση με τις συμπαντικες δυναμεις που μαινονται - αλλοτε γαληνια κι αλλοτε οχι - ολογυρα μας; Σημαινει πως καθε μας "πιστευω", και μιλω φυσικα για τα πραγματικα, ριζωμενα μεσα μας "πιστευω" και οχι τις εξιδανικευμενες ιδεες που μας αρεσει να δικηρυσσουμε στον εαυτο μας, διαφοροποιει την ιδιοσυχνοτητα μας και τροποποιει την κινητικη κατασταση που αντιπροσωπευει η υπαρξη μας. Πρωτα αποφασιζουμε να δεχτουμε κατι σαν αληθινο με το συνειδητο μερος του μυαλου μας, κατοπιν η εντυπωση αυτη, αν διαρκεσει στον χρονο, "βυθιζεται" στο Υποσεινηδητο μας και στο τελος το "πιστευω" γινεται "σωματικο", ενα με το ψυχοσωματικο μας συνολο, μερος της συνολικης μας υποστασης, της "κραδασμικοτητας" μας, που θα ελεγαν και οι Θεοσοφιστες. Ενιοτε η σειρα αντιστρεφεται, οπως οταν ενα σωματικο σοκ η τραυμα αναδυεται στην επιφανεια της Συνειδησης "μεταφρασμενο" σαν ενα η περισσοτερα ακλονητα "πιστευω", σημασια παντως εχει το γεγονος οτι οι προσωπικες πεποιθησεις μας, μαζι με τις κληρονομικες μας καταβολες, καθοριζουν πληρως το τι ειμαστε και κατα ποσο εναρμονιζομαστε ή οχι με τις δυναμεις της Εξελιξης που διαμορφωνουν το Κοσμικο Δικτυο. Χρειαζεται αραγε να τονισω πως το συνηθες αποτελεσμα της μετατροπης των βιωματων μας σε παγιωμενες και αμετακλητες πεποιθησεις ειναι το μπλοκαρισμα και η εξασθενηση της κινητικης μας ενεργειας σε επιπεδα που ισα - ισα αρκουν για να μας εξασφαλισουν μια στοιχειωδη επιβιωση; Κοιταξτε γυρω σας (και σε κεινον τον καταχωνιασμενο τον καθρεπτη, επισης). Η συντριπτικη πλειοψηφια των συνανθρωπων μας, εχοντας επιτυχει την απολυτη ευτυχια της αποκτησης μιας μεγαλης επιπεδης τηλεορασης, αφηνονται να καταρρευσουν αργα και σταθερα μεσα σε μια γλυκεια χαυνωση, εχοντας γυρισει οριστικα και αμετακλητα την πλατη προς το Συμπαν και προς καθε πιθανοτητα να υπερβουν καποτε την τωρινη τους κατασταση. Δεν εχουν αρκετη ενεργεια για τιποτα περισσοτερο απο αυτο. Αρνουνται ακομα και να προσπαθησουν να υπερπηδησουν το χαντακι που τους χωριζει απο το επομενο σταδιο της Εξελιξης και να συνεχισουν ετσι την προαιωνια εποποιια της Ζωης που δημιουργησε το ανθρωπινο γενος στο μακρυνο παρελθον, σαν ενα ακομα σκαλοπατι στην ατελευτητη πορεια της. Και καλα οι πολλοι, τι γινεται ομως με οσους απο εμας δεν εγκαταλειπονται ετσι αδοξα στην μοιρα τους αλλα επιδιωκουν κατι περισσοτερο;

 

Με δεδομενα τα στενα ορια της ανθρωπινης ζωης, ολοι εμεις που τολμαμε να πιστευουμε στα ονειρα μας εχουμε πολυ μικρα περιθωρια για λαθη. Καθε αποψη που ενσωματωνουμε στο γνωστικο μας υποβαθρο, καθε τι που δεχομαστε ως "αληθες" η απορριπτουμε ως "ψευδες" ειτε ερχεται σε αντιθεση ειτε ειναι σε συμφωνια με την ταση της Πραγματικοτητας, την δυναμικη δηλαδη που εχει το Δικτυο.

 

Στην πρωτη περιπτωση απορριπτομαστε και σπρωχνομαστε στην περιφερεια του Συστηματος, η ιδιοσυχνοτητα μας δεν συντονιζεται με αυτη του περιβαλλοντος και οι ανταλλαγες περιοριζονται στο ελαχιστο. Μη οντας συντονισμενοι δεν "λαμβανουμε" και δεν "εκπεμπουμε" και, οπως συνηθως λεγεται, "ζουμε στον κοσμο μας". Αντε, δηλαδη, και καλη ψυχη. Finito.

 

Στην αντιθετη περιπτωση η συνδεση μας με τον Κοσμο γυρω μας ενισχυεται. Κινουμαστε προς κεντρικοτερες, πιο κομβικες θεσεις του Δικτυου, και οταν ο συντονισμος μας φτασει σε προχωρημενα σταδια επερχεται μια κλιμακωση και ξαφνικα, τσαφ! Αρχιζουμε πλεον να αντιλαμβανομαστε συνειδητα το Δικτυο, και το Δικτυο εμας! Να γιατι μου ειναι αδιαφορο το αν οι αποψεις μου θα γινουν αντικειμενο χλευης απο τον ενα η τον αλλο, εστω κι αν αυτος ο αλλος εχει παρει το Νομπελ στη Φυσικη η τα Μαθηματικα. Εδω θελω να γινω εντελως ξεκαθαρος. Ζηλευω την ευφυια του Σρεντιγκερ, του Γκαους, του Αινσταιν και ολων των αλλων λαμπρων μυαλων, γνωστων και αγνωστων, που διαμορφωσαν την Επιστημη αλλα δεν τους θεωρω προτυπα, δεν θελω να γινω σαν κι αυτους. Ναι, ηταν μεγαλοφυιες, αλλα πεθαναν τυλιγμενοι στον φοβο για το αγνωστο, χωρις να εχουν, οι περισσοτεροι, μπορεσει να κανουν αυτο το κρισιμο βημα που θα τους ανεβαζε πανω απο το ανθρωπινο. Ναι, τους μελεταω οπως μπορω, αλλα εγω ζητω κατι πολυ περισσοτερο απο οτι αυτοι εχουν να προσφερουν. Αν η συμβατικη γνωση και καταξιωση που προσφερει η Επιστημη ηταν η επιδιωξη μου, τοτε δεν θα καθομουν τωρα να γραφω αυτα που γραφω, δυο η ωρα το πρωι, συντροφια με νοτιοαμερικανικη Τζαζ και ενα αδειο φλυτζανι καφε, ουτε θα ειχα σπαταλησει αμετρητες ωρες διαβαζοντας εξαιρετικα δυσνοητα κειμενα, απο αυτα που δεν μπορουν να μου προσφερουν κανενος ειδους ευρυτερης αναγνωρισης, περα απο τον τιτλο του εκκεντρικου, για να μην πω του σαλεμενου. Θελετε να αμφισβητησετε αυτα που γραφω; Γιατι οχι; Θελετε να τα δεχτειτε; Μου ειναι εξ ισου αδιαφορο. Δεν με ξερετε και δεν σας ξερω, πραξτε οπως νομιζετε. Αλλα να θυμαστε, καθε σκεψη, καθε πραξη, καθε σας κινηση σας απομακρυνει η σας πλησιαζει στο κεντρο των πραγματων, στο κεντρο της δινης που δημιουργει την κλειστη πραγματικοτητα που ονομαζουμε Γη και Ηλιακο συστημα. Στο κεντρο, εκει που καραδοκει μια Πυλη προς καπου αλλου, καπου που, απ΄ οτι υποψιαζομαι, θα μπορουσαμε να νιωσουμε οτι φτασαμε στην Πατριδα. Πιστεψτε οτι θελετε, καντε οτι θελετε, εσεις και μονο εσεις θα πληρωσετε τον λογαριασμο.

 

Αναρωτιεστε πως θα το καταλαβετε οταν θα αρχισετε να συντονιζοσαστε; Μα, θα το νιωσετε αμεσως. Στην αρχη θα αρχισουν να σας συμβαινουν περιεργες συμπτωσεις, θα θελετε κατι και θα σας ερχεται ουρανοκατεβατο, θα σχολιαζετε κατι και θα δικαιωνοσαστε απο τα γεγονοτα, θα προβλεπετε κατι και θα βλεπετε να βγαινει η προβλεψη σας αληθινη. Θα αρχισετε να εχετε φαινομενα τηλεπαθειας και θα νιωσετε ισως μια αοριστη αισθηση προστασιας να σας τυλιγει. Επειτα θα αρχισετε να διαισθανεστε με αρκετη σιγουρια ποιο θα πρεπει να ειναι το επομενο βημα σας, μονο που δεν θα μπορειτε να δωσετε εξηγησεις στους αλλους, θα εχετε ηδη απομακρυνθει πολυ απο την θεατρικη ομαδα του νηπιαγωγειου στην οποια προσπαθουν διακαως να διακριθουν οι περισσοτεροι συνανθρωποι μας. Και θα αρχισετε να βρισκετε και συντροφους, τα γατακια, τα σκυλακια καθως και αλλα πλασματα, αγνωστα τωρα σε σας, περα απο καποια παραμορφωμενη εικονα τους που εχουν να προσφερουν ορισμενοι παλιοι θρυλοι. Στο τελος, αν κριθειτε αξιοι, θα συναντησετε και καποιους απο εκεινους που βαδισαν τους ιδιους δρομους πριν απο σας. Αυτοι θα σας διδαξουν πως να επιταχυνετε την πορεια σας και...

 

Χρειαζεται αραγε να προσθεσω κι αλλα; Οχι, μονο ενα συντομο επιλογο.

 

Υπαρχει γοητευτικοτερος τιτλος απο τον τιτλο του Εξερευνητη; Τολμηστε να βγειτε απο το λιμανι που σας παρεχει η ανθρωπινη Κοινωνια. Ισως βουλιαξετε στις ξερες, ισως βυθιστειτε απο τις θυελες, ισως σας επιτεθουν θαλασσια η και ανθρωπινα τερατα, αλλα υπαρχει χειροτερη μοιρα απο το να αφεθειτε να σαπιζετε δεμενοι στην σιγουρια (σιγουρια θανατου) της προκυμαιας; Γυριστε την πλατη σας στους βλαμμενους και τους κακομοιρηδες του φυραματος του κυριου Ζιρου και των εργοδοτων του, αυτων που σας προσφερουν απλοχερα, μεσα απο ιλλουστρασιον σελιδες και βαρυγδουπες εκπομπες, αυτα που βολευει το Συστημα να αφομοιωνετε, αυτα που σας ναρκωνουν και σας κρατουν για παντα δεσμιους και πειθηνιους υπηρετες του. Ελατε, ας το παραδεχτουμε, ακομη κι οταν τους διαβαζουμε η τους παρακολουθουμε στην τηλεοραση, κατα βαθος γνωριζουμε καλα οτι μας δουλευουν, απλα τους χρησιμοποιουμε σαν ενα βολικο αλλοθι για την αδρανεια μας. Λεμε "ασε να δουμε τι εχουν να πουν" και κατοπιν τους θαβουμε ωστε να αισθανθουμε ανωτεροι. Αυτοι ομως κανουν την δουλεια τους (δημοτικοτητα) και τα καναλια το ιδιο (τηλεθεαση) και μονο εμεις χανουμε τη ζωη μας, χωμενοι ασφυκτικα μεσα σε τονους ανοησιας και ψεμματος. 

 

Και, ναι, ειναι μια χιλιοχρησιμοποιημενη προτροπη, αλλα πιστευω οτι ειναι ο πλεον καταλληλος τροπος για να κλεισω αυτο το κειμενο, ετσι μετα χαρας θα την χρησιμοποιησω κι εγω: Ξεχαστε τα ολα για λιγο, βγειτε εξω και στρεψτε το βλεμμα στον Ουρανο. Αν ειναι νυχτα θα μπορεσετε να αντικρυσετε τα αστρα, εκει οπου βρισκεται το μελλον της Ανθρωπινης Περιπετειας. Ευτυχως την αγερωχη λαμψη τους δεν εχουν βρει ακομα τροπο να μας την κρυψουν εντελως. Ακουστε το καλεσμα τους και αποκριθειτε.

 

 


 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