Tο βρισίδι είναι κολλητικό

 

 

Το διαστημοπλοιο TTF8/DL4/XXR2;6, πιο γνωστο στον Πεμπτο Αστροστολο σαν Χιλντα 6, περασε απο την "Κατασταση Τεσσερα" στην "Κατασταση Ενα".

 

Οπως συμβαινει παντα σ' αυτες τις περιπτωσεις, το πληρωμα δεν αργησε ν΄ ανακτησει τη μνημη του και συντομα βρεθηκε σε πληρη εγρηγορση. Το πρωτο πραγμα που εκαναν τα εννεα μελη του ηταν να συμβουλευτουν την ατομικη ιατρικη συσκευη τους : Ολα ηταν ενταξει. Το δευτερο πραγμα ηταν ν΄ αρχισουν ολοι τους τα χασμουρητα και τα τεντωματα, προσπαθωντας ν΄ αποτιναξουν τη ζαμβλακωση που ενιωθαν. Το χρονομετρο του σκαφους τους πληροφορησε οτι ειχαν περασει εικοσι πεντεμισυ Γηινα Εικοσιτετραωρα περιπου απο την τελευταια φορα που αφησαν την "Κατασταση Ενα". Ο Κυβερνητης - Εποπτης αρχισε να δινει καποιες οδηγιες, τραυλιζοντας ελαφρα απο το μουδιασμα που ενιωθε, χωρις κανεις να τον  προσεχει ιδιαιτερα. Απο πισω τους ακουγοταν ηδη το γλυκο γουργουρητο της καφετιερας που, αυτοματα μετα τη μεταβαση στην "Κατασταση Ενα", ειχε αρχισει να ετοιμαζει τους οκτω καφεδες και το ενα τσαι που της ειχαν προγραμματισει.

 

Οι ψυχολογικες επιδρασεις απο την επιστροφη στην Κατασταση Συνδεσης, ή "Κατασταση Ενα" οπως συνηθως αναφερεται στην Διαστημικη ορολογια, ειναι, οπως θα ξερετε, ενα αινιγμα καλυμενο απο μυριαδες "εξηγησεις" που δεν εξηγουν τελικα τιποτα. Οι καταστασεις Διαχυσης, κυριως η "Τεσσερα", καταγραφονται εκ των υστερων απο την συνειδηση σαν μια εντυπωση καποιας εντονης και μαλλον ευχαριστης  δραστηριοτητας που δεν μπορει να προσδιορισθει, κατι σαν ξεθωριασμενο ονειρο που αφηνει απλα και μονο μια "αισθηση" και τιποτα παραπανω. Εικαζεται πως, οσο βρισκεται κανεις «εκει», η συνειδηση ειτε ειναι εντελως απουσα ειτε δεν καταγραφει αναμνησεις που να ειναι διαθεσιμες οταν επανερχεται σε Κατασταση Συνδεσης. Πολλοι απο "σας θα φερατε ηδη στο μυαλο σας την ψυχοτρονικη διαδικασια κοψιματος της συνηθειας του καπνισματος - η και αλλων πραγματων. Λοιπον, ναι, καπως ετσι νιωθει κανεις, με τη διαφορα πως ενω στην ψυχοθεραπεια υπαρχουν ψευδοαναμνησεις καποιων αντικειμενων - συμβολων, στη «μεταβαση» δεν υπαρχει τιποτε απολυτως να θυμαται, περα απο μια αοριστη εντυπωση πως «ηταν καπου» απασχολημενενος με «κατι σημαντικο» και συναμα απροσδιοριστα ευχαριστο. Αυτο δικαιολογει κι αυτη την χαρακτηριστικη μικροαδυναμια να προσαρμοστει κανεις αμεσα στο «εδω και τωρα» και να απαλλαγει απο αυτη την χαρακτηριστικη και καπως ενοχλητικη απωλεια προσανατολισμου που ειναι ιδιαιτερα εντονη, ιδιως τις πρωτες στιγμες.

 

Τα μελη του πληρωματος της Χιλντα ηταν βεβαια συνηθησμενα σε μεταβασεις αυτου του τυπου, σε βαθμο που να αποτελουν πλεον ρουτινα. Ετσι, οσο οι υπολοιποι απολαμβαναν τον καφε η το τσαι τους, προσποιουμενοι πως εξεταζαν καποιες ακαθοριστες συντεταγμενες, ο Κυβερνητης - Εποπτης φορεσε το κρανος Ολικης Προσβασης στον Κεντρικο Υπολογιστη και εμεινε ετσι αρκετη ωρα παιζοντας το ποδι του νευρικα. Αυτο βεβαια δεν σημαινε απολυτως τιποτα μιας και ολοι ηξεραν πως ο Κυβερνητης - Εποπτης ηταν μονιμα νευρικος.

 

"Περιεργα πραγματα" μουρμουρισε τελικα. "Πολυ περιεργα", προσθεσε, παιζοντας στο χερι του το πλαστικο κυπελο με τον κρυο πια καφε. "Μα ποτε προλαβε να κρυωσει..."

 

Απο πισω του ειχε πλησιασει ο Επιτετραμμενος - Της - Αμυνας. "Λοιπον τι εχουμε.", ρωτησε, προσπαθωντας ν΄ ακουγεται λιγο πιο βαρυς απ" το συνηθισμενο. Στην πραγματικοτητα ειχε ηδη τσεκαρει οτι ο Κεντρικος Υπολογιστης δεν ειχε σημανει κανενα απο τα δεκαδες ειδη συναγερμου που ειχε στη διαθεση του, παρα μονο την καθιερωμενη Κατασταση Ετοιμοτητος. Ο Κυβερνητης - Εποπτης τον κοιταξε για λιγο αμιλητος, ισως για να τον ψαρωσει. "Εντοπιστηκε ενα σκαφος με ατελη ταυτοποιηση" ειπε τελικα. "Θα ετοιμασω αλλο καφε. Ετουτος δεν πινεται."

 

Τα θαυμασια οργανα του Χιλντα 6 εδειχναν σε μια ντουζινα οθονες και υπο διαφορετικες γωνιες ενα μαλλον μικρο διαστημοπλοιο, ουτε παλιο ουτε νεο, με παρωχημενου τυπου οπλισμο. Τα στοιχεια LL200/GX 8 - N δεν ελεγαν τιποτε σε κανενα. Ο Κυβερνητης - Πρεσβυς εκοψε πρωτος τη σιωπη. "Προτεινω να επικοινωνησουμε", ειπε, και ο Κυβερνητης - Εποπτης τον κοιταξε αγρια, αφου μονο ο ιδιος νομιμοποιοταν να προτεινει τροπους δρασης. Παρ΄ ολα αυτα εγνεψε καταφατικα, λοξοκοιταζοντας τον Κυβερνητη της Γεφυρας που βουτουσε κουλουρακια στον καφε του. Αυτος ακουμπησε βιαστικα τον δισκο με τον μισοπιωμενο καφε και αρχισε την καθιερωμενη διαδικασια κλησης προς το αγνωστο διαστημοπλοιο με τους τεσσερεις διαφορετικους τροπους που δεν αφηναν κανενα περιθωριο για δικαιολογιες μη - ληψης. Καποιες πλασματικες οθονες υλοποιηθηκαν στον χωρο πανω απο την κονσολα ελεγχου, ορατες απο καθε γωνια, και αρχισαν ν΄ αλλαζουν χρωματα  ενω ακουγοταν καποιοι σιγανοι ηλεκτρονικοι ηχοι πραγμα που σημαινε πως ολα ειχαν παει καλα και οι κλησεις ειχαν ληφθει. Και τοτε αρχισαν τα προβληματα.

 

Ο Κυβερνητης της Γεφυρας απηγγηλε με το συνηθισμενο, πομπωδες υφος του τον προσωπικο του αριθμο Κυβερνητικου Πρωτοκολλου και τον Κωδικο Αποστολης της Χιλντα 6 καθως και μια λιστα με τις αρμοδιοτητες που τους παρειχε η Εντολη Αποστολης και η Διαστημικη Υπηρεσια. Επειτα, με ψυχρη ευγενεια, ζητησε απο το αγνωστο διαστημοπλοιο να κανει το ιδιο.

 

Τους απαντησε μια μηχανικη φωνη που εξηγησε οτι το σκαφος αποτελουσε νομιμη ιδιοκτησια και οτι βρισκοταν σε εξερευνητικη αποστολη για λογαριασμο του ιδιοκτητη του. Το μηνυμα ηταν εμφανως αυτοματο. Ταυτοχρονα μεταβιβασε μια σειρα απο κωδικους που βοηθησαν τον Κεντρικο Υπολογιστη του Χιλντα 6 να πιστοποιησει την ακριβεια των ισχυρισμων του LL200/GX 8 - N. Ολα φαινοταν ενταξει, ωσπου ο Κυβερνητης - Πρεσβυς ζητησε απο τον ξενο Κυβερνητη να συστηθει προσωπικα. Δεν ελαβε καμμια απαντηση. Επανελαβε το μηνυμα, πιο αργα και καπως πιο στεγνα. Το επανελαβε τριτη φορα, και παλι χωρις να παρει απαντηση, μεσα στη σιωπη που ειχε σιγα σιγα απλωθει στο Χιλντα 6, καθως κι οι υπολοιποι αρχισαν να αντιλαμβανονται αυτη την, τοσο χαρακτηριστικη, αισθηση επικειμενων μπελαδων.

 

Ειχαν μαζευτει ολοι μπροστα στο συστημα οθονων της Γεφυρας και παρακολουθουσαν με περισσοτερη τωρα προσοχη το μικρο, καμπυλο σκαρι που λαμπυριζε μπροστα τους με φοντο το μαυρο διαστημα. Φαινοταν ακινητο αλλα, αν κοιταζε κανεις προσεκτικα, βαζοντας σημαδι καποιο απο τα αστρα κοντα στο περιγραμμα του, θα εβλεπε πως εκτελουσε μια αργη κινηση γυρω απο τη Χιλντα 6 χωρις να απομακρυνεται η να πλησιαζει περισσοτερο απο ενα μικρο κλασμα της μεταξυ τους αποστασης, σα να χορευε μαζι της ενα αργο, κυκλικο χορο. Και δεν υπηρχε καμμια ανησυχια να διακοπει ξαφνικα ο χορος αυτος, τουλαχιστον απο το αγνωστο διαστημοπλοιο : Οπως καθε κυβερνητικο σκαφος ετσι και η Χιλντα 6 διεθετε ενα μηχανισμο που μπορουσε να μπλοκαρει απολυτα τους μηχανισμους αλλαγης Καταστασης καθε αλλου σκαφους εκτος αν αυτο ηταν Κυβερνητικο με μεγαλυτερο Κωδικο Διαβαθμησης η αν επροκειτο για καποιο πειρατικο, φτιαγμενο εξ ολοκληρου η μεταποιημενο στα παρανομα εργοστασια που διεθεταν ορισμενοι Πλανητες. Στην συγκεκριμενη περιπτωση ομως σιγουρα δεν επροκειτο για πειρατικο. Οι κωδικοι του ηταν απολυτα νομιμοι και συμφωνοι με τα μαγνητοφωνημενα στοιχεια που τους ειχαν δοθει. Αλλωστε ο Κεντρικος Υπολογιστης του σκαφους τους ειχε ηδη κανει χρηση του μηχανισμου αυτου και ειχε ανασυρει το αλλο απο την «Κατασταση 4» σε Σταση.           

 

Αυτη τη φορα ο Κυβερνητης - Εποπτης προλαβε τον Κυβερνητη - Πρεσβυ.

 

"Ειμαι ο Εποπτης του TTF8/XXR2;6", ειπε, "και απαιτω, συμφωνα με τον Κωδικα, αμεση συμορφωση...". Δεν ολοκληρωσε ομως την φραση του μιας και, αναπαντεχα, μια αγνωστη, επιβλητικη φωνη, αντηχησε στο συστημα επικοινωνιας:

 

"Αει στον αγυριστο, μαλακα"      

 

Η φραση αυτη, ειπωμενη σε κοινη γλωσσα που δεν προδιδε θυμο, σαν μια απλη, ακριβης δηλωση, οπως λες σε καποιον οτι ειναι τρεις παρα εικοσιπεντε η οτι το κρεας ειναι καπως ωμο, λειτουργησε σαν ενα δυνατο σοκ για το πληρωμα του Πολεμικου που, σημειωταιον, δεν ειχε ακομη προσαρμοστει εντελως στην κατασταση πληρους εγρηγορσης. Μην πιστευοντας στ΄ αυτια τους απεμειναν να κοιταζουν ο ενας τον αλλο αποσβολομενοι.

 

Ηταν ολοι τους παιδια μιας εποχης και μιας κουλτουρας που αποθαρρυνε καθε απροκαλυπτη, ωμη εκφραση των συναισθηματων. Θα μπορουσες ν΄ ακουσεις να λεει καποιος: "Κανατε καλη δουλεια, Κυριε" η, ας πουμε, "Δεν θα συμφωνησω απολυτα" αλλα πολυ σπανια κατι εμφατικοτερο. Ας μην ξεχναμε οτι επροκειτο για πολιτες Αλφα, μια κατηγορια που, αρχικα, περιλαμβανε ενα μαλλον μικρο ποσοστο αλλα, και ιδιως σε ορισμενους Κοσμους, ειχε φτασει πια να χαρακτηριζει το μεγαλυτερο μερος του πληθυσμου τους. Ακομα και οι υπολοιποι σπανιοτατα επεφταν κατω απο την κατηγορια Βητα και ολα τα παιδια εβαζαν τα δυνατα τους να αναγορευτουν σε αυταρεσκους πολιτες Αλφα. Αυτο ηταν το πρωτυπο: Μορφωμενοι σπεσιαλιστες με κυβερνητικα Διαβατηρια, "υπευθυνες" θεσεις και χοντρους λογαριασμους. Αλφα που σπανια υψωναν τον τονο της φωνης τους, που καλλιεργουσαν εκκεντρικοτητες και παραπονιοταν διαρκως πως οι αποστολες που τους φορτωναν δεν τους αφηναν πολυ χρονο ν΄ ασχοληθουν με τα χομπυ τους. Σε Κοινωνιες ευμαρειας το Χρημα ειχε παψει σταδιακα να θεωρειται πρωταρχικη αξια και ειχε παραχωρησει την πρωτοκαθεδρια στο μπλαζε υφος και το κυρος που ενεπνεε ο τιτλος του "Κυβερνητικου", οπως αποκαλωνταν συλληβδην οι διοικητικοι της "Συνομοσπονδιας Της Γης" η και του "Στελεχους" των τεραστιων πολυπλανητικων Εταιρειων, που σχεδιαζαν το μελλον του Ανθρωπου.

 

Και εδω επροκειτο, οχι μονο για Ανθρωπους της Συνομοσπονδιας, αλλα για το πληρωμα ενος ολοκαινουργιου Καταδρομικου - Αναγνωριστικου με διαβαθμηση TTF.

 

Στη Γεφυρα απλωθηκε μια μακρα, αμηχανη σιωπη, που διακοπηκε μονο απο τον Κυβερνητη - Πρεσβυ που, παιρνοντας ξανα την πρωτοβουλια, καταφερε να ρωτησει, αυτη τη φορα χωρις να ενοχληθει ο Κυβερνητης - Εποπτης: "Παρακαλω, Κυριε, μπορειτε να επαναλαβετε". Κι απαντηση δεν πηρε.

 

Χρειαστηκε να ρωτησει αλλες τρεις φορες για να καταδεχτει ο μυστηριωδης συνομιλητης τους να απαντησει: "Αντε πνιξου ρε γελοιε".Αυτο ειπε, αργα και καθαρα, αγνοωντας εντελως το πρωτοκολλο επικοινωνιας μεταξυ διαστημοπλοιων.

 

Επιτελους, ο Κυβερνητης - Εποπτης βγηκε απο την αδρανεια του. Συνειδητοποιησε ξαφνικα δυο πραγματα που τον γεμισαν συγκρατημενο θυμο : Πρωτον, κινδυνευε να χασει το επιβαλλον του, τοσο στον αυθαδη που τολμουσε να τους απευθυνεται κατ΄ αυτο τον τροπο οσο και στο ιδιο του το πληρωμα. Δευτερον, ο καφες του ειχε και παλι κρυωσει.

 

"Κυριοι", ειπε με φωνη ολο υπονοουμενο, "εχουμε συσκεψη". Και, πνιγοντας μεσα του ενα αναστεναγμο, πηγε να φτιαξει εναν ακομα καφε.

 

Η συσκεψη δεν κρατησε πολυ. Εχοντας ανακτησει την αυτοπεπηθηση του και κρατοντας ενα ολοκαινουργιο, αχνιστο καφε, ο Κυβερνητης - Εποπτης μιλησε με σιγουρη, ανετη φωνη: "Κυριοι, αν α υ τ ο ς ", και εκανε μια κινηση με το δαχτυλο σα να του εβγαζε το ματι, "δεν παραδωσει το σκαφος του στον ελεγχο μας και δε τσα - κι - στει" κι εκανε μια χειρονομια σα να πατουσε το κοκκινο κουμπι που πυροδοτουσε καποιο τρομερο Οπλο,"να ελθει εδω, θα του δειξω εγω".

