ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

 


 

Αντιμέτωποι με το άγνωστο

 

Η ώρα είναι τρεις τη νύχτα, κι εσείς πετάγεστε ξαφνικά αλαφιασμένος από το κρεβάτι σας. Μόλις είδατε ένα άσχημο όνειρο. Ανοίγετε τα μάτια και κοιτάζετε τον οικείο χώρο γύρω σας. Ακόμα δε σας φαίνεται και τόσο οικείος. Η αίσθηση αυτού που ονειρευτήκατε εξακολουθεί να είναι χειροπιαστή μέσα σας, νωπή. Ο ξύπνιος, πλέον, εαυτός σας σας πληροφορεί ότι αυτό που βιώνατε λίγες στιγμές πριν δεν ήταν παρά ένα όνειρο και ότι καλό θα ήταν να ηρεμήσετε. Ο χώρος είναι γνώριμος τώρα, βρίσκεστε στο δωμάτιο σας. Αναπνέετε πιο άνετα. Έχετε σχεδόν συνέλθει. Προσπαθείτε να ξαναφέρετε στη μνήμη σας αυτά που ονειρευτήκατε πριν από λίγο. Θυμάστε το όνειρο, αλλά κάπως θολά και με ασάφειες. Η αίσθηση του, παραδόξως, είναι ακόμα έντονη. Δυσανασχετείτε ελαφρώς με τον εαυτό σας. Πώς μπόρεσε αυτό το χαζοόνειρο να σας τρομάξει έτσι; Δεν είχε καν στοιχειώδη λογική ροή, και τα τεκταινόμενα δεν ήταν, τελικά, διόλου τρομακτικά. Ήταν τόσο γελοία, που ο ξύπνιος εαυτός σας μάλλον θα έσκαγε από τα γέλια αν τα διάβαζε κάπου. Τέλος πάντων. Ρίχνετε ένα χασμουρητό και χώνεστε στα σκεπάσματα. Ξανακοιμάστε. Το πρωί δε θα θυμάστε τίποτα.

 

 

Το βουνό των αμώμων (άμωμος σημαίνει αναμάρτητος). Έτσι ονομαζόταν παλιότερα η Πεντέλη, λόγω του μεγάλου αριθμού μοναχών και ασκητών που διαβιούσαν στις πλαγιές της. Τον 9ο με 10ο μ.Χ. αιώνα κτίζεται στις υπώρειες της η μονή ΤΑΩ. Καταστρέφεται σε κάποια εποχή από ξένους επιδρομείς, για να ανοικοδομηθεί, ύστερα από πολυετή ερήμωση, τον 12ο μ.Χ. αιώνα.

 

Κάπου μεταξύ 1667 και 1670, ο Τούρκος περιηγητής Evliya Chelebi επισκέπτεται την Πεντέλη. Όπως αναφέρει στα απομνημονεύματα του, μοναχοί τον ξεναγούν στη σπηλιά, απ' όπου τον οδηγούν σε ένα εκτεταμένο δίκτυο φυσικών υπόγειων στοών. Σύμφωνα με τον περιηγητή, προχωρούσαν επί ώρες μέσα στις στοές, συναντώντας διάσπαρτα ίχνη ανθρώπινης παρουσίας (ΒΛΕΠΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ).

 

Λίγα χρόνια αργότερα, έτος 1680, ημέρα του Πάσχα. Επιδρομείς αποβιβάζονται κάπου κοντά στην Πεντέλη. Εκμεταλλευόμενοι την ιδιαιτερότητα της ημέρας και υποβοηθούμενοι από έναν ντόπιο οδηγό, φτάνουν στη μονή ΤΑΩ, όπου κατασφάζουν όλους τους μοναχούς πλην ενός, ενώ ο ηγούμενος θανατώνεται μαρτυρικά κάτω από ένα δέντρο δάφνης. Οι ομαδικοί τάφοι με τα οστά των σφαγιασθέντων μοναχών εντοπίζονται μόλις το 1965. Κανείς δε γνωρίζει τις λεπτομέρειες, όμως η παράδοση αναφέρει ότι οι επιδρομείς είχαν οδηγηθεί εκεί από άγνωστο εντολέα, με αποκλειστικό σκοπό τον αφανισμό των μοναχών.

 

Το 1969, ο ερευνητής Γιώργος Μπαλάνος μαζί με άλλα μέλη της ΕΠΕΑΝ ("Εταιρία Πνευματικής και Επιστημονικής Αναπτύξεως"), οδηγημένοι από φήμες περί μαγνητικών δινών, επισκέπτονται τη σπηλιά. Δεν αργούν να εντοπίσουν φυσικά πηγάδια στο βάθος της, τα οποία οδηγούν σε ένα υπόγειο δίκτυο τούνελ. Στις επανειλημμένες επισκέψεις και απόπειρες εξερεύνησης τους, πλήθος παράξενων φαινομένων αλλά και τραγελαφικών συμβάντων οδηγούν πολλές φορές σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Η αίσθηση που επικρατεί σε αρκετούς από όσους κατέρχονται στα τούνελ αυτά είναι μια ανεξήγητη ευφορία, μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο χωροχρονικού αποπροσανατολισμού. Επιπλέον, τα τούνελ δημιουργούν την εντύπωση ότι διαφοροποιούνται από επίσκεψη σε επίσκεψη (ΒΛΕΠΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ).

 

Το 1977, στη σπηλιά ξεκινούν έργα που αλλάζουν για πάντα το εσωτερικό της. Η εκσκαφή του πυθμένα, σε συνδυασμό με τις διάφορες άλλες ανακατατάξεις που τα έργα επιφέρουν, έχουν ως αποτέλεσμα την απόφραξη έκτοτε των διόδων προς το υπόγειο σύμπλεγμα τούνελ.

 

...Σκόρπια γεγονότα - αντανακλάσεις από την ιστορία του βουνού, που θα μας απασχολήσουν στις επόμενες ενότητες.

 

Όμως, αλήθεια, πού ακριβώς οδηγούσαν τα τούνελ εκείνα του βάθους της σπηλιάς; Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα, το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν εκτείνονταν ως το Γαλάτσι ή τον Πειραιά, όπως πιστεύουν ορισμένοι, επηρεασμένοι από παραμυθοειδές «ερευνητικό» βιβλίο που κυκλοφόρησε κάποια εποχή. Ούτε κατέληγαν στο μέγαρο της δούκισσας της Πλακεντίας, ούτε τα χρησιμοποιούσε ο λήσταρχος Νταβέλης για να εισέρχεται στην κρεβατοκάμαρα της δούκισσας τα βράδια. Φαντάζεστε το φουκαρά το ληστή να κάνει όλη αυτή τη διαδρομή, κάθε βράδυ, πήγαινε-έλα; Και, τι καζούρα θα έπεφτε από τα χορτασμένα στον ύπνο παλικάρια του, καθώς θα τον έβλεπαν να αναδύεται κάθε ξημέρωμα ασθμαίνοντας πίσω στη σπηλιά από τις στοές, νυσταγμένος, αμίλητος και βλοσυρός, με τα μαλλιά του ανακατεμένα και γεμάτα με ιστούς αράχνης;

 

Πιο ουσιώδη από το πού οδηγούσαν τα τούνελ της σπηλιάς είναι τα ερωτήματα που σχετίζονται με το τι τελικά θα μπορούσε να εκδηλώνεται στο εσωτερικό τους. Υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν επισκεφθεί μέρος τουλάχιστον του υπόγειου αυτού συμπλέγματος. Σε ορισμένες γίνεται λόγος για περίεργα φώτα και ήχους, για έντονη ευφορία, για διαταραχή της αίσθησης του χρόνου, για διαταραχές της μνήμης και της συμπεριφοράς. Τι συνέβαινε, λοιπόν, εκεί κάτω; Η μόνη σαφής απάντηση που θα μπορούσαμε να δώσουμε είναι ότι δε γνωρίζουμε. Όχι μόνο εμείς, θεωρούμε ότι κανείς δεν είναι σε θέση να δώσει μια αδιαμφισβήτητη, ικανοποιητική εξήγηση σε σχέση με φαινόμενα του είδους, γενικότερα. Γιατί; Επειδή τέτοια φαινόμενα είναι εν πολλοίς χαοτικά, στερούμενα συνακολουθίας και επαναληψιμότητας.

 

Αυτό είναι το είδος ορισμένων συμβάντων της σπηλιάς και της ευρύτερης Πεντέλης. Αυτό είναι και το πρόβλημα. Σίγουρα, πολλοί έχουν καταφθάσει στο μέρος φορτωμένοι με λογής-λογής ηλεκτρονικές συσκευές, για να μετρήσουν ηλεκτρομαγνητικές παραμέτρους που, απ' ό,τι έχουν διαβάσει, παίζουν κάποιον σημαντικό ρόλο, αν και δεν είναι σίγουροι ποιον ακριβώς. Όμως, ποιος είπε ότι τη σπηλιά, και την κάθε «σπηλιά» τελικά, κανείς θα πρέπει να την προσεγγίσει αποστασιοποιημένος και αμέτοχος; Ποιος είπε ότι η ατομική εσωτερική κατάσταση θα ήταν άσχετη σε μια τέτοια αλληλεπίδραση;

 

Μιλάμε για τη «γωνία προσέγγισης» του μέρους. Μπορεί να αισθάνεστε ότι δεν καταλαβαίνετε, αλλά κατά βάθος έχετε καταλάβει απόλυτα. Σταματήστε να διαβάζετε για λίγο εδώ και αναλογιστείτε: σίγουρα δεν καταλαβαίνετε; Δεν καταλαβαίνετε ότι το να επισκεφθεί κανείς μόνος, νύχτα έναν τέτοιο τόπο, με μόνη παρέα τον άνεμο και το φεγγαρόφωτο, δεν έχει καμία σχέση με το να τον επισκεφθεί παρέα με άλλους δέκα φασαριόζικους, αλαλάζοντες τύπους στο φως της ημέρας; Ότι, σε τελική ανάλυση, οι αντιληπτικές και γνωσιακές λειτουργίες συναρτώνται άμεσα με το περιβάλλον, και ότι η σχέση αυτή δε θα μπορούσε παρά να είναι δυναμική;

 

 

Όλοι οι λαοί της Γης, από την αυγή ακόμα της ιστορίας, είχαν αναγνωρίσει ορισμένους τόπους ως ιδιαίτερους. Η Επιστήμη, πάλι, μόλις πρόσφατα άρχισε να κάνει λόγο για την ύπαρξη μικρών ή μεγάλων ατελειών-κόμβων στο «νήμα» από το οποίο είναι υφασμένο το Σύμπαν. «Μαύρες Τρύπες», «Σκουληκότρυπες», «Ποζιτρόνια», είναι μερικοί μόνο από τους σχετικούς επιστημονικούς όρους. Υπάρχει περίπτωση η σπηλιά της Πεντέλης να σχετίζεται με έναν τέτοιο κόμβο; Και, σε μια τέτοια περίπτωση, θα ήταν δυνατόν η παρουσία και μόνο κάποιου εκεί, από μόνη της, να πυροδοτεί παράδοξες αλληλεπιδράσεις; Αφήνοντας κατά μέρος φαντασιόπληκτους και μυθομανείς, γιατί ορισμένοι επισκέπτες αναφέρουν ποικίλες υποκειμενικές και αντικειμενικές εμπειρίες στη σπηλιά, ενώ άλλοι δηλώνουν ότι "αν και έχουν πάει πολλές φορές, δεν τους έχει συμβεί ποτέ τίποτα"; Ποια είναι η σωστή γωνία προσέγγισης; Τελικά, θα μπορούσε κανείς να συναντήσει το άγνωστο σε μια σπηλιά;

 

 

 

 

 

 

 


 

ΕΙΔΙΚΟ ΜΕΡΟΣ