 

Ηταν ταραγμενος, αλλα οχι τοσο πολυ ωστε να μη συνειδητοποιησει οτι αυτο το λογιδριο δεν ειχε καμμια θεση σε μια συσκεψη πολεμικου. Προσπαθησε να αυτοκυριαρχηθει και τα καταφερε αρκετα, λεγοντας στον εαυτο του πως  ειχε απλως να κανει με ενα τρελο, που καποιος ηλιθιος του ειχε χορηγησει αδεια διαστρικου ταξιδιου. Νιωθοντας τωρα πιο ηρεμος, ρωτησε τους υπολοιπους αν ειχαν να πουν κατι. Αρχισαν να μιλουν ολοι μαζι χωρις να λενε τιποτα το συγκεκριμενο, οταν, εντελως αναπαντεχα, ο Κεντρικος Υπολογιστης σημανε συναγερμο. Οχι καποιον συναγερμο  αμεσης αναγκης αλλα καποιον που υποδηλωνε πιθανο κινδυνο. Ολοι πεταχτηκαν στις θεσεις τους, ενω ο Κυβερνητης -  Εποπτης φορεσε το κρανος ολικης συνδεσης και εμεινε ετσι για λιγο χωρις να παψει στιγμη να παιζει νευρικα το ποδι του.

 

Τελικα εβγαλε το κρανος με αργες κινησεις. Το πληρωμα μαζευτηκε γυρω του. Δεν ειχαν ανακαλυψει τιποτα να απειλει τη Χιλντα 6 η τους ιδιους και περιμεναν με ανυπομονησια ν" ακουσουν τι ειχε να τους πει ο Κυβερνητης - Εποπτης. Αυτος τους μιλησε με σιγανη, κουρασμενη φωνη, εχοντας για μια ακομα φορα ξεχασει τον καφε του: Το αγνωστο διαστημοπλοιο τους ειχε πλησιασει αργα, υπουλα, κινουμενο αργα με τα τζετ προσεγγισης. Τι σημασια ειχε; Μα, η μεταξυ τους αποσταση ειχε μικρυνει αρκετα ωστε να μπορει τωρα να τους χτυπησει με ενα οπλο τυπου Ιτσουμου - Ριτσαρσον που διεθετε...

 

"Χα" καγχασε ο Επιτετραμενος της Αμυνας, "αυτο το ελεγξα ηδη. Αλλωστε, τωρα που το σκεφτομαι, το βεληνεκες του οπλου του ειναι πολυ μεγαλο. Αν το ηθελε, θα μπορουσε να μας εχει ριξει ηδη απ΄ την αρχη, αν και με μια ασαφεια στην σκοπευση. Οχι οτι και παλι θα μας εκανε καμμια σοβαρη ζημια, δηλαδη. Οι αμυνες μας τον ξεπερνουν αρκετα. Κι εμεις μπορουμε να τον διαλυσουμε αμεσως." Παρ΄ ολη ομως τη σιγουρια που ηθελε να εκφρασει καταλαβαινε οτι τα πραγματα δεν θα μπορουσαν να ειναι τοσο απλα και αυτο εξηγουσε και το ειρωνικο βλεμμα του Κυβερνητη - Εποπτη. Ετσι, οταν διαπιστωσε πως ο Κυβερνητης-Εποπτης ειχε κι αλλα να πει, τον παρακαλεσε  να συνεχισει νιωθοντας καπως ανοητος.

 

"Οπως ελεγα λοιπον, ειναι σε θεση τωρα να μας πληξει, αν οχι με καταστροφικα, σιγουρα παντως με σοβαρα αποτελεσματα. Εμεις απο την αλλη", και εδω καρφωσε τον Προϊσταμενο Ασφαλειας με μια περιφρονητικη ματια ολο σημασια, "δεν μπορουμε να του κανουμε απολυτως τιποτα. Και εξηγουμαι: Το σκαφος του διαθετει κινητηρα τυπου Υποατομικης Διαμορφωσης. Θα τον θυμαστε απ΄ τη Σχολη. Ο Κεντρικος Υπολογιστης με ενημερωσε πως, τωρα πια, εχει καταστει μαλλον ασυνηθιστο μοντελο αφου η παραγωγη αυτου του τυπου κινητηρα εχει εγκαταληφθει οριστικα. Το σημαντικο ειναι πως αν για οποιοδηποτε λογο καταστραφει ο πυρηνας του εν ωρα λειτουργιας, εκπεμπει μια ιδιοτυπη ακτινοβολια, νομιζω Τραλ..., Ταρλκ..."

 

"Ταρλακον Εμπτεν", τον διεκοψε θριαμβευτικα η Επιστημονικη Συμβουλος αλλα ο Κυβερνητης - Εποπτης της ερριξε ενα τοσο φαρμακερο βλεμμα που λουφαξε αμεσως.

 

"...που θα ιονισει τον κινητηρα οποιουδηποτε σκαφους του δικου μας τυπου βρισκεται σε ορισμενη αποσταση οδηγοντας, κατα πασα πιθανοτητα, σε εκρηξη," συνεχισε αγνοοντας επιδεικτικα μια αποπειρα διακοπης απο την Επιστημονικο Συμβουλο , "θα καταστρεψει εντελως καμποσα ακομα συστηματα, ενω θα ειναι και αμεσα θανατηφορος για "μας. Μεχρι πριν λιγο, η μεταξυ μας αποσταση ηταν μεγαλυτερη απο την ασφαλη, τωρα ομως ειναι μικροτερη. Ο Κεντρικος Υπολογιστης προσπαθησε να αυξησει εκ νεου την αποσταση αναμεσα μας  αλλα ο αλλος μας ακολουθει. Απ΄ οτι φαινεται, το ειχε σχεδιασει ετσι απο την αρχη. Τι κανουμε τωρα;".

 

Εκαναν μια ακομα συσκεψη. Αυτη τη φορα εβαλαν ολοι τα δυνατα τους, καθως τα γραναζια του μυαλου τους ειχαν αρχισει επιτελους να κινουνται σε πιο γρηγορους ρυθμους. Ο Κυβερνητης - Εποπτης εφτιαξε εναν ακομα καφε, που τον ηπιε αμεσως μονορουφι. Χρειαστηκε μαλλιστα να αγνοησει μερικες αγριεμενες ματιες, μιας και τα αποθεματα  του αστροπλοιου σε καφε δεν ηταν δα και τοσο μεγαλα. Ολοι ειχαν κατι να πουν. Μερικες αποψεις τεθηκαν μονο και μονο για να καλυφθει το θεμα σφαιρικα αν και ηταν προφανες πως ηταν ανεφαρμοστες. Προταθηκε να ξαναπερασουν στην "Κατασταση 4" και να προσεγγιστει το ξενο διαστημοπλοιο εκ νεου και απο αποσταση ασφαλειας. Αυτο κριθηκε αμεσως ανεφικτο για δυο λογους. Πρωτον γιατι η διαδικασια μεταβασης κρατουσε μερικα κρισιμα δευτερολεπτα κατα την διαρκεια των οποιων το σκαφος τους θα εμενε εντελως εκτεθειμενο, χωρις ασπιδα. Δευτερον γιατι, αναγκαστικα, θα επρεπε να ελευθερωσουν το αλλο διαστημοπλοιο απο την δεσμευση που του εμποδιζε ν΄ αλλαξει και το ιδιο Κατασταση, δινοντας του ετσι τη δυνατοτητα να κανει μερικες μανουβρες και να περασει κι αυτο στην "Κατασταση 4" και να εξαλειψει πρακτικα τις πιθανοτητες να ξαναεντοπιστει. Η προταση εκ μερους της Επιστημονικης Συμβουλου να απομακρυνθουν αμεσως με συμβατικη κινηση ειχε ως αποτελεσμα μερικα ειρωνικα χαμογελα: Οχι μονο θα παρεμεναν ευαλωτοι αλλα και, οπως τους πληροφορησε ο Κυβερνητης - Εποπτης, που στα φοιτητικα του χρονια ηταν μεγαλος σπασικλας, σε συμβατικη κινηση το σκαφος τους ηταν πιο αργο απο το αλλο. Και παλι η Επιστημονικη Συμβουλος, απτοητη απο τα ειρωνικα βλεμματα, προτεινε να επικοινωνησουν με την Βαση του Τομεα, στελνοντας τον φορεα μηνυματων με "Κινηση 2", και να ζητησουν ενισχυσεις. Σε πολυ λιγο χρονο το μερος θα γεμιζε απο σκαφη της Συνομοσπονδειας και τοτε θα βλεπαμε τι θα εκανε ο αυθαδης αντιπαλος τους. Αυτη ηταν μια ανοησια πρωτου μεγεθους που, σιγουρα, μονο η Επιστημονικη Συμβουλος θα μπορουσε να συλλαβει, σκεφτηκε ο Κυβερνητης - Πρεσβυς. Της υπεδειξε οτι, ναι μεν θα ερχοταν βοηθεια αλλα αυτο σημαινε πως θα τους εβρισκαν ολους εκει, ενα Καταδρομικο τελευταιας γενιας, με πληρη συνθεση απο εκπαιδευμενους Αξιωματικους του Στολου και πληρη οπλισμο, να παιζουν το κρυφτουλι μ΄ ενα παλιο σκαρι, αν βεβαια δεν δεχοταν ωστοσο επιθεση. Κι αυτο δεν θα ηταν και τοσο καλο για την καριερα τους. Καθολου μα καθολου καλο, οταν ενα κοτζαμ TTF, αναγκαζεται να καλεσει μια ντουζινα πολεμικα να το σωσουν απο εναν τρελο με ενα παλιο διαστημοπλοιο, λιγο πιο μεγαλο απο διαστημο-γιωτ. Και τι θα τους ελεγαν αν αποδεικνυοταν απλως ενας καθ" ολα νομιμος εκκεντρικος;

 

Ετσι, και αφου ακουστηκαν μερικες ακομα ανεφαρμοστες ιδεες, εγινε αντιληπτο οτι μαλλον δεν τους εμενε καμμια κινηση. Αναγκαστικα, και η καρδια του Κυβερνητη - Εποπτη ηξερε ποσο αναγκαστικα, επρεπε να καταφυγουν σε διαπραγματευσεις. Το ειχαν σχεδον αποφασισει οταν σημανε και παλι συναγερμος, επειγων συναγερμος. Ο Κεντρικος Υπολογιστης τους πληροφορησε πως η αποσταση μεταξυ των δυο αστροπλοιων ειχε μειωθει κι αλλο, και σε λιγο θα ξεπερνουσε το ελαχιστο βεληνεκες των οπλικων τους συστηματων. Τοτε δεν θα μπορουσαν να πληξουν καθολου το αντιπαλο σκαφος. Υπηρχε η παρηγορια πως ουτε κι αυτος θα μπορουσε να ριξει, μιας κι αποσταση θα ηταν μικροτερη κι απ το δικο του ελαχιστο βεληνεκες. Η παρηγορια αυτη ηταν ομως μικρη γιατι ειχαν γινει ορατα κατι υποπτα ανοιγματα που πιθανον υποδηλωναν υπαρξη εκτοξευτων βληματων μαγνητικης ωσης. Αν διεθετε τετοια βληματα μπορουσε να τους πληξει απο οποιαδηποτε αποστση. Τωρα ο Κεντρικος Υπολογιστης, εχοντας παρει την πρωτοβουλια, κινουσε το σκαφος με πληρη συμβατικη ταχυτητα, το αλλο ομως, διαθετοντας ταχυτερη συμβατικη κινηση, τους πλησιαζε σταθερα. Αυτη ηταν η κατασταση.Δυστυχως.    

 

Ο Κυβερνητης - Πρεσβυς καλεσε και ξανακαλεσε τον ξενο Κυβερνητη ωσπου η φωνη του αλλου ξανακουστηκε, επιβλητικη και αταραχη: "Σκασε! Λοιπον, για να μη λεμε πολλα λογια, ακουστε πως εχει το πραγμα: Εχετε μια ωρα ακριβως να ξεκουμπιστητε, πανηλιθιοι. Μετα θ΄ αφησω την οργη μου να ξεσπασει." Και διεκοψε την επικοινωνια...

 

"Ενδιαφερουσα περιπτωση. Μας πεταει το γαντι". Ολων τα βλεμματα στραφηκαν στον Συμβουλο της Υγειας, που, μεχρι στιγμης, ειχε αποφυγει να λαβει μερος στα τεκτενομενα. Ηταν γνωστο πως ειχε κανει καποιες μεταπτυχιακες εργασιες σε θεματα ψυχογνωσιας και ψυχικης υγιεινης, αν και ηταν αγνωστο το κατα ποσο ειχε φωτιστει κι ο ιδιος στο παραμικρο. Το γεγονος πως καταπιανοταν με παρομοια θεματα εξηγουσε ισως και τον αντιπαθητικο και προβληματικο του χαρακτηρα. Σπανια εκανε κατι χρησιμο, μιας και οι θαυμασιες τεχνολογιες του Υπολογιστη Υγειας και των συνδεδεμενων μ΄ αυτον οργανων, συν τις αψογες  συνθηκες που τους προσεφερε η "Χιλντα τους", εκαναν την παρουσια του στο σκαφος κομματι περιττη. Οχι μονο αυτο αλλα ειχε και την ταση να μπερδευεται στα ποδια τους συνεχως, υποβαλλοντας τους σε ενοχλητικες και αχρηστες εξετασεις. Ετσι ηταν πολυ συνηθισμενο να περιφερεται σιωπηλος αναμεσα στα μελη του πληρωματος, που προσπαθουσαν να κανουν τη δουλεια τους, κρατωντας διαφορους ανιχνευτες και μετα να καταναλωνει ωρες και ωρες μπροστα στον παμπαλαιο υπολογιστη του, που ειχε επανειλημενα αρνηθει να του τον αντικαταστησουν, χωρις να δωσει καμμια εξηγηση. Το μυστηριο ειχε λυθει οταν, σε καποια επιθεωρηση ρουτινας, αποκαλυφθηκε οτι τοσο οι ανιχνευτες οσο και ο υπολογιστης του περιειχαν διαφορα προ πολλου εξαφανισμενα ηλεκτρονικα παιχνιδια, απ΄ αυτα  που θα θεωροταν χαζα ακομα και απο δεκαπενταχρονους. Ολοι ειχαν χαμογελασει διαβαζοντας στην αναφορα για το "Ο διαστημικος Νιντζα", το "Γδυσε τη Σουζυ" η, αν ειναι δυνατον, το "Επιθεση στη σοφιτα". Η εμφανιση του φαινοταν να συμβαδιζει απολυτα με τον προβληματικο χαρακτηρα του. Ηταν ψηλος, ξερακιανος και απροσδιοριστης ηλικιας, καπου αναμεσα στα τριαντα και τα πενηντα. Το πιο χαρακτηριστικο του γνωρισμα ομως ηταν μια δυσαναλογα μεγαλη, ολο καμπυλες μυτη που θα προκαλουσαν απογνωση σε καθε ικανο τοπολογο που θα τολμουσε να τις αναλυσει. Ολο το πληρωμα υποπτευοταν οτι ηταν  βαλμενος  απο τη Διοικηση του Αστροστολου για να τους παρακολουθει με τα μυστηριωδη μαραφαετια του. Επισης, πως καταναλωνε τεραστιες ποσοτητες καφε, οταν οι αλλοι δεν κοιτουσαν και πως ηταν η κυρια αιτια που μονιμως ξεμενανε. Παντως, χαρις στην βιοφυσικη και ψυχοτρονικη του εκπαιδευση καθως και τις μελετες του πανω στην "Ψυχολογια του περιορισμενου περιβαλλοντος" ειχε βοηθησει πολυ σ΄ ολες τις περιπτωσεις που οι δυνατοτητες του διαστημοπλοιου τους και οι διοικητικες ικανοτητες του πληρωματος ειχαν φανει ανεπαρκεις, δηλαδη ποτε μεχρι τωρα.

 

Τον κοιταξαν με αναμικτα συναισθηματα. Μεσα στην απελπισια τους ηταν προθυμοι να δεχτουν την πιθανοτητα πως αυτος ο μισοπαρανοϊκος ο "γιατρος" τους, οπως τον αποκαλουσαν πισω απ΄την πλατη του, μπορουσε να εχει σκεφτει κατι που διεφευγε απο τα φυσιολογικα μυαλα τους. Ακριβως σαν τον αγνωστο ψυχοπαθη αντιπαλο τους που κατορθωνε μεχρι στιγμης να τους γελειοποιει. Ετσι τον αφησαν να συνεχισει.

 

"Νομιζω παντως οτι δεν προκειται για τρελο. Θα ελεγα πως εχουμε μαλλον με εκκεντρικου τυπου προσωπικοτητα που δεν εχει προθεση να μας βλαψει."

 

"Νομιζεις, ειπες;" προσπαθησε να τον ψαρωσει ο Κυβερνητης - Εποπτης.

 

"Ναι αυτο ακριβως ειπα.", απαντησε, κοιτοντας τον εξεταστικα."Γιατι ρωτατε; Μηπως νιωθετε ενα βουισμα στ΄ αυτια, μια εξασθενηση της ακοης;" Ναι, ηταν πολυ γνωστο πως ο "γιατρος" τους, οπως και οι περισσοτεροι βλαμμενοι αλλωστε, δεν ψαρωνε ετσι ευκολα. Ο Κυβερνητης -  Εποπτης ενιωθε τετοια ανημπορια που δεν του απαντησε. Ηταν αλλωστε ορατος ο κινδυνος να τον υποβαλλει σε καμμια αναγκαστικη εξεταση ακοης οπως ειχε μαλιστα καθε δικαιωμα να πραξει, σαν Συμβουλος Υγειας που ηταν. Ετσι, το συμβουλιο συνεχιστηκε, με ομιλητη το μονο μελος του πληρωματος που κανεις τους δεν μπορουσε να θυμηθει εστω και μια φορα που να τους εχει χρησιμευσει σε κατι.

 

"Ειπες οτι μας πεταει το γαντι. Τι εννοεις, οτι παιζει μαζι μας; Ενα τοσο επικυνδυνο παιχνιδι; Πως, νομιζεις, ειναι τοσο σιγουρος για τον εαυτο του;" Οι καμερες που αποτυπωναν καθε σκηνη, καθε στιγμη και απο μια ντουζινα διαφορετικες γωνιες οτιδηποτε συνεβαινε στο Χιλντα 4, κατεγραψαν ενα σωρο ειρωνικα μειδιαματα στα προσωπα του πληρωματος και ενα σωρο διακριτικα ειρωνικες γκριματσες καθως  ο Προϊσταμενος Ασφαλειας απηυθυνε αυτα τα αδυσωπητα ερωτηματα στον Συμβουλο Υγειας τους με υφος μπαμπα που ρωταει το γυϊο του αν ενα κιλο βαμβακι ζυγιζει πιο πολυ απο ενα κιλο σιδερο. Ομως κατι δεν πηγαινε καλα: Ο "γιατρος" χαμογελουσε πιο πλατεια και πιο ειρωνικα απ΄ ολους. Χαμογελουσε σαρδωνια.

 

"Εσυ να μου πεις" αντιρωτησε, με υφος παιδιου που ξερει πως η μαμα εχει κρυψει στο βαμβακι ενα σωρο χιλιαρικα, και εμεινε ετσι για λίγο απευθυνοντας σ΄ ολοκληρο το πληρωμα μια σιωπηλη προκληση. Και τοτε, ο Κυβερνητης - Εποπτης σηκωθηκε αργα απο το καθισμα του, κοιταζοντας διαπερστικα τον Εποπτη Υγειας. Στηριχτηκε απο το τραπεζι και με τα δυο του χερια, εξακολουθωντας να τον κοιταζει σα χαμενος, και εμεινε ετσι για καμποσα δευτερολεπτα εχοντας στο μυαλο του την ιδια τρομερη σκεψη που ειχε περασει και απο τον Συμβουλο Υγειας. Τελικα μιλησε με μια φωνη που φανερωνε δεος απο την ξαφνικη αποκαλυψη καποιας κρυμμενης απειλης: "Θελεις να πεις οτι ειναι πιθανον...σ΄ εκεινο το σκαφος...", κι απεμεινε ετσι με γουρλωμενα ματια να κοιταζει τα πολυχρωμα φωτακια που επαιζαν στην κονσολα. Ενας ενας και οι υπολοιποι κολλησαν. Τα: "Τι ειναι; Τι συμβαινει;" και: "Πεστε μου κι εμενα, ρε παιδια...", τα διαδεχτηκαν τα: "Α", τα "Ω" και τα "Μη μου πεις...". Τελικα, ολοι συνελαβαν αυτο που, οπως θα επρεπε, πρωτος συνελαβε ο Κυβερνητης - Εποπτης τους. Η Επιστημονικη Συμβουλος, φανερα σοκαρισμενη, μιλησε για λογαριασμο ολων: "Νομιζω οτι την εχουμε ασχημα. Εκει μεσα πρεπει να υπαρχει Τεχνητη Ευφυια".

 

Η λεξη - ταμπου ειχε ειπωθει, φερνοντας συνειρμους απο τις πιο σκοτεινες φημες που κυκλοφορουσαν στις οκτω ακρες του Γαλαξια και περιεβαλλαν ενα απο τα πιο καλοφυλαγμενα μυστικα της εποχης τους. Τιποτα δεν ηταν γνωστο με σιγουρια, ομως ολοι κατι ειχαν ακουσει γι αυτη την εφευρεση που κανενας δεν ειχε δει και που, επισημα χειλη, ειχαν κατ΄ επαναληψη αρνηθει. Λεγοταν πως ειναι περα για περα αλαθητη, πως η ανθρωπινη ψυχολογια δεν ειναι γι΄ αυτη τιποτα περισσοτερο απο ενα συνολο γνωστων μεταβλητων που μπορουσε να χειριστει με μεγαλη ακριβεια, πως αποτελουνταν απο ειδικα ανεπτυγμενο νευρονικο ιστο αλλα και  εξαιρετικα εξελλιγμενα ραδιενεργα μικρο - πολυκυκλωματα καθως και καποια μετακρυσταλλικα μερη σαν κυριο συνδετικο υλικο καθως και αλλα πολλα. Παντως ολες οι ιστοριες συνεκλιναν στο οτι ειχαν χρησιμοποιηθει φοβερα εξελλιγμενες και αγνωστες τεχνολογιες και πως το αποτελεσμα ηταν κατι το τρομακτικο.

 

"Πρεπει να καλεσουμε αμεσως βοηθεια", ειπε ο Κυβερνητης Γεφυρας, εχοντας χασει την ψυχραιμια του. "Εχει δικιο η Επιστημονικη Συμβουλος. Και πρεπει να κανουμε γρηγορα." Μα οι αλλοι δεν ειχαν εντελως πειστει. Ξαναρχισαν παλι να αντιδικουν για το κατα ποσον ηταν πιθανο αυτο το κακο συναπαντημα που τους κυνηγουσε να εχει οντως κατι που, στο κατω κατω, δεν ειχε επιβεβαιωθει ακομα η υπαρξη του πουθενα στον Γαλαξια. Να ηταν τοσο ατυχοι και να εχουν πεσει στην περιπτωση; "Μαλλον ναι", υποστηριξε με θερμη ο Κυβερνητης - Πρεσβυς. "Αντιμετωπιζουμε ενα διαστημοπλοιο με τεχνολογια ηλικιας τουλαχιστον εβδομηντα χρονων. Κυβερνητης του δηλωνεται καποιος ιδιωτης χωρις κατι ξεχωριστο στον φακελλο του. Εξοπλισμος σκαφους; πολυ μετριος. Ειδικες ικανοτητες;  Ανυπαρκτες. Τον σταματαμε, τον γυρναμε σε "Σταση", και αυτος τι κανει; Προσπαθει να μας ξεγελασει; Ουτε κατα διανοια. Να μας ξεφυγει; Οχι, μας παιρνει στο κυνηγι! Και εμεις προσπαθουμε να του ξεφυγουμε! Ακου πραγματα! Και ξερετε κατι; Να δειτε πως δεν θα του ξεφυγουμε τελικα. Θα μας πιασει! Αυτα ενα μονο πραγμα μπορει να σημαινουν: πως διαθετει κατι, ενα κρυφο Ασσο, που του επιτρεπει να φερεται ετσι. Κι αυτος ο Ασσος δεν ειναι καποιο απλο τεχνολογικο μαραφετι. Οριστε! Μας εχει στριμωξει αγρια χωρις να χρησιμοποιησει καποια εξελιγμενη τεχνολογια, απλα και μονο κανοντας τις σωστες κινησεις. Και δε δειχνει να φοβαται το παραμικρο. Φτανει μεχρι το σημειο να μας προειδοποιει! Για μενα τουλαχιστον, αυτο που τον καθοδηγει δεν μπορει να ειναι τιποτα λιγοτερο απο Τεχνητη Ευφυια", κατεληξε.

 

Αλλα η καταχρηση θαυμαστικων του Κυβερνητη - Πρεσβυ ειχε εκνευρισει τους υπολοιπους. Τον λογο πηρε η Εποπτης - Μηχανικος, μια κοκεττα που σπανιως ειχε κατι να προτεινει αλλα με τη μονιμη συνηθεια να προσπαθει να γελοιοποιησει τις αποψεις των αλλων. "Και τι προτεινετε, αγαπητε; Να καλεσουμε αμεσως βοηθεια; Κι αν ερθουν να τους πουμε τι; Ξερετε, μας πηρε στο κυνηγι ενας τρελος κι εμεις φοβηθηκαμε πως μπορει να διαθετει Τεχνητη Ευφυια; Κι αυτοι θα μας ρωτησουν απο που συμπεραναμε πως ενα συνηθισμενο σαραβαλακι μπορει να διαθετει κατι που, επισημα, απλα δεν υπαρχει. Μπορω να φανταστω τον Αστραρχο να μας εξηγει πως δεν χρειαζεται δα καμμια Τεχητη Ευφυια για να μας φερει τα πανω κατω αφου τα καταφερνουμε θαυμασια μονοι μας. Οχι, οχι...Κατα τη γνωμη μου, πρεπει να διατηρησουμε την ψυχραιμια μας. Ας κανουμε καποιον ελιγμο η ας περιμενουμε απλα να δουμε τι θα κανει. Οσο τρελος κι αν ειναι δεν μπορει να μην καταλαβαινει πως αν μας επιτεθει, θ΄ ανοιξουμε πυρ, αδιαφορωντας για τις συνεπειες..." Κοιταξε γυρω της για ενδειξεις συμφωνιας μα συναντησε μονο επικριτικα βλεμματα. Ολοι πανω στην Χιλντα θεωρουσαν την Εποπτη - Μηχανικο μιαν ανεραστη ναρκισσο. Ετσι στραφηκε προς τον συνηθη Αποδιοπομπαιο Τραγο του πληρωματος. "Εσεις εχετε καμμια σοβαρη ιδεα για το πως θα μπορουσαμε να δωσουμε ενα τελος σε τουτη την κριση, Συμβουλε της Υγειας;"

 

Το τελευταιο ειπωθηκε με αρκετη δοση, οχι και τοσο συγκαλειμμενης, ειρωνιας  με τον αδιορθωτο "γιατρο" που, ολη αυτη την ωρα, δεν ειχε παψει να χαμογελαει ενοχλητικα, σαν μυθικος Μανδαρινος που παρατηρει τους ανθρωπους γυρω του με συγκαταβαση, απο τα υψη της σοφιας του... Και, πριν προλαβει να απαντησει, τον λογο πηρε ο Κυβερνητης - Εποπτης. Ειχε κι αυτος παρατηρησει το εκνευριστικο μειδιαμα που φαινοταν να εχει κολλησει στη φατσα του Συμβουλου Υγειας και αποφασισε να βαλει στην θεση του τον κομπλεξικο. Ετοιμαστηκε να τον πεταξει στο κρατητηριο του σκαφους για αναρμοστη συμπεριφορα σε ωρα κρισης και να του σκαρωσει μια αναφορα που θα τον ξαποστελνε μια και καλη απο την Υπηρεσια  Διαστηματος αλλα μετα θυμηθηκε ενα κανονισμο που εξασφαλιζε σε απολυμενους Συμβουλους Υγειας ισοβια συνταξη ενω, παραλληλα, θα μπορουσε θαυμασια να εργασθει σε καποιον Πλανητη η και σε καποιο εμπορικο διαστημοπλοιο μιας και, επρεπε να το παραδεχτει αυτο, ο φακελλος του ηταν αψογος. Και, βεβαια, η κατασταση που βρισκοταν δεν ηταν προσφορη για τοσο ριζικες ενεργειες. Ετσι, αποφασισε να αρκεσθει στην κατσαδα.

 

"Καποιος ιδιαιτερος λογος να ειστε χαρουμενος;" ρωτησε παγερα, και ετοιμαστηκε για μερικα "κοσμητικα" επιθετα απ" αυτα που σπανια ακουγονται σε συμβουλια αξιωματικων πολεμικων σκαφων. Ο γιατρος ομως τον εκοψε για μια ακομα φορα. Σηκωθηκε αποτομα, ξεφυσησε, εδιωξε το ενοχλητικο υφος του παντογνωστη και το αλλαξε με μια εκφραση εντονου προβληματισμου. Αρχισε να βηματιζει πανω κατω, επειτα σταματησε αποτομα και, αφου τους κοιταξε ολους ενα προς ενα, μιλησε επιτελους με σοβαρο τονο, οπως θα ταιριαζε σε εναν ανωτερο Αξιωματικο, εστω και του Υγειονομικου...

 

"Κατ΄ αρχην ας συνοψισουμε την κατασταση, ενταξει; Το Προγραμμα της Υπηρεσιας Ελεγχου που διαθετει το σκαφος μας, και του οποιου τις παραμετρους δεν γνωριζουμε επαρκως, εκρινε, οταν εντοπισε το ξενο διαστημοπλοιο, πως επρεπε να μας επαναφερει σε Σταση, δεσμευοντας και τον αλλο αλλα χωρις να μας προειδοποιησει για κατασταση αυξημενης επικινδυνοτητας. Οταν τελειωσε κανονικα η αναγνωριση θεωρησαμε αυτονοητο πως το μονο που ειχαμε να κανουμε με ενα καθ΄ ολα νομιμο σκαφος, ηταν να ζητησουμε μια τυπικη συναντηση με τον μυστηριωδη κυβερνητη, ετσι, για να δικαιολογησουμε το ολο συμβαν. Εγω τουλαχιστον, δεν μπορω να φανταστω πως θα μπορουσαμε να του δημιουργησουμε προβληματα, ακομη κι αν ειχε κατι να κρυψει."

 

Εδω τον διεκοψε ο Επιτετραμενος της Αμυνας. "Θα μπορουσε", ειπε "να προκειται για πλαστοπροσωπια. Γιατι οχι; Ετσι, οταν ειδε πως δεν ειμαστε διατεθημενοι να τον αφησουμε να φυγει αποφασισε..." και εκανε μια κινηση που υποδηλωνε: "Να το παιξει τρελος."

 

Το πληρωμα παρακολουθουσε σιωπηλα τη συζητηση. Καταλαβαιναν οτι, παρ΄ ολη την σπαστικη αρνηση του να λειτουργησει σαν σοβαρο μελος ενος ανιχνευτικου -  πολεμικου σκαφους της Ομοσπονδιας του Ανθρωπου, ο παραξενος συντροφος τους ειχε πιασει κατι απο αυτη την παραξενη υποθεση, κατι που σ΄ αυτους διεφευγε, ισως γιατι οι ιδιοι ηταν πολυ λογικοι. Ισως και να την ελυνε... Ετσι, δεν μιλησε κανεις τους. Και ο γιατρος συνεχισε:

 

"Ναι, να ειναι παρανομος" μουρμουρισε, σα να σκεφτοταν φωναχτα. "Μπα...Μπα!" συνεχισε, σα να ειχε βαλει τελικα σε ταξη τις σκεψεις του. "Απλα, δεν ταιριαζει. Κατ΄ αρχην το σκαφος του εχει πολυ καιρο να "πιασει" σε κυρια Βαση και ποτε δε δηλωθηκε σαν κλεμενο η παρανομο. Αλλωστε προκειται για παλιο και μαλλον φθηνο σκαρι. Και να κυκλοφορει στον Τομεα μας, εναν απο τους πλεον πολυσυχναστους; Επειτα, τι θα παθαινε δηλαδη ο κυβερνητης του αν πεταγοταν λιγακι ως εδω, μεταμφιεσμενος στην αναγκη; "Ξερω, ξερω" βιαστηκε να προσθεσει καθως καποιοι ετοιμαστηκαν να τον διακοψουν "θα μου πειτε πως ο Κεντρικος Υπολογιστης και τα υποσυστηματα του θα αναγνωριζαν την τυχον μεταμφιεση, αν μας κουβαλιοταν εδω. Δε νομιζω. Ολοι ξερουμε πως υπαρχουν γενετικες μετατροπες υπερυψηλης τεχνολογιας, σωστα εργα Τεχνης, που ακομα και το πλεον εξελιγμενο προγραμμα αδυνατει να τις εντοπισει. Ολοι εχουμε ενημερωθει γι΄ αυτο, σωστα; Και αν εχει τοσο καλη συγκαληψη ωστε το σκαφος του να ειναι νομιμα δηλωμενο δεν θα προκειται για κανενα μικροπαρανομο. Αν τωρα ανηκει στη Μαφια τοτε σιγουρα δεν ειναι για τα δοντια μας, δε νομιζετε; Η Χιλντα ειναι πολεμικο και δε διατηρει φακελλους ατομων υπο "υψηλη" παρακολουθηση. Αν ηταν τετοιος δε θα ειχε τιποτα να φοβηθει απο εμας, και θα το ηξερε. Και ποτε δε θα μας απειλουσε μ΄ αυτον τον τροπο. Τωρα, ακομα κι αν μας καταστρεψει, το "Μαυρο Κουτι" της Χιλντα θα περασει στην Κατασταση 4 ακαριαια, θα συλλεχθει απο καποια Βαση μας και το σκαφος του θα γινει το νουμερο ενα καταζητουμενο σκαφος στον Γαλαξια. Να μην τα ξερει αραγε ολ΄ αυτα; Και, τελικα, ο Κεντρικος Υπολογιστης εχει ηδη αναλυσει την φωνη του και δεν την εχει συνδεσει με κανενα γνωστο παρανομο. Αν δεν ειναι φακελλωμενος δεν θα ειχε λογο για πλαστοπροσωπια, ετσι δεν ειναι;"

 

Εκανε μια μικρη παυση και κοιταξε τα προσωπα των ακροατων του. "Καμμια διαθεση για διακοπη", σκεφτηκε. "Ωραια! Παμε παρακατω." 

 

"Η γνωμη μου ειναι", συνεχισε, "οτι οι λογοι αυτης της ανεκδιηγητης, πρωτοφανους θα ελεγα, συμπεριφορας δεν μπορει να ειναι συμβατικοι. Θα μπορουσε, αν ηθελε, να ειναι νομομοτυπος, συνεπως συμπεραινω πως κατι θελει απο μας." Τους ξανακοιταξε ολους: Ησυχια και προσηλωση. Ωραια! "Πραγματι, αυτη η Τεχνητη Ευφυια, οτι κι αν ειναι, ισως αποτελει μια εξηγηση. Παρ" ολες τις επισημες διαψευσεις, εχουν ακουστει τοσα πολλα  γι αυτο το θεμα που, πιστευω, πρεπει να την συμπεριλλαβουμε στις πιθανες εξηγησεις." Εριξε παλι μια ματια, αυτη τη φορα στην κυρια οθονη της Γεφυρας, που αιωρουταν διπλα του: Τα λεπτα περνουσαν, η διορια που τους ειχε δωσει ο τρελος τελειωνε και η αποσταση αναμεσα στα δυο αστροπλοια μικραινε. Συνεχισε λιγο πιο αγχωμενος. "Βεβαια σε καμμια περιπτωση δεν ειναι η  μοναδικη εξηγηση. Εγω, τουλαχιστον, βλεπω δυο ακομα πιθανοτητες." Ολοι κρεμονταν απο τα χειλη του, ομως αυτος συνεχισε αταραχος, κρυβοντας καλα την ικανοποιηση του. Κοτζαμ μεγαλοπιασμενοι αξιωματικοι, φορτωμενοι με βαρυγδουπους τιτλους, και να περιμενουν απο αυτον, τον "τελευταιο τροχο" της Χιλντα, να τους βγαλει απο τη δυσκολη θεση! Ωραια, πολυ ωραια...Αρχισε να τη βρισκει.

 

"Σας περασε καθολου απο το νου οτι τα "παιδια" στη Βαση μπορει να γνωριζουν πολυ καλα τι μας συμβαινει εδω; Οτι, κοντολογις, προκειται για καποιου ειδους ασκηση;" Αυτη τη φορα η παυση ηρθε φυσιολογικα, απο τη μουρμουρα και το σουσουρο που ξεσηκωσαν τα λογια του. Ολοι τους ειχαν εκπληκτες κι απορημενες εκφρασεις, ο Συμβουλος Υγειας ομως προσεξε μια δυσοιωνη λαμψη στα ματια του Κυβερνητη - Εποπτη. Ενδομυχα μαντευε τους λογους. Πρωτον, ηξερε πως οτιδηποτε αφορουσε θεματα καρριερας, εθιγε την ευαισθητη χορδη του. Και, δευτερον, δεν θα του συγχωρουσε ευκολα τον επιθετικο του τονο. Η λαμψη παντως εσβυσε αμεσως. Μολις ο Κυβερνητης - Εποπτης μπορεσε να χωνεψει τα λογια που τους ειχε πεταξει με τοσο κυνισμο ο μεχρι πριν λιγο αχρηστος συντροφος τους, μια  θυελλα ξεσπασε μεσα του. Η ιδεα οτι υπηρχε πιθανοτητα  αυτος, ο μεχρι τωρα αψογος και πολυβραβευμενος Κυβερνητης Γεφυρας, Αμυνας, Γενικης Εποπτειας, Επιχειρησεων καθως και πολλων αλλων διοικητικων θεσεων σε αστροπλοια η σε Βασεις, να δοκιμαζοταν εν αγνοια του εξω απο καθε δεοντολογια...και να μην εχει παρει χαμπαρι, ε, αυτο πια ηταν ανω ποταμων! Τον κατεκλισε μια φοβερη αισθηση ανημπορης οργης, που ματαια πασχισε να της δωσει καποια διεξοδο. Καταφερε ομως να αυτοκυριαρχηθει αμεσως και να  χαλαρωσει τους μυες του προσωπου τοσο που εδειχνε σχεδον ηρεμος. "Δεν ειναι ακομη ο καταλληλος χρονος για δραση", σκεφτηκε. Σε λιγο θα ερχοταν η σειρα του...

 

"Μαλιστα, Κυρια και Κυριοι!" ξαναρχισε ο Συμβουλος Υγειας. "Μαλιστα. Υπαρχουν βεβαια και αλλες πιθανοτητες αν και, αυτη τη στιγμη, το να προκειται για καποιου ειδους ασκηση μου φαινεται πως ειναι το πιο πιθανο." Σ΄ αυτο το σημειο και οι υπολοιποι, εχοντας συνελθει απο το αρχικο σοκ, θυμηθηκαν οτι ειχαν κι αυτοι μια γνωμη και αρχισαν να τη λενε ολοι μαζι. Ο Συμβουλος Υγειας απεμεινε να τους κοιταζει σκεφτικος και, απο το υφος του, ηταν μαλλον απιθανο οτι εκανε την παραμικροτερη προσπαθεια να διακρινει τι λενε. Μονο ο Κυβερνητης - Εποπτης δε συμμετειχε στην οχλαγωγια. Ειχε ξεχασει το εχθρικο διαστημοπλοιο και τον παραφρονα κυβερνητη του. Το μυαλο του τωρα ειχε μπλοκαρει στην ιδεα οτι διακυβευοταν το μελλον της καρριερας του. Ομως, αν η λογικη του δε μπορουσε να βοηθησει, υπηρχε παντα το ενστικτο του. Και δεν θα ειχε φτασει τοσο ψηλα αν δεν ηξερε ν" ακουει αυτη την ψυθιριστη και, συνηθως, αλαθητη φωνη. Καθησε αναπαυτικα στην πολυθρονα του προσπαθωντας να μη σκεφτεται τιποτα. Το θεαμα στη Γεφυρα ηταν αποκαρδιωτικο. Απο τη μια ο Κεντρικος Υπολογιστης αναβε κι εσβυνε  φωτακια κι εβγαζε απαλους προειδοποιητικους ηχους, καθως η κατασταση γινοταν ολο και πιο κρισιμη την καθε στιγμη που περνουσε, και απο την αλλη το πληρωμα, εχοντας χασει καθε αυτοσυγκρατηση, δε θυμιζε πλεον στο παραμικρο αξιωματικους του Στολου. Ο μονος ηρεμος, κατι σαν το "ματι της καταιγιδας", παρεμενε ο γιατρος. Ο Κυβερνητης - Εποπτης επικεντρωσε σ΄ αυτον την προσοχη του και, για πρωτη φορα, αναρωτηθηκε μηπως η περιπτωση του εκρυβε καποιο μεγαλο μυστικο που το αγνοουσαν εντελως. Για παραδειγμα, τι θα μπορουσε να κρυβει αυτη η υπερβολικη εσωστρεφεια του ή η μανια του να περιφρονει και να χλεβαζει καθε εννοια σταδιοδρομιας, οχι με τα λογια, κατι που εκαναν οι υπολοιποι, αλλα με τις ιδιες του τις πραξεις; Κι αυτο το μυστηριο "παρατσουκλι" που αναφεροταν στον προσωπικο του φακελλο: "Νικολιο"; Τι μπορει να σημαινε; Αναφεροταν οτι ετσι τον αποκαλουσε η μητερα του και ενας τουλαχιστον αδελφος του. Αλλα η μητερα του ηταν πια πολυ γρια και ο αδελφος του ειχε καταχωρηθει ως "αγνωστου διαμονης" πριν πολυ καιρο. Ο Κυβερνητης - Εποπτης ειχε κοιταξει στην "Πανγλωσσα" αλλα πουθενα, σε ολη την αρχαια ιστορια της Ανθρωποτητας, δεν αναφεροταν τετοιο ονομα η παρατσουκλι. Θυμοταν τωρα ιστοριες που ψυθιριζοταν αναμεσα στους υψηλοβαθμους για ανθρωπους που δουλευαν ειτε για την Κεντρικη Διοικηση ειτε για συγκεκριμενες φατριες μεσα στο Στολο και "φυτευοταν" σε αστροπλοια για διαφορους σκοπους. Και, βεβαια, υπηρχαν κι αλλοι υποψηφιοι εργοδοτες, εξω απο τον Στολο, που πληρωναν συνηθως καλυτερα. Μηπως...

 

"Κυριοι! Κυριοι!" Ο Εποπτης Υγειας, εχοντας προφανως βγει απο την ομφαλοσκοπηση του προσπαθουσε τωρα να ξανατραβηξει την προσοχη του πληρωματος. Δεν ηταν κι ευκολο...Τελικα, μετα απο καμποσα "Κυριοι! Κυριοι!" ησυχασαν. "Μπορει ο αντιπαλος μας να ειναι τρελος. Μπορει ακομα να ειναι καποιος επικινδυνος εγκληματιας. Ισως κατεχει τη φημολογουμενη "Τεχνητη Ευφυια" για λογαριασμο του η για λογαριασμο καποιου αλλου. Δεν αποκλειεται καθολου να ειναι απλα το μερος καποιας ασκησης για να διαπιστωσουν την ετοιμοτητα μας. Και, φυσικα, ειναι πολυ πιθανο να μην ισχυει τιποτε απο αυτα. Να εχουμε πεσει τελειως εξω. Αλλα... δεν εχει σημασια.Οχι τωρα!" προσθεσε για να προλαβει μερικους που ηταν ετοιμοι να διαμαρτυρηθουν. "Αυτο που εχει σημασια τωρα ειναι να γινουμε κυριοι της καταστασης. Και πρεπει να βιαστουμε. Εχω ενα σχεδιο..."

 

Σ΄ αυτο το σημειο ο Κυβερνητης - Εποπτης εκρινε πως ηταν επιτελους καιρος να ξαναβγει στο προσκηνειο και να προσπαθησει να ελεγξει την κατασταση. Ή ν΄ αρχισει να προετοιμαζεται για μια ησυχη ζωη σε καποιο ασημαντο γραφειο.

 

"Και βεβαια εχεις καποιο σχεδιο", πεταξε στον γιατρο με φωνη που δεν προδιδε ιδιαιτερη ειρωνια. "Ειμαι σιγουρος πως εχεις καποιο καλο σχεδιο." Κοιταξε γυρω του. Ολοι εδειχναν απορημενοι, μην ξεροντας που το παει, εκτος απο τον Συμβουλο Υγειας που τον κοιταζε μ΄ ενα αδιευκρινιστο υφος, που θα μπορουσε να εκφραζει συγκαταβαση η και ενοχληση, οχι παντως εχθροτητα. Περιμενε λιγο, μισοελπιζοντας πως ο γιατρος θα του ζητουσε εξηγησεις. Ομως εκεινος συνεχισε να τον κοιταζει αμιλητος, κρυβοντας τις σκεψεις του πισω απο μια ανεξιχνιαστη εκφραση. Ο Κυβερνητης - Εποπτης ειχε "ριξει αδεια για να πιασει γεματα" αλλα για μια ακομα φορα ο γιατρος του ειχε ξεγλυστρισει. Τωρα ολοι περιμεναν να εξηγηθει και δεν ηξερε πως. Τελικα ειπε, με οχι και τοσο πειστικη φωνη: "Εχω κι εγω καποιες ιδεες αλλα, να, σε παρακολουθω τοσην ωρα Συμβουλε και νομιζω πως εχεις κατεβασει μερικες πραγματικα αξιολογες ιδεες. Ας ακουσουμε λοιπον πρωτα  το δικο σου σχεδιο"

 

"Οπως ελεγα λοιπον" αρχισε ο Συμβουλος Υγειας χωρις περιστροφες, "το ζητουμενο τωρα, ειτε προκειται για ασκηση ειτε οχι, ειναι να γινουμε κυριοι της καταστασης. Πριν εκθεσω το σχεδιο μου πιστευω πως θα βοηθουσε να συνοψισω τα οσα εχουν συμβει απο την ωρα που επανηλθαμε σε Σταση. Μονο τα ξερα γεγονοτα, ενταξει; Λοιπον," κοιταξε το ρολοι στον πινακα οργανων "πριν σαραντα περιπου λεπτα, το Κυριο Προγραμμα Δρασης του σκαφους μας, εκρινε οτι επρεπε να ελεγξουμε το διαστημοπλοιο μπροστα μας, οπως συμβαινει καθε φορα που ο Κεντρικος Υπολογιστης δεν ειναι απολυτως βεβαιος για την ταυτοτητα καποιου σκαφους. Το συγκεκριμενο τωρα διαστημοπλοιο ειναι καταχωρημενο σαν απολυτως νομιμο. Επισης, εχει τις απαιτουμενες διαπιστευσεις για ελευθερο ταξιδι, εκτος, φυσικα, των απαγορευμενων ζωνων. Τελος, δεν υποκειται σε ειδικο καθεστως, πραγμα που σημαινει πως ιδιοκτητης και κυβερνητης του μπορει να ειναι οποιοσδηποτε εχει τις σχετικες αδειες. Ο συγκεκριμενος τις εχει αρα, οσο κι αν σπαω το κεφαλι μου, δε μπορω να καταλαβω γιατι αρνειται να ελθει απο ΄δω και μαλιστα με αυτον τον αχαρακτηριστο τροπο. Αλλα, ειπαμε να μεινουμε στα γεγονοτα. Λοιπον, για αγνωστους λογους, ο, κατα τα φαινομενα, μοναδικος επιβατης και κυβερνητης αρνειται να μας επισκεφτει. Για καποιον ακατανοητο λογο, αρχιζει να μας βριζει με τροπο που θα περιμενε κανεις μονο απο καποιο τρελο. Η απο καποιον που θα ηθελε να παραστησει τον τρελο. Ο "φιλος" μας ομως δεν φαινεται και τοσο τρελος. Μας μανουβραρει σα να γνωριζει ακριβως τις απορρητες προδιαγραφες των διαστημοπλοιων TTF 8. Εμεις, ξαφνιασμενοι απο την τρελη συμπεριφορα του και βασισμενοι στην συντριπτικη ανωτεροτητα του σκαφους μας, αδρανουμε για λιγο και, ναμαστε... Πριν προχωρησω τωρα στο πως πρεπει κατα τη γνωμη μου ν΄ αντιδρασουμε, θα παρακαλεσω τον Επιτετραμενο Της Αμυνας να μας αναλυσει απο την σκοπια του την παρουσα κατασταση. Συντομα ομως," προσθεσε με υφος που σηκωνε παρεξηγηση. Ομως οι αγχωμενες ματιες που εριχνε καθε λιγο στο χρονομετρο που προβαλοταν με μεγαλα πορτοκαλλι ψηφια μπροστα απο το παραθυρο της γεφυρας δεν αφηναν κανενα περιθωριο για παρεξηγησεις.

 

Ο Επιτετραμενος Της Αμυνας σηκωθηκε, μισοξαφνιασμενος - μισοκολακευμενος που ξαφνικα γινοταν το κεντρο της προσοχης, πηρε το καταλληλο υφος, εριξε κι αυτος μια γρηγορη ματια στο παραθυρο, ξεροβηξε μια δυο φορες κι αρχισε να μιλα με αυταρεσκεια.

 

"Λοιπον, να, το αντιπαλο διαστημοπλοιο εχει οπλισμο συμβατικου τυπου, τον λεγομενο Χημικο Αποσυνθετη. Μπορω, παρακαλω, να εχω λιγο καφε; Ευχαριστω! Λοιπον,ο οπλισμος αυτος, οπως λεει και τ΄ ονομα του, προκαλει μικρο - αυτοενισχυομενη διασπαση σε μοριακο επιπεδο σ΄ οποιοδηποτε υλικο σωμα βρισκεται σε μορφη μοριων μεσα σε μια ακτινα αναλογη με την αρχικη ενεργεια του οπλου. Δεν μας ενδιαφερει εδω το πως γινεται αυτο, αν και ειναι βεβαιο πως ολοι γνωριζετε τον ακριβη μηχανισμο." Κανεις τους δεν απαντησε ουτε εκανε καμμια γκριματσα. Ετσι, ο Επιτετραμενος Της Αμυνας συνεχισε. "Αυτο που εχει σημασια ειναι πως η διαδικασια διασπασης εμπλεκεται, με τροπο οχι απολυτα διευκρινισμενο, με την διαδικασια παραγωγης ενεργειας ενος υποατομικου κινητηρα, με αποτελεσμα μια αρκετα ισχυρη εκρηξη και παραγωγη τεραστιας ποσοτητας μ-Μεσονιων υψηλης ενεργειας. Αυτο σημαινει πως ο στοχος θα πρεπει να βρισκεται περα απο μια ορισμενη αποσταση, αλλοιως η βολη αποδυκνειεται θανατηφορα και για τους δυο. Ε, εμεις απεχουμε τωρα αρκετα λιγοτερο απο αυτην την ελαχιστη αποσταση. Δεν μπορουμε να του ριξουμε η να μας ριξει χωρις να γινουμε αμοιβαιως... φωτονια. Υπηρξε ομως μια χρονικη διαρκεια που αυτος θα μπορουσε να μας πληξει, χωρις να κινδυνευσει ο ιδιος, ενω εμεις βρισκομαστε ηδη στην ακτινα καταστροφης."

 

"Εχω μια απορια η, μαλλον, καμποσες αποριες", πεταχτηκε η Επιστημονικη Συμβουλος. Κι επειδη και οι υπολοιποι ειχαν αρχισει να εχουν αποριες δεν δυσανασχετησαν με τη διακοπη. "Η πρωτη απο τις οποιες ειναι: Πως θα μπορουσε το παρωχημενο του οπλικο συστημα να διασπασει την Ασπιδα Φασης της Χιλντα;" και προσθεσε καλου κακου "Αν και εχω ακουσει κατι σχετικα..."

 

Οπως αποδειχτηκε ομως η απαντηση ηταν ευρυτερα γνωστη. Της εξηγησαν οτι, ναι μεν η Χιλντα ηταν αδιαπεραστη απο το πεδιο που προκαλουσε τη διασπαση αλλα το οπλικο αυτο συστημα συνοδευοταν απο ενα τηλεμετεφορεα που σου εστελνε πεσκεσι μια ποσοτητα υλης, συνηθως απλο νερο. Ε, ο "Χημικος Αποσυνθετης" διασπα το νερο με την μονη γνωστη, εξωθερμη μεθοδο: την στιγμιαια μετατροπη των νετρονιων σε πρωτονια με ταυτοχρονη εκπομπη φωτονιων. Η ενεργεια που παραγεται...

 

"Η ωρα περναει" τους διεκοψε ο Συμβουλος Υγειας. "Δεν εχουμε τον χρονο να υπεισελθουμε σε τεχνικα ζητηματα. Ας το αφησουμε γι΄ αργοτερα κι ας προχωρησουμε."

 

"Λοιπον", συνεχισε ο Επιτετραμενος της Αμυνας "οπως ειναι τωρα τα πραγματα ουτε αυτος ουτε εμεις μπορουμε να χρησιμοποιησουμε καποιο εξελιγμενο οπλικο συστημα, χωρις ..." και εκανε μια χαρακτηριστικη χειρονομια, που δεν αφηνε καμμια αμφιβολια ως προς την ερμηνεια της. "Δυστυχως ομως για μας αυτος φαινεται πως διαθετει οπλικα συστηματα που δεν ειναι μεν μοντερνα ειναι ομως πολυ αποτελεσματικα. Οπως ακουσατε ηδη, εντοπιστηκαν ανοιγματα στο εμπρος και το πισω μερος του σκαφους του που ο Κεντρικος Υπολογιστης πιθανολογει οτι ειναι στομια βληματων. Προσωπικα  δεν εχω καμμια αμφιβολια γι" αυτο. Εχω δει και στο παρελθον παρομοια ανοιγματα, την εποχη της τρελας των εξοπλισμων εμπορικων διαστημοπλοιων, θυμαστε; Κατοπιν ηλθαν τα οπλα Διαμορφωσης, η Κατασταση Τρια, οι Φαροι Ελεγχου και τα βληματα ξεχαστηκαν. Παντως να θεωρειτε βεβαιο πως οι περισσοτεροι τυποι βληματων ειναι αμεσα θανατηφοροι για μη θωρακισμενα σκαφη. Πριν με ρωτησετε σας λεω πως κατα πασα πιθανοτητα χρησιμοποιει βληματα μαγνητικης προωθησης και κεφαλές κουαρκ, με πιθανη κινηση και στην Κατασταση Δυο. Αν ειναι ετσι τα πραγματα, κατι για το οποιο δεν μπορουμε να ειμαστε σιγουροι, και εφ οσον αποφασισει να μας χτυπησει, θα διαλυθουμε πριν καν καταλαβουμε τι συνεβη και, οπωσδηποτε, πριν προλαβουμε να ανταποδωσουμε. Φυσικα, η κινηση σε Κατασταση Δυο συνεπαγεται μειωμενη ευστοχια αλλα, απο τοσο κοντα..."

 

"Αλλα γιατι; Γιατι;" Ο Κυβερνητης Εποπτης ειχε παρει τον λογο. "Μου ειναι αδυνατον να πιστεψω οτι δεν εχει περιληφθει ενα τετοιο ενδεχομενο στα Σχεδια Επιχειρησεων. Και πως το αφησε να συμβει ο Κεντρικος Υπολογιστης; Γιατι δεν μας μανουβραρησε ωστε να διατηρησουμε την ελαχιστη αποσταση ασφαλους βολης; Πως προεξοφλησε οτι δεν προκειται για συγκαλημμενο πειρατικο, ωστε να διατηρησει τα μετρα μεγιστης ετοιμοτητας; Εχεις καποια εξηγηση να προσφερεις, Επιτετραμενε της Αμυνας;"

 

Ειχε, και την ειπε με την σπουδη ανθρωπου που ξερει καλα το αντικειμενο του: "Να σας πω. Πρωτα πρωτα ειναι το μοντελλο του σκαφους. Παρωχημενο, με παλαιου τυπου κινητηρες, μειωμενη ικανοτητα αμυνας. Ετσι; Δεν εχει χρησιμοποιηθει ποτε απο πειρατες, τουλαχιστον τα τελευταια χρονια. Ενταξει; Επειτα, το πληρωμα ειναι μονομελες, περαν πασης αμφιβολιας, πραγμα ανηκουστο για παρανομο, επιθετικου τυπου σκαφος. Καταλαβατε; Τελος, ο οπλισμος του. Δεν εχει μηχανισμο ανασυρσης αλλου σκαφους απο την "Κατασταση 4", και σιγουρα δε χρειαζεται να σας αναλυσω το ποσο αχρηστο θα ηταν στο ρολο του πειρατικου χωρις τον συγκεκριμενο μηχανισμο, ε; Και τα οπλικα συστηματα που διαθετει δεν του επιτρεπουν προσβολλες με μεγαλο βεληνεκες η μεγαλης εκτασης. Θα δυσκολευοταν με την Χιλντα μας, μολις και θα τρομαζε ενα Διαστημικο Σταθμο και θα ηταν εντελως αμελητεο για ενα Πλανητικο Συστημα. Οχι, δεν μπορει να ειναι απλο πειρατικο, γι αυτο ξεγελασε τον Κεντρικο Υπολογιστη..."

 

"Μα, και παλι," επεμενε ο Κυβερνητης Εποπτης, λιγο εκνευρισμενος με το διδακτικο υφος του Επιτετραμμενου της Αμυνας "γιατι δεν εξασφαλιστηκε η πληρης ικανοτητα αποτροπης;

 

"Θεμα οικονομιας," πηρε το λογο η Κυβερνητης της Γεφυρας, "αν τηρωνταν σχολαστικα τα μετρα ασφαλειας θα επρεπε την δουλεια της Χιλντα να την κανουν καμμια δεκαρια καταδρομικα μαζι. Επιτηρουμε εναν ασφαλη Τομεα και το Αρχηγειο θεωρει την αποστολη μας δουλεια ρουτινας."

 

Ο Κυβερνητης Εποπτης ετοιμαστηκε ν΄ απαντησει σε οξυ τονο αλλα η Κυβερνητης της Γεφυρας τον εκοψε με μια βιαστικη χειρονομια και ανηγγειλε πως, μεσα σε λιγα λεπτα, η αποσταση μεταξυ των δυο αστροπλοιων θα μειωνοταν τοσο που θα ηταν πλεον αδυνατον, λογω ανεπαρκους εστιασης, να χρησιμοποιηθουν οποιαδηποτε μοντερνα οπλικα συστηματα, εστω και με την προοπτικη αμοιβαιου αφανισμου. Θα επρεπε να παιξουν τωρα το χαρτι τους η να παραδωθουν στις διαθεσεις του τρελου.

 

"Μα ειναι, παρ΄ ολα αυτα, δυνατον να μην εχει προβλεφθει μια τετοια περιπτωση απο τον Στολο;" αναρωτηθηκε φωναχτα η, παντα μπριοζα, Επιστημονικη Συμβουλος. Εξεφραζε πληρως τα αισθηματα ολων των ανθρωπων του Χιλντα Εξι, που ειχαν συνηθισει να αντιμετωπιζουν "αφ υψηλου" καθε διαστημοπλοιο που τυχαινε στο δρομο τους. "Μα ειναι δυνατον...", σκεφτοταν ολοι τους. Απο τις μαυρες σκεψεις τους εβγαλε η φωνη του Εποπτη και Κυβερνητη τους, απολυτα αυτοκυριαρχημενη και χρωματισμενη με μια τοσοδουλα δοση ειρωνιας: "Νομιζω πως ηρθε η ωρα να μας ανακοινωσετε το σχεδιο σας, Συμβουλε Υγειας." Τα λογια της Επιστημονικης Συμβουλου ειχαν εκφρασει πληρως και τις δικες του αποψεις. "Ειναι δυνατον; " αναρωτιοταν, "να μην μας εχουν προετοιμασει για ενα τετοιο ενδεχομενο; Να μην εχουν καν προβλεψει καποιον συμβατικο οπλισμο; Οχι, εδω παιζεται καποια βρωμοδουλεια κι αυτος ο αχρηστος ο Συμβουλος Υγειας εχει σιγουρα καποια σχεση."

 

Ο Συμβουλος Υγειας καθαρισε το λαιμο του, εριξε μια ματια στην κεντρικη οθονη και ειπε: "Χμμμ... δε μας μενει σχεδον καθολου χρονος για περαιτερω αναλυσεις. Πρεπει να δρασουμε με βαση αυτα που εεε... εχουμε ηδη καταλαβει - και να δρασουμε αμεσως. Εχω σχηματισει την γνωμη πως εχουμε να κανουμε με καποιο "σαλεμενο", εννοω δηλαδη οτι δεν προκειται για καποιον απλο τρελο μα για καποιο πολυ εξυπνο αλλα ψυχωτικο ατομο."

 

"Ο ορος "θεοτρελος" μηπως θα ταιριαζε καλυτερα στην περιπτωση;" τον διεκοψε ο Επιτετραμενος της Αμυνας. "Αλλα", προσθεσε γρηγορα, "κατι αλλο ηθελα να πω. Μια τελευταια ερωτηση, Συμβουλε Υγειας. Αν θυμαμαι καλα, εχεις ασχοληθει με καποιες μελετες, καποιες ερευνες σχετικα με την ψυχοσυνθεση, την ανθρωπινη αλλα και καποιες υποθετικες, μη γηινες. Απλα, με δυο λογια, νομιζεις πως εχουμε να κανουμε με μια διεστραμενη ιδιοφυια; Και αν οχι, ποια ειναι η γνωμη σου γι" αυτη την θεωρια, εννοω την Τεχνητη Ευφυια;"

 

"Η απαντηση σε ολα αυτα τα ερωτηματα, η μονη που μπορει να δοθει τωρα, υπο την πιεση των περιστασεων, ειναι:  Δεν γνωριζω. Το μονο που ξερω ειναι πως αντιμετωπιζουμε κατι σοβαρο. Ασφαλως δεν εξετασαμε ολα τα ενδεχομενα. Ετσι, για παραδειγμα, δεν συζητησαμε καθολου την υποθεση να προκειται για εξωγηινα νοημονα οντα. Δεν εχουμε ομως πλεον το χρονο. Πρεπει να δρασουμε βασει καποιου σχεδιου που να καλυπτει καθε ενδεχομενο. Εν αναγκη θα εξουδετερωσουμε τον αντιπαλο, εστω κι αν δε μαθουμε ποιος η τι ειναι."

 

"Η, μαλλον, θα προσπαθησουμε, Συμβουλε Υγειας. Εκτος κι αν ξερεις εσυ καποιο σιγουρο τροπο." Ο Κυβερνητης- Εποπτης δεν εκρυβε την ειρωνια του καθως ελεγε αυτα τα λογια. Ενιωθε πολυ ενοχλημενος με την συνεχιζομενη αγνοηση του και τον ηγετικο ρολο που ειχε αναλαβει το πλεον αχρηστο μελος του πληρωματος του. Για μια ακομα φορα ενιωσε να πλημμυριζει απο αγανακτηση μ΄ αυτα που εβλεπε να συμβαινουν γυρω του. Ακομη και ο Επιτετραμενος της Αμυνας η ο Κυβερνητης - Πρεσβυς περιμεναν απο τον γιατρο να δωσει λυση σε θεματα της αρμοδιοτητας τους χωρις να συλλογιζονται τις επιπτωσεις στην σταδιοδρομια τους. Τους ειχε υπνωτισει ολους αυτος ο τσαρλατανος που ειχε φτασει να ασχολειται με μελετες για την ψυχοσυνθεση, ( ακουσων, ακουσων... ) των εξωγηινων!

 

"Τερμα οι αναλυσεις, λοιπον" ειπε ο Συμβουλος Υγειας. "Το σχεδιο μου, το μονο που μπορω να σκεφτω τωρα, ειναι το εξης: Θα προσπαθησουμε να τον πεισουμε να μου επιτρεψει να του κουβαληθω. Φορτωμενος  με... δωρακια." Εκανε μια αποτομη χειρονομια, παγωνοντας τα λογια που ετοιμαζοταν να ξεχυθουν απο τα ανοιχτα στοματα. "Κυβερνητα - Εποπτη, αν η υποθεση αυτη ειναι εεε... κατι σαν ασκηση ετοιμοτητας η καποια βρωμοδουλεια, θελω να σας διαβεβαιωσω οτι εγω τουλαχιστον δεν εχω καμμια αναμειξη." Ειχε διαβασει ευκολα τις σκεψεις του αλλου και ενιωθε κυριος της καταστασης στην γεφυρα του Χιλντα. Τα πραγματα δεν θα ηταν και τοσο ευκολα αν επιβιβαζοταν στο αγνωστο αστροπλοιο αλλα δεν εκανε κακο μια ενεση αυτοπεπειθισης. "Φυσικα τα "δωρακια" που θα κουβαλαω θα ενεργοποιουνται και με τηλεχειρισμο, απο τον καινουργιο, απορρητο τυπο..." προσθεσε κλεινοντας το ματι στον σοκαρισμενο Επιτετραμενο της Αμυνας.

 

"Κυριε!" φωναξε αυτος, αλλα δε συνεχισε γιατι ενιωσε κωμικος. Ο Εποπτης Υγειας στραφηκε στον Κυβερνητη - Εποπτη, που τον κοιτουσε υπολογιστικα σα να προσπαθουσε να τον βυθομετρησει. "Ολα τα μελη του Αστροστολου γνωριζουν ορισμενα μυστικα. Πιστευω ομως πως ο εεε..., πως τον λενε..., α, ναι, "παραχωρικος χειρισμος" δεν εχει διαρρευσει εκτος Υπηρεσιας, κι αυτο μας δινει ενα σημαντικο πλεονεκτημα."

 

Ο Κυβερνητης - Εποπτης μιλησε αργα και βαρεια - στεγνα -, με φωνη που εδειχνε πως ειχε ξαναβρει την αυτοκυριαρχεια του: "Ενταξει, δεν ειναι λογος να σοκαριζομαστε, ειδικα τετοιες στιγμες. Οντως, Επιτετραμενε της Αμυνας, κατι τετοια νεα διαρρεουν, αργα η γρηγορα. Κι οταν λες "δωρακια" Εποπτη της Υγειας ( αυτο με μια ιδεα ειρωνιας ), φανταζομαι οτι εννοεις..."

 

Καλα, οι παντες πανω στην Χιλντα ειχαν πιασει, με μια ελαφρα ανατριχιλα ειναι αληθεια, το τι εννοουσε: Ρικετσιες "τριτης - και καλυτερης- γενιας" η οπλο Μπι Ελ, οπως το ειχαν αποκαλεσει. Τιποτα περισσοτερο απο τροποποιημενα γονιδια συν καποιον αλλο παραγοντα, τοσο απορρητο που κανεις δεν ειχε ιδεα τι μπορει να ηταν, ολα αυτα σε μικρο - μικροκαψουλες, εντελως ακινδυνες απο μονες τους αλλα  εντελως θανατηφορες αν συνδυαζοταν με ανθρωπινο DNA η DNA καποιου αλλου "γηινου" ζωου, αναλογα με τη σχεδιαση τους. Οι αρχικα κολοβες ρικετσιες αγκαλιαζοταν με τον πυρηνα του κυτταρου - ξενιστη και ετσι, με τρομερη ταχυτητα, "γεννιοταν" αρτια τα θανατηφορα "παιδια" τους. Ο ξενιστης βεβαια πεθαινε μεσα σε δευτερολεπτα, μ΄ ενα θανατο αποτομο και σχεδον ανωδυνο. Επειτα, μεσα σε λιγα δευτερολεπτα το μεγαλυτερο μερος του γενετικου του υλικου μετατρεποταν σε ρικετσιες φαγους, που γεμιζαν τον χωρο, απο τις τελευταιες ανασες του ξενιστη τους και απο τα αερια του εντερου που εβγαιναν απο τον πρωκτο. Το συνολο των βανδαλων μικροοργανισμων εκφυλιζοταν και πεθαινε μεσα σε πεντεμισυ περιπου λεπτα, μετα απο μια συντομη αλλα δραστηρια ζωη. Ειχαν σχεδιαστει ετσι απο τους δημιουργους τους, αλλοιως υπηρχε φοβος να καταστρεψουν την γηινου τυπου ζωη ενος ολοκληρου πλανητη μεσα σε λιγες ωρες. "Αν τυχει να φοραει καποιος ειδικη προστατευτικη στολη," εξηγησε η Επιστημονικη Συμβουλος χωρις να της το ζητησει κανεις, "μπορει να τη γλιτωσει απο τις ρικετσιες οι οποιες ομως αφου αιωρηθουν στο χωρο, εγκαθιστανται επιλεκτικα σε περιβαλλον οργανομεταλλων Σπανιων Γαιων που, οπως ειναι γνωστο, χρησιμοποιουνται σε καθε σχεδον ηλεκτρονικο πολυκυκλωμα. Ειναι ικανες για πολυ μεγαλες ζημιες, για ολικη καταστροφη" κατεληξε χαιρεκακα χωρις να παρει ανασα.

 

Αλλα αυτα ηταν λιγο - πολυ γνωστα και δεν της εδωσαν καμμια σημασια.

 

Για  λιγο απλωθηκε σιωπη στην Γεφυρα. Ολοι προσπαθουσαν να χωνεψουν τις συνεπειες της προτασης του Συμβουλου Υγειας. Η σιωπη αυτη διακοπηκε, πρωτα απο τον Επιτετραμενο της Αμυνας, που ξεκινησε να λεει κατι σαν "ωστε αυτο λοιπον..." και επειτα, περισσοτερο αποφασιστικα, απο τη γνωστη πια φωνη του αγνωστου εχθρου τους, που αντηχησε ξαφνικα απο το συστημα επικοινωνιας, αλλαζονικη και μισητη περισσοτερο κι απο αυτη του Γενικου Επιθεωρητη του Αστροστολου: "Δε μου λετε, μαλακες, ειστε σιγουροι οτι θελετε να με κανετε να τα παρω; Εχετε  ακριβως πεντε λεπτα να ξεκουμπιστειτε. Τρακοσια δευτερολεπτα, ρε χαμενοι, μειον δυο!"

 

Ο Συμβουλος Υγειας ειπε: " Οσο κι αν φαινεται λογικο, δεν το χωραει το μυαλο μου οτι  μπορει να προκειται για ασκηση... Τελος παντων, οπως ακουσατε, μολις και προλαβαινουμε να προετοιμαστουμε, αν βεβαια συμφωνειτε ν΄ ακολουθησουμε το σχεδιο μου. Κυβερνητα - Εποπτη, τι λετε;"

 

Δεν υπηρχε χρονος για εξυπναδες. Δεν υπηρχε χρονος για ματιες με νοημα, ουτε για υπονοουμενα η διφορουμενες κουβεντες. Δεν υπηρχε καν χρονος για σκεψη. "Μα τι κολοκατασταση ηταν αυτη;" σκεφτηκε. Ναι, του ειχαν τυχει περιπτωσεις με μηχανηματα που εβγαζαν καπνους και φωτια ( ενω δε θα "πρεπε ), με παρανομους που ειχαν εισχωρησει κρυφα στο σκαφος του ( μια φορα, ενας λαθρομεταναστης αλλα εντοπιστηκε αμεσως ), με πληρη απωλεια προσανατολισμου, εξω απο το χαρτογραφημενο Διαστημα, καπου στις ακρες του Γαλαξια ( εκανε ερωτα με την Εποτη της Γεφυρας, οχι την παρουσα, μια αλλη, πιο νεα και πιο ντελικατη, και δεν προσεξε οσο επρεπε την Συναρτηση Θεσης, τα φορτωσε ομως ολα στην Εποπτη της Γεφυρας ), αλλα σ΄ ολες τις περτιπτωσεις ειχε τη δικαιολογια της εκτακτης καταστασης. Ετσι, οχι μονο δεν ειχε χασει την εμπιστοσυνη των ανωτερων του αλλα ειχε κερδισει τον πολυποθητο φακελλο του βετερανου. Τωρα ομως... Για πρωτη φορα στην σταδιοδρομια του κινδυνευε με πληρη γελοιοποιηση. Αλλα - εσφιξε τα δοντια - θα τα καταφερνε και τωρα.

 

"Εποπτη της Υγειας" ειπε με την πιο επισημη φωνη που διεθετε, "το σχεδιο σου ειναι καλο ( σκεφτηκε να προσθεσει "αν λαβουμε υπ΄ οψιν τις περιστασεις" αλλα το μετανιωσε γιατι κατι τετοιο θα υποδηλωνε ελλειψη αυτοπεπειθησης εκ μερους του ) αν και δεν σου κρυβω οτι εχει αδυναμιες ( κατι θα σκεφτοταν αργοτερα ). Μιας και κινδυνευει ομως το σκαφος μας, ετσι οπως τα καταφερε ο Επιτετραμενος της Αμυνας..." και εκανε μια αποτομη χειρονομια για να κοψει τις διαμαρτυριες που ετοιμαζοταν ν΄ αρχισει ο αλλος. "Εγω, σαν Γενικος Κυβενητης του σκαφους, αναλαμβανω τις ευθυνες ολων των υφισταμενων μου" ειπε μεγαλοθυμα. "Παρακαλω, δεν ειναι η καταλληλη ωρα για τετοια. Τωρα χρειαζεται δραση. Λοιπον, παιδι μου ( ακου "παιδι μου" αυτος ο γελοιος... Αλλα τα μηχανηματα της Χιλντα κατεγραφαν τα παντα, κι ετσι... ) ναι, εχεις την εγκριση μου." Και, αφου κοιταξε εξεταστικα ολους τους παρευρισκομενους, εκανε το μεγαλο φιναλε "Αν εχει καποιος απο σας αντιρρηση με το σχεδιο ( "μας" η "του", αναλογα με την εκβαση... ) ας την πει τωρα."

 

Σιωπη. Κι ετσι...

 

"Εποπτη της Υγειας πρεπει ν΄ αρχισεις να ετοιμαζεσαι". "Μα, Κυβερνητα Εποπτη," τον εκοψε ο αλλος "πρεπει πρωτα να πεισουμε τον τρελο." "Να παρει, το ξεχασα αυτο!" μαλωσε σιωπηρα τον εαυτο του ο Κυβερνητης - Εποπτης. "Ενα απο τα αδυνατα σημεια του σχεδιου σου, που σου ελεγα" ειπε μ" ενα γλοιωδες χαμογελο.

 

Τη δουλεια ανελαβε να διεκπεραιωσει ο Κυβερνητης - Πρεσβυς, αλλα ο γιατρος του ζητησε να αναλαβει ο ιδιος την προσπαθεια, κατι που εγινε προθυμα δεκτο. " Στο κατω κατω οι ανισορροποι ειναι ειδικοτητα σου, Εποτη της Υγειας. Ειδικα με τις λαμπρες σπουδες σου πανω στο θεμα" ειπε ο Κυβερνητης - Πρεσβυς με ελαφρα γλυκερο υφος, ελπιζοντας πως οι καταγραφεις του διαστημοπλοιου εκαναν καλη δουλεια. Ετουτη η υποθεση βρωμουσε απο χιλιομετρα και θα ηταν καλο γι αργοτερα να φυλαει κανεις τον πισινο του οσο μπορουσε περισσοτερο.

 

Ο Εποτης Υγειας καθαρισε τον λαιμο του και αποφασισε πως, οσο περισσοτερο το σκεφτοταν, τοσο μεγαλυτερες γκαφες θα εκανε και τοσο λιγοτερες δικαιολογιες θα ειχε. Τελικα πλησιασε την κονσολα και φορεσε το κρανος κλησης. Το ξανασκεφτηκε ομως και το εβγαλε αμεσως. Καλυτερα οτι γινοταν να γινοταν ανοιχτα ( παρ΄ ολο που τα μηχανηματα, ετσι κι αλλοιως, κατεγραφαν τα παντα, δεν ξερεις καμμια φορα... ) Εβαλε το δαχτυλο του στον διακοπτη που ενεργοποιουσε το συστημα επικοινωνιας. Το σκεφτηκε λιγο και μετα αρχισε να το πιεζει νευρικα, ξανα και ξανα, χωρις να περιμενει τον Κυβρνητη του αλλου Διαστημοπλοιου. Τελικα το συστημα ανοιξε, στην ηχητικη επικοινωνια και μονο, και ακουστηκε η φωνη του αντιπαλου τους που κατι αρχισε να λεει, δεν προλαβε ομως ν΄ αρθρωσει ουτε λεξη γιατι τον εκοψε ο Συμβουλος της Υγειας:

 

"Λοιπον κυριε... Παπαδοπουλε, η οπως αλλοιως σε λενε, κατσε να σου τα πω στα γρηγορα. Στην αρχη τα παιδια εδω νομισαν πως εχουμε να κανουμε με φαρσα και το πραγμα ηταν διασκεδαστικο και σπαγαμε πλακα. Βλεπεις ομως εχουμε και δουλειες κι ετσι, και λυπαμαι που το λεω, αποφασισαμε να τελειωνουμε μαζι σου, πραγμα που σημαινει να σε... ψησουμε. Ειναι βεβαια και η γραφειοκρατια στη μεση, θα γινουν κι ενα σωρο ανακρισεις, και ο Κανονισμος λεει καθαρα πως στους βλαμμενους πρεπει να δειχνουμε κατανοηση και οχι να τους στελνουμε στον Δημιουργο τους. Ετσι ειπαμε να προσπαθησουμε λιγο ακομη, για χαρη της ανακρισης που θ΄ ακολουθησει. Οι δουλειες ομως που σου "λεγα, καταλαβαινεις οτι δεν μας αφηνουν αλλα περιθωρια. Ετοιμαζομασταν λοιπον να εμπλουτισουν το διαστρικο κενο με τα μορια σου, που ελεγε κι ενας φιλος μου, χα - χα - χα..."

 

Σ΄ αυτο το σημειο ο ξενος διεκοψε τον γιατρο με φωνη που, για πρωτη φορα, εδειχνε καποιο σεβασμο: "Ακου πραγματα! Και γιατι δεν το κανετε;"

 

"Λοιπον", συνεχισε απτοητος ο Συμβουλος της Υγειας, "χαιρομαι ειλικρινα που κανεις λογικους συνειρμους. Αυτο αποδεικνυει οτι νομικα και ηθικα ειμαστε καλυμμενοι. Παρ΄ ολο το γεγονος της διακυβερνησης ενος διαστημικου σκαφους απο την  αφεντια σου ειχαμε αρχισει να αμφιβαλλουμε για τη διανοητικη σου κατασταση. Υπαρχουν βλεπεις και αυτοματα αστροπλοια. Τι με ρωτησες λοιπον; Α, ναι. Λοιπον, δεν σε καταστρεψαμε ειτε γιατι μπλοφαρω ειτε για το λογο που θα σου αναλυσω τωρα. Διαλεγεις και παιρνεις."    

 

"Ναι, διαλεγω και παιρνω! Σ΄ ενα λεπτο ακριβως θα σας φυστικωσω" Η φωνη του αλλου αντηχησε τοσο παγερη, που ο Συμβουλος Υγειας τιναχτηκε προς τα πισω.

 

"Οπως νομιζεις" αποκριθηκε αδιαφορα. "Τη στιγμη που θα ξεκινησεις την διαδικασια βολης, αν εχεις οντως βαληστικα οπλα, θα σε κανουμε ενα χαρουμενο πυροτεχνημα. Το ιδιο θα συμβει κι αν δε μας ριξεις, ακομη κι αν δεν εχεις κανονακια. Η μονη σου εναλλακτικη λυση ειναι να μ΄ αφησεις ν΄ ανεβω στο σκαφος σου. Παντως, παρακαλω πολυ να βιαστεις."

 

Η κατασταση ειχε κατι το σουρρεαλιστικο. Οι ανθρωποι του Χιλντα ειχαν δεχτει τοσα απανωτα σοκ που ειχαν παψει πλεον να αντιδρουν, πεπεισμενοι πως ειχε φτασει το τελος τους. Ακουγαν τον Συμβουλο της Υγειας να αραδιαζει τα ψεμματα του με τοση φυσικοτητα κι αδιαφορια που κανενας λογικος ανθρωπος του Αστρστολου δεν θα μπορουσε ποτε να διανοηθει. Απο στιγμη σε στιγμη τα φωτακια στην γεφυρα θα ξαναλλαζαν χρωματα, θ΄ ακουγοταν η σειρηνα του τελικου συναγερμου, κι αυτος ο καταραμενος που κουβαλουσαν στο σκαφος τους, παρακινημενος απο τις παρανοικες θεωριες που διαβαζε σε βιβλια που θα επρεπε να ειχαν καει μαζι με τους συγγραφεις τους, θα γινοταν η αιτια του χαμου τους. Παρ΄ ολα αυτα δεν αντιδρουσε κανεις τους. Ειχαν καθηλωθει απο την ανεξηγητη αυτοπεπειθηση του Συμβουλου Υγειας και την συγκαλημμενη σκληροτητα στη φωνη του εχθρου τους. Μονο ο Κυβερνητης - Πρεσβυς χειρονομουσε φοβισμενα καθε φορα που μιλουσε ειτε ο ξενος τρελος ειτε ο δικος τους εχοντας παρει μια εκφραση τρομου που θα εφερνε και στον ιδιο γελια, αν μπορουσε να δει τον εαυτο του...

 

Ο Συμβουλος της Υγειας ενιωθε την ιδια απεραντη εκπληξη για τα λογια που εβγαιναν απο μεσα του, χωρις να ειναι καθολου βεβαιος πως ηταν δικα του. Τι ηταν αυτα που ελεγε; Θα τον εκαναν σκονη; Με τι; Με καταρες; Ομως, μια ψυχρη φωνη στο μυαλο του, χαλκευμανη απο μακροχρονια  εμπειρια στην αντιμετωπιση ψυχασθενων, του ελεγε οτι αν δεν επαιζε τον ρολο του τελεια, αν δεν ηταν απολυτα φυσικος, δεν θα ειχε καμμια ελπιδα να ξεγελασει τον αντιπαλο του. Σα να ετρεχε μ΄ ενα ποδηλατο σε μια κατηφορα ξεροντας πως ο δρομος εχει λαδια και πως το παραμικρο φρεναρισμα θα τον σκοτωνε. Την πρωτοβουλια ομως την ειχε ο αντιπαλος τους, που ξαναμιλησε με φωνη πιο ηρεμη μα και γεματη αυτοπεπειθηση:

 

"Τι εχουμε εδω; Εναν μαλακα χαραμοφαη ( ετσι αποκαλουσαν καποιοι ανυποληπτοι πολιτες τους ανθρωπους του Αστροστολου ) με κοτσια! Σπανιο, μα το Νεφελωμα της Τρυπιας Καλτσας, πολυ σπανιο! Μπορω να μαθω, κυριε λοχαγε ( αυτο με ολοφανερα ειρωνικη διαθεση ), ποιος ειναι ο λογος που μου χαρισατε προσωρινα τη ζωη μου, παρ΄ ολα τα πιεστικα σας προβληματα;"

 

"Ειμαι Ερευνητης - Θεραπευτης της Ανθρωπινης Συμπεριφορας και υπηρετω τον Τομεα Υπερδιαστηματος σαν Συμβουλος της Υγειας Περιπολικου Σκαφους Α΄ Ταξης, ξερεις." Απαριθμοντας τους τιτλους του δεν μπορεσε να αποφυγει μια ιδεα υπεροψιας στην φωνη του, γεγονος που εγινε αντιληπτο: "Πω πω, να μιλαω τοσην ωρα μ΄ ενα αρχιμαλακα Συμβουλο της Υγειας του Αστροστολου και να μην το ξερω! Ντροπη μου!" Η φωνη στο συστημα επικοινωνιας ακουστηκε πολυ ειρωνικη.

 

Ο γιατρος καθαρισε τον λαιμο του νιωθοντας αμηχανα. Που στην ευχη κρυβοταν αυτη η ανοητη υπερηφανεια; Την πιο ακαταλληλη στιγμη τον ειχε κανει να χασει τον ελεγχο. Προσπαθησε να διορθωσει:

 

"Δεν αμφιβαλλω οτι αυτοι οι τιτλοι δεν θα λενε και πολλα πραγματα σ΄ εναν ανθρωπο σαν κι εσενα..." Προσπαθησε ν΄ ακουγεται σαρκαστικος αλλα ο αλλος τον ξανακοψε:

 

"Καλα καλα, ξερω, δεν ειμαι ανταξιος σου" ειπε με καποια ανυπομονησια. "Δεν μου ειπες ομως τι με χρειαζεσαι, τρανε επιστημονα;"

 

"Ναι, λοιπον κανω μια ερευνα σχετικα με καποιες μορφες ενδιαμεσης ψυχονευρωσης. Περιμενω πολλα απο την εργασια μου..."

 

"Και..."

 

"Και θα επιθυμουσα να σε μελετησω."

 

Μεσολαβησαν μερικα δευτερολεπτα σιωπης. Μετα η φωνη ξανακουστηκε εκνευρισμενη και, κατα καποιο τροπο, τρομακτικη: "Ακου γιατρουδακι, ξερεις πολυ καλα οτι η "ενδιαμεση ψυχονευρωση" δεν ειναι επιστημονικος ορος. Ξερεις επισης πως, αν πραγματι πιστευες οτι ειμαι ψυχωτικος και ηθελες να μ΄ εξετασεις δεν θα μου το δηλωνες ποτε καταμουτρα. Θελεις να με κατασκοπευσεις, να προσπαθησεις να με γυρισεις με τα νερα σας, κι ολα αυτα επειδη εχετε χεστει επανω σας. Σωστα μαντεψατε, βλαμμενοι, ειμαι εξοπλισμενος με πυρηνικα βληματα, τα παλια, καλα, δοκιμασμενα οπλα και οποτε το θελησω διακοπτω μια και καλη αυτον τον γελοιο διαλογο. Εχω κι εγω "πιεστικες δουλειες", ξερεις. Ενα πραγμα σου αναγνωριζω παντως, γιατρουδακι, εχεις κοτσια. Θ΄ αφησεις να γεμισουν το σωμα σου με τα βιολογικα τους οπλα, τα κουμπια της στολης σου με αερια νευρων, τα νυχια σου με υπερεκρηκτικα, θα σου βαλουν και κανα - δυο τηλεχειρισμους εκει που ξερεις και θα ελθεις στην φωλια του λυκου, ετσι; Ενταξει λοιπον, σου δινω πεντε λεπτα να περασεις τα καλωδια σου και σε περιμενω. Φροντισε να εισαι ακριβης στο ραντεβου σου γιατι τα βληματα μου θα ειναι στο δικο τους. Ελα, θα το γλεντησουμε οι δυο μας, Ψυχοερευνητα..." Και με αυτα τα λογια το συστημα επικοινωνιας εκλεισε. 

 

Ο Συμβουλος της Υγειας εγλειψε τα ξερα χειλια του, ανημπορος να σκεφτει οτιδηποτε. Η επιθετικοτητα και η αυτοπεπειθηση στα λογια του αλλου ειχε τετοια ενταση που ηταν σα να του ειχε ριξει γροθια στι στομαχι. Η Εποπτης Γεφυρας επαναλαμβανε μονοτονα "Ε, αυτο πια... Ε, αυτο πια...." ενω ο  Επιτετραμενος της Αμυνας ρωτουσε να μαθει τι στην ευχη ειναι αυτα τα κουμπια με τα αερια νευρων και γιατι δεν ειχε ενημερωθει σχετικα. Φυσικα, κανενας δεν του εδινε σημασια. Το μυαλο του Κυβερνητη - Εποπτη ειχε φρακαρει για τα καλα. Του ηταν πλεον αδυνατον να βρει καποιον ειρμο σ΄ οσα συνεβαιναν γυρω του. Ποιος του σκαρωνε αυτη την λαχταρα; Ποιος ηταν μαζι του και ποιος ηταν κρυφος του εχθρος; Τι παιχνιδι επαιζε ο μυστηριωδης ξενος; Και πανω απ΄ ολα, πως επρεπε να χειριστει την κατασταση; Τελικα πρυτανευσε η κοινη λογικη. Δεν καταλαβαινε τιποτα και αποφασισε οτι το καλυτερο που ειχε να κανει ηταν να κατσει στ΄ αυγα του. Τα δευτερολεπτα κυλουσαν... Τελικα η Επιστημονικη Συμβουλος, με το πρακτικο πνευμα που διακρινει το φυλο της, ανελαβε να εκφρασει το ζουμι της καταστασης. Ειπε: "Προσεξατε πως δεν ανεφερε τυχον ηλεκτρονικα οπλα που θα μπορουσε να φερει μαζι του ο απεσταλμενος μας; Ολοι ξερουμε πως τετοια μεσα ειναι δυνατον να ανιχνευθουν και να εξουδετερωθουν με τεχνολογιες που μπορει να ειναι διαθεσιμες σε πλουσιους πολιτες. Αντιθετα, τα βιολογικα και χημικα οπλα τελευταιας τεχνολογιας ειναι, ως γνωστον, υποθεση του Στολου και μονο. Ουτε καν οι αμυντικες υπηρεσιες των Κοσμων δεν εχουν πληρη προσβαση σε πληροφοριες που αφορουν σε τετοια συστηματα. Ειμαι σιγουρη πως, αν δεν προκειται για καποιο παιχνιδι της Διοικησης, ειμαστε μπλεγμενοι σε κατι πολυ σοβαρο. Συμβουλε της Υγειας, αν εισαι ακομη διατεθημενος να πας, πρεπει να βιαστεις."

 

Ο Συμβουλος της Υγειας σηκωθηκε μ΄ εναν αναστεναγμο και βγηκε απο την Γεφυρα. Κανεις δεν τον ρωτησε που παει αφου ολοι το ειχαν μαντεψει. Πρωτα επισκεφτηκε την τουαλετα κι επειτα προχωρησε στην καμπινα του για να καλυψει μια ακομη πιο επιτακτικη του αναγκη. Μπορει ο κανονισμος να το απαγορευε αυστηρα αλλα ολοι εκαναν τα στραβα ματια. Γιατι ποιος μπορει να ζησει μηνες στο διαστημα χωρις να "ξεδινει" που και που; Μεσα στις μποτες της διαστημικης του στολης κρυβοταν ενα γνησιο καταπρασινο ουισκυ φτιαγμενο με την παλια παραδοσιακη συνταγη της αποσταξης σε συνθηκες "μηδενικης βαρυτητας". Πανακριβο και υπεροχο πραγμα, για τους εραστες των παλιων καλων ημερων. Το κατεβασε ολο κατω, απολαμβανοντας την μεθυστικη αισθηση των φυσαλιδων στον ουρανισκο του. Αφου αδειασε ολο το σωληναριο αρχισε να ξεφυσαει και να κουναει το κεφαλι του περα δωθε για να ξεζαλιστει. Ενιωσε υπερηφανεια στην σκεψη του ποσο γερο ποτηρι ηταν, κατι που αλλωστε δεν του αμφισβητουσε κανεις απο τους συναδελφους του. Ηταν ενας απο τους λιγους που μπορουσαν, με λιγη δυσκολια βεβαια, να πιουν ποτα με περιεκτικοτητα μεχρι και δεκα τοις εκατο σε οινοπνευμα! Η Πειθαρχικη Υπηρεσια αλλωστε του ειχε κοτζαμ κατεβατα στον φακελλο του. Αφου εβαλε μια τσιχλα στο στομα, ετσι για τα προσχηματα, κατευθυνθηκε προς την Γεφυρα, περνωντας για μια ακομα φορα απο την τουαλετα.

 

Τρια λεπτα αργοτερα ενας ζαλισμενος και φοβισμενος Συμβουλος της Υγειας στεκοταν φορωντας μια διαστημικη στολη πανω απο μια ακατο, αναμεσα στα υπολοιπα μελη του πληρωματος του ειδικου καταδρομικου του Αστροστολου, γνωστου σαν Χιλντα 6, ενος απο τα εικοσιτρια σκαφη αυτου του τυπου που ειχαν κατασκευασθει και που, μεχρι τωρα, θεωρωταν ατρωτα... Του ειχαν κανει μια ενεση σε καθε μια απο τις ωμοπλατες του που, αν και ετσουξαν αρκετα, δεν αφησαν κανενα σημαδι στο δερμα του. Ειχαν βαλει μεσα του δυο μικροκαψουλες συνδεδεμενες με δυο μικροσκοπικους μηχανισμους που ειχε τεθει αμεσως σε λειτουργια: Θα ανοιγαν αυτοματα τις μικροσκοπικες καψουλες με τις θανατερες ρικετσιες σε εικοσιεπτα γηινα λεπτα ακριβως. Ο Συμβουλος της Υγειας μπορουσε να τους απενεργοποιησει απλως βγαζοντας ενα χρυσο δαχτυλιδι που φορουσε στον μεσαιο του αριστερου του χεριου, απο αυτα που συνηθως φορουν ολοι οι αποφοιτοι των Σχολων Υγειας των Πεντε Πλανητων. Ακομα ομως κι αν διακοπτοταν η λειτουργια των μηχανισμων απο τον ιδιο, το πληρωμα του Χιλντα μπορουσε, μεσω ενος τελευταιας τεχνολογιας τηλεχειρισμου, να δωσει μια ειδικη εντολη στους μικροσκοπικους μηχανισμους που ελεγχαν τις καψουλες. Τοτε μεσα σε πεντε λεπτα θα τελειωναν ολα, χωρις καμμια πλεον δυνατοτητα ανακλησης. Αν οι μηχανισμοι δεν ενεργοποιοταν, οι αλυσσιδες των γονιδιων που περιειχαν οι καψουλες θα εκφυλιζοταν και θα αδρανοποιοταν μεσα σε τεσσερεις γηινες ωρες περιπου. Ετσι τουλαχιστον ελεγε το εγχειριδιο οδηγιων. Παντως ολοι οι συναδελφοι του θεωρουσαν ηδη τον γιατρο μακαριτη. Ο κυβερνητης του αινιγματικου διαστημοπλοιου που δεν ειχε παψει στιγμη να τους ζυγωνει ειχε ηδη δωσει την τυπικη συγκαταθεση για την μεταβιβαση με ενα, καθολου ενθαρρυντικο "Ελα πουλακι μου, ελα στον θειο". Ολα λοιπον ηταν ετοιμα. Ο Επιτετραμενος της Αμυνας μουρμουρουσε οτι τελικα δεν ηταν καθολου κακη ιδεα τα κουμπια με τα αερια νευρων. Ο Κυβερνητης - Εποπτης ειπε μερικα λογια ηθικου περιεχομενου που εκαναν τον Συμβουλο Υγειας να θελει να βγαλει το κρανος της στολης του για να παρει καθαρο αερα αλλα τελικα τα παρατησε γιατι κατι τετοιο θα απαιτουσε ολοκληρη διαδικασια. Η Επιστημονικη Συμβουλος τον χτυπησε ενθαρρυντικα στον ωμο. "Εαν ολα πανε καλα," του ειπε, "σε βλεπω να εκτοξευεσαι πολυ ψηλα στην ιεραρχια." Ο Κυβερνητης - Εποπτης της εριξε αλλη μια δηλητηριωδη ματια. Μπαινοντας στην θεση του οδηγου, ο Συμβουλος της Υγειας σκεφτηκε οτι δεν μπορουσε ν΄ αποφασισει αν μισουσε περισσοτερο τον Κυβερνητη - Εποπτη του η τον αγνωστο αντιπαλο που πηγαινε να συναντησει.

 

Η πτηση κρατησε περιπου τρια λεπτα. Επειτα ο αυτοματος μηχανισμος προσεγγισης του ξενου διαστημοπολοιου τεθηκε σε λειτουργια, μια θυριδα ανοιξε και συντομα το σκοτεινο, απειλητικο σκαρι καταπιε την ακατο που τον μετεφερε. Ο Συμβουλος Υγειας ανοιξε την πορτα και βγηκε με αργες κινησεις. Κοιταξε γυρω του επιφυλακτικα αλλα δεν ειδε κανενα να τον περιμενει. Κουβαλουσε μαζι του δυο φορητα οπλα τελευταιας τεχνολογιας, ιδεα της Επιστημονικης Συμβουλου, για να εξακριβωσουν κατα ποσο το ξενο διαστημοπολοιο διεθετε συστημα εντοπισμου εξελιγμενων οπλων αλλα και για να τα χρησιμοποιηθουν σαν αντιπερισπασμος. Ο ιδιος ειχε βρει την ιδεα υπερβολικη, εφ οσον ηταν βεβαιο πως ενας τοσο πολεμοχαρης και αποτελεσματικος αντιπαλος, οπως ειχε αποδειχθει ο δικος τους, θα διεθετε στα σιγουρα τοσο στοιχειωδη συστηματα και θα αντιλαμβανταν αμεσως πως η παραδοση των δυο οπλων πλασματος αποτελουσε απλως μια  πραξη αντιπερισπασμου. Μια πορτα ανοιξε στ΄ αριστερα του προσκαλοντας τον σιωπηλα να την περασει, πραγμα που εκανε νιωθοντας ενα σφιξιμο στο στομαχι. Αμεσως αναψε διπλα του το γνωστο βελος - ολογραμμα που καθοδηγει σε αγνωστους χωρους. Το βελος τον ακολουθουσε σαν ευλυγιστο χελι και εστριβε μπροστα του, οδηγωντας τον προς τον αινιγματικο αντιπαλο του. Ολες οι αισθησεις του ηταν τεταμενες σε υπερτατο βαθμο και συνειδητοποιησε πως το στομαχι του ειχε δεθει κομπος απο αγχος που ηταν αδικαιολογητα μεγαλο ακομα και κατω απο τις περιστασεις στις οποιες βρισκοταν. Δεν ενιωθε φοβο αλλα μαλλον μια τρομερη αγωνια και εξαψη, σαν εφηβος που βγαινει για πρωτη φορα ραντεβου με την κοπελα που αγαπα. Καθως ακολουθουσε το φωτεινο βελος εριχνε ματιες δεξια κι αριστερα, προσπαθωντας να διακρινει κατι που θα τον βοηθουσε να καταλαβει σε τι ειδους αστροπλοιο βρισκοταν. Τα παντα γυρω του φαινοταν συνηθισμενα, τα ενστικτα του ομως του ελεγαν πως τα πραγματα δεν ηταν οπως εδειχναν. Ενιωσε παλι την αγωνια να του σφιγγει την ψυχη. "Ηρεμησε αγορι μου," μουρμουρησε μεσα απο τα δοντια του, κατι που συνηθιζε οταν ειχε υπερβολικο στρες, "θα τον φαμε λαχανο!" Αλλα ετουτη την στιγμη θα του ηταν αδυνατο να το πιστεψει πραγματικα ακομα κι αν ο μισος Αστροστολος βρισκοταν εκει, μαζι του, για να τον υποστηριξει...

 

Το ολογραφικο βελος που τον οδηγουσε σταματησε μπροστα απο μια πορτα, η πορτα ανοιξε και βρεθηκε στη Γεφυρα. Μπροστα του στεκοταν ενας ανδρας γυρω στα πενηντα, μετριο αναστημα και αραιωμενα γκριζα μαλλια χτενισμενα προς τα πισω. Τον κοιταζε με δυο συνηθισμενα καστανα ματια πισω απο ενα ζευγαρι γυαλια μυωπιας (γυαλια μυωπιας; Ειχε να δει τετοια γυαλια απο τα παιδικα του χρονια, οταν ειχαν γινει μια συντομη μοδα στους κατοικους του Ανμοαλ Τρια και Τρια). Ενιωσε μια ελαφρια απογοητευση και συνειδητοποιησε οτι τον ειχε φανταστει καπως σαν τους διαστημο - γκανκστερς που εδειχναν τα φιλμ των παιδικων του χρονων η και των παιχνιδιων που επαιζε στον Υπολογιστη του. Αυτος εδω εδειχνε σχεδον ακινδυνος, αν και ενιωσε παλι μια εσωτερικη προειδοποιηση κρυφου κινδυνου. Μια φωνη ασυνηθιστα καλλιεργημενη τον εβγαλε απο τις σκεψεις του.

 

"Καλως τον Συμβουλο της Υγειας, συγχωρεσε με που ξεχνω τους υπολοιπους τιτλους που μου αραδιασες. Λοιπον, πως σου φαινεται το σκαρι μου;"

 

"Χρησιμοποιει αρχαικες λεξεις και εχει σταματησει να βριζει. Τι να σημαινει αραγε αυτο;" σκεφτηκε ο Συμβουλος Υγειας. Μετα προσπαθησε να απαντησει σε αναλογο υφος, αλλα ενιωθε να  εχει κολλησει, σαν η ολη σκηνη να μην ηταν πραγματικη αλλα ενα ονειρο. Η φωνη του αλλου ξανακουστηκε κοροϊδευτικη και σιγουρη, αν και απομακρα μελαγχολικη: " Λοιπον, κυριε Συμβουλε της Υγειας, λακε του Αστροστολου, ποντικα της συμφορας, κουβαλας δυο κουμπουρια τα οποια μαλλον προοριζονται για να τραβηξουν την προσοχη μου, ετσι; Χα χα χα, μαλιστα... Και θα πρεπει να εχεις πανω σου κι αυτους τους ιους που τρωνε τα σωματα των ανθρωπων και τα κυκλωματα, ε;"

 

Ο Συμβουλος της Υγειας ενιωσε εκπληξη για το γεγονος οτι τα λογια του αλλου δεν του προκαλεσαν κανενα θυμο. Συνειδητοποιησε την παρουσια μιας αναλαφρης, μεθυστικης μυρωδιας που του θυμιζε απομακρα παιδικες αναμνησεις. Αναρωτηθηκε αν ο αερας του διαστημοπλοιου δεν περιειχε καποιο ειδικο αεριο που να ειχε διοχετευτει ειδικα γι αυτον, για να του αμβλυνει τις αισθησεις. Απερριψε ομως την υποθεση. Αυτο που ενιωθε ηταν ενα κοματι του εαυτου του που, με καποιο τροπο που δεν μπορουσε να προσδιορισει, ειχε βγει στην επιφανεια. Αλλωστε ο αντιπαλος κρατουσε ολους τους Ασσους και μαλλον δεν ειχε κανενα λογο να καταφυγει σε αερια. "Τι στην ευχη ειναι αυτα τα "κουμπουρια";" ρωτησε.

 

Ο αλλος αγνοησε την ερωτηση και συνεχισε απτοητος, αν και φανηκε ελαφρα παραξενεμενος απο το υφος του Κυβερνητικου που ειχε απεναντι του. "Λοιπον, κατσε να σου εξηγησω στα γρηγορα τους κανονες του παιχνιδιου. Αυτη την στιγμη μας παρακολουθουν οι κυριοι ανιχνευτες του καφους, συν μερικους ακομα βοηθητικους, ολοι συνδεδεμενοι με τον κεντρικο Υπολογιστη. Στην παραμικροτερη κινηση που θα ερμηνευθει απο το προγραμμα σαν επιθεση στην αφεντια μου θα βαλλουν αυτοματα στο αξιοθρηνητο Καταδρομικο σας εξι βληματα ατομικης αποσυνθεσης. Θα συμβουν κι αλλα ενδιαφεροντα πραγματα, σε σενα για παραδειγμα, που ειναι καλυτερο να μη στα πω. Γι αυτο σε συμβουλευω να ακουμπησεις καπου οτι κακα πραγματα εχεις επανω σου, να μη γινει καμμια παρεξηγηση. Οσο για τους βρωμοϊους σου..."

 

"Καλα, ξερω" τον εκοψε ο Συμβουλος της Υγειας φανερα εκνευρισμενος. "Εχεις λαβει τα μετρα σου και γι αυτο. Ας τ΄ αφησουμε ομως αυτα. Μιλησε μου για σενα. Γιατι μας δημιουργησες τοσες φασαριες;"

 

Ο Κυβερνητης δεν βιαστηκε να μιλησει. Περιεργαστηκε για καμποσα δευτερολεπτα τον ανθρωπο που ειχε απεναντι του, σα να προσπαθουσεν να διακρινει κατι. Στο τελος ειπε: "Ας μιλησουμε καλυτερα πρωτα για σενα, Συμβουλε της Υγειας. Θ΄ αρχισω εγω. Λοιπον, ησουν νεος, επαιρνες ευκολα τα γραμματα, ειχες και τις φιλοδοξιες σου, εγινες γιατρος, ειδικευτηκες στην Ψυχολογια, ισως και να ειχες μουσι στα νιατα σου. Αληθεια, ρωτησες ποτε τον εαυτο σου γιατι σε τραβηξε ο συγκεκριμενος κλαδος των Επιστημων Υγειας; Τελος παντων, δεν θα κανω εγω την δουλεια σου. Συνεχιζω. Ησουν δυναμικο παιδι και οι φιλοδοξιες σου δεν τελειωναν εκει. Ειχες και καποιον να μιλησει για σενα, ε, και βρεθηκες αξιωματικος του Αστροστολου. Σε λιγα χρονακια θα εχεις κανει καλο κομποδεμα, θα εχεις γυρισει τον Γαλαξια, ακου φιλε μου τι μαλακιες λενε στις διαφημισεις, λες και ειναι ο Γαλαξιας ενα νησακι να το γυρισεις. Εν πασει περιπτωσει, θα καταληξεις σε ερευνητικη θεση, θα κανεις ερευνες για τα φτωχα μας τα μυαλουδακια, θα δημοσιευσεις τις "θεσεις" σου στην Πλανητικη Νευρολογια η σε καποιο τετοιο περιοδικο τελος παντων. Ολες οι κυραδες θα σε λιγουρευονται, αν και θα "σαι σιτεμενος, ακομα και η μυτη σου σου δινει καποια γοητεια. Και μετα, θα πεθανεις, μεγαλοβαθμος, δοξασμενος και στην κηδεια σου, που θα γινει με δημοσια δαπανη, θα παρεβρεθουν μερικοι βαριεστημενοι του συναφιου σου και θα πουν οτι φτωχυνε ο Αστροστολος. Τι λες, τα ειπα καλα;"

 

"Ναι, καπως ετσι ειναι. Θα μου πεις τωρα για σενα;"

 

"Εχω να σου κανω μια ερωτηση: Εισαι ευχαριστημενος;"

 

"Αν ειμαι ευχαριστημενος; Υποθετω πως ειμαι. Γιατι ρωτας;"

 

"Ακου φιλε, αν δηλωνεις "ευχαριστημενος" απο την ζωη σου τοτε μαλλον δεν εχουμε τιποτε αλλο να πουμε. Γυρνας στο κλουβι με τις τρελες και περνατε στην Κατασταση 4. Εννοειται οτι οταν θα ξαναβγειτε, οσο γρηγορα κι αν το κανετε, δεν προκειται να με βρειτε, εκτος πια κι αν ειστε πολυ ατυχοι. Η αλλη λυση ειναι να κανεις καμμια παληκαρια, οποτε εσυ πεθαινεις, εγω ζω, αυτοι" κι εδειξε την Χιλντα στην μεγαλη οθονη, "πεθαινουν."

 

"Εκτος κι αν εχω τις ρικετσιες που τρωνε ανθρωπους και κυκλωματα, οποτε εγω πεθαινω, εσυ πεθαινεις, κι αυτοι την βολευουν μια χαρα"        

 

Ο Κυβερνητης δεν απαντησε αλλα ενα σαρδονιο χαμογελο χαρακτηκε στο προσωπο του για λιγα δευτερολεπτα. Μετα εδειξε το ταβανι που ετσι κι αλλοιως ηταν γεματο διαφορα φωτακια, ανοιγματα, ανιχνευτες. Απολαυσε για λιγο το απορημενο βλεμμα του φιλοξενουμενου του και μετα ειπε, με βαριεστημενη φωνη, μια λεξη: "Καταιωνιστηρες"

 

"Καταιωνιστηρες; Τι καταιωνιστηρες;" Σκεφτηκε σχεδον φωναχτα ο Συμβουλος Υγειας. Του πηρε μισο περιπου λεπτο να καταλαβει τι εννουσε ο αλλος. "Θελεις να πεις πως εχεις προβλεψει την περιπτωση και διαθετεις καποιο απο τα υπεραπορρητα υλικα που αδρανοποιουν τις ρικετσιες; Αυτο θελεις να πιστεψω; Εισαι μεγαλος!" τον ειρωνευτηκε τελικα.

 

Φαινεται ομως πως ηταν σε διαφορα φασης. Οταν ο ενας αρχιζε τις ειρωνιες, ο αλλος σοβαρευοταν. "Οχι βεβαια. Οι καταιωνιστηρες υπαρχουν σ΄ ολα τα παλια σκαφη, ετσι κι αλλοιως. Απλα, στο νερο που χρησιμευει στην πυροσβεση προσθεσα μερικα υλικα που βρηκα προχειρα. Θελεις να μαθεις τι; Λοιπον, αφρο ξυρισματος, οινοπνευμα, ζαχαρη, μια ντουζινα αλατα, απορρυπαντικα, σαπουνια, διαφορες κολλες, λίγο καφε, μερικα αρωματα που ετσι κι αλλοιως μυριζαν αναγουλιαστικα, χυμους απο οτι φρουτα βρηκα στο ψυγειο, χλωρινη, μερικα αντισηπτικα, μερικα φαρμακα, δεν θυμαμαι τι, τα σαπουνια τα ειπα ηδη, λοιπον, εντομοκτονα και εντομοαπωθητικα, γυαλιστικα, διαλυτικα, δυο οδοντοκρεμες, αντιηλιακα, μελανια, ενα στοματικο διαλυμμα, ουρα, φορμολη, γρασσο και μερικα ακομη. Φυσικα μεγαλες ποσοτητες αφρου απο τον πυροσβεστηρα και οτι αφριστικο βρηκα μπροστα μου. Αντιλαμβανεσαι την σπαταλη για ενα φτωχικο αστροπλοιο σαν το δικο μου, ετσι;" προσθεσε με γνησια αγανακτηση.

 

Ο Συμβουλος της Υγειας τον κοιταζε αναυδος. "Και εχεις αποδειξεις οτι αυτος ο κυκαιωνας;..." Σταματησε νιωθοντας δεος. Η ερωτηση ηταν περιττη, καθως τωρα μαντευε την απαντηση που θα του εδινε ο αλλος. Οι πιθανοτητες ηταν πως αν αυτα τα υγρα τον καλυπταν εντελως και σε μεγαλες ποσοτητες, καποια απο αυτα  θα αδρανοποιουσαν τις ρικετσιες, τουλαχιστον μεχρι να εκφυλιστουν απο μονες τους. Στο ενδιαμεσο, θα πυροδοτουσε τους πυραυλους με την πυρηνικη γομωση κι ετσι, αυτος θα ζουσε, οι αλλοι θα πεθαιναν. "Τι να πω;" ειπε τελικα. "Πρεπει να παραδεχτω πως με εκπλησσεις. Σου αναγνωριζω οτι εισαι πολυ εξυπνος, τουλαχιστον. Εκτος..." εκανε σκεπτικος.

 

"Εκτος...;"

 

"Να, σκεπτομαι ενα ενδεχομενο το οποιο, αν αληθευει, δεν προκειται να μου το επιβεβαιωσεις. Απλα, σκεφτομαι το ενδεχομενο εσυ η το σκαφος σου να ελεγχεσαι η και να ελεγχεις" διστασε για λιγο, "τελος παντων, σκεφτομουν την Τεχνητη Ευφυια" συμπληρωσε πιο χαμηλοφωνα απο οτι σκοπευε.

 

Ο αλλος φανηκε γνησια εκπληκτος. "Τεχνητη ευφυια; Ναι, κατι εχω ακουσει αλλα μαλλον ειναι παραμυθια. Οχι ρε φιλε, εδω κουμαντο κανω εγω. "

 

"Δε μπορω να ειμαι σιγουρος γι αυτο."

 

"Κοιτα, πιστευω οτι το ψεμμα ειναι ενδειξη αδυναμιας. Αν δεν το πιστευα θα μπορουσα πολυ ευκολα να σας εχω αποφυγει, δε νομιζεις; Τελος παντων, μπορεις να πιστευεις οτι σ΄ αρεσει. Καλα ξεκουμπιδια!"

 

Και παλι ο Συμβουλος της Υγειας δε βιαστηκε ν΄ απαντησει ουτε κι εκανε καμμια κινηση να φυγει. Αρκεστηκε να περιεργαζεται τον αλλο, σκεπτικος. Καθαρα, ατσαλακωτα ρουχα, διαλεγμενα με καποιο γουστο, τα αναχρονιστικα γυαλια, νυχια κομμενα, προσωπο φρεσκοξυρισμενο, παχακια στη μεση. Και, τωρα το εβλεπε καθαρα, μια αισθηση αφανους δυναμης. Ενας ενδιαφερων ανθρωπος. Ισως ενας πολυ ενδιαφερων ανθρωπος. "Δε νομιζω οτι θα σου την κανω την χαρη, ειπε τελικα. Μαλλον θα μεινω λιγο ακομα." Καθως ο αλλος αρχισε να τον πλησιαζει απειλητικα, βιαστηκε να συνεχισει: "Κοιτα, μου εχεις κινησει πραγματικα το ενδιαφερον. Δε μπηκες στον κοπο να μου συστηθεις, οχι οτι το παρεξηγησα, λεω να σε φωναζω Καπταιν Νεμο. Πως σου φαινεται; Τελος παντων. Ισως ο Κυβερνητης - Εποπτης μου να καιγεται να σε συλλαβει, οι δικες μου προτεραιοτητες ομως εε... ειναι αλλες. Και -  παραδεχομαι οτι εχεις προβλεψει σε σημαντικο βαθμο τις κινησεις μας, δεν τα ξερεις ομως ολα. Υπαρχουν οπλα στο διαστημοπλοιο μου πολυ θανατηφορα, ενα απο τα οποια ειναι και η φιλοδοξια των συντροφων μου για γρηγορη ανελλιξη στην ιεραρχια. Παρε εμενα για περαδειγμα. Η φιλοδοξια μου να ερευνησω την περιπτωση σου απο την πλευρα της επιστημης μου με ωθησε να ρισκαρω τοσο ωστε να ελθω ως εδω να σε συναντησω. Αν νομιζεις οτι θα παραιτηθουμε ετσι ευκολα, εισαι γελασμενος. Θα ρισκαρουν την ζωη τους προκειμενου να γελοιοποιηθουν απο καποιο φρενοβλαβη εγκληματια, αν μου συγχωρεις την εκφραση. Και δεν ειναι μονο αυτο. Τα ρουχα σου, η φωνη σου... Θα σου εξηγησω τι εννοω. Η φωνη σου δεν ειναι βραχνιασμενη, οπως οταν εχει κανεις πολυ καιρο να μιλησει. Δεν ξερω αν χρησιμοποιεις καραμελες για τον λαιμο η αν εχεις καποιον αλλο κρυμμενο στο σκαφος, αλλα θα στοιχηματιζα  οτι μιλας μονος σου. Ισως στον εαυτο σου η σε κανενα παπαγαλο, αφου ο Υπολογιστης του σκαφους μου δεν εχει καταγραψει καμμια συναντηση του διαστημοπλοιου σου με αλλο διαστημοπλοιο και εχεις να πιασεις σε Σταθμο πανω απο εξι μηνες τουλαχιστον. Βλεπεις, αυτα τα πραγματα καταγραφονται λεπτομερως." Σαλιωσε τα ξεραμενα του χειλια και συνεχισε βιαστικα.  "Επειτα, τα ρουχα. Καλοσιδερωμενα, ταιριαστα και διαλεγμενα με γουστο. Κοιταζεσαι στον καθρεφτη, ετσι; Θαλεγα οτι παρουσιαζεις συμπτωματα μοναξιας."

 

Ο Κυβερνητης πηρε ενα υποτα μελισταλαχτο υφος: "Λες;"

 

"Ειμαι σιγουρος" του απαντησε επιφυλακτικα, χωρις να πιανει εντελως την συγκαλυμενη ειρωνια στα λογια του αλλου. "Κατι αλλο, που ηθελα να σε ρωτησω απ΄ την αρχη, υπαρχει μια μεθυστικη μυρωδια στην ατμοσφαιρα. Καποιο κοινο αποσμητικο χωρου η να υποθεσω κατι πιο πονηρο;"

 

"Αν ειχα την αναγκη να καταφυγω σε ψυχοτροπα θα χρησιμοποιουσα αοσμα, ετσι δεν ειναι;" απαντησε ο αλλος αφοπλιστικα και στο μυαλο του Συμβουλου Υγειας αναψε με μεγαλα κοκκινα γραμματα η επιγραφη "ΓΚΑΦΑ". "Οχι," συνεχισε, "αυτο που μυριζει ειναι ενα αθωο γιασεμι."

 

"Γιασεμι; Αρωμα γιασεμι;"

 

"Λουλουδι γιασεμι."

 

"... θελεις να πεις οτι εχεις αληθινο λουλουδι στο σκαφος;"

 

"Αρκετα λουλουδια μαλιστα. Μου κρατουν ολη την συντροφια που χρειαζομαι, μαζι με τον παπαγαλο μου. Ναι, μην ανοιγεις το στομα σου, αγαπητε και σεβαστε Επιστημονα, εναν γνησιο παπαγαλο αγορασμενο απο την Δευτερη Γη. Το τι μπορει να σημαινει αυτο για την σοφια σου δεν μπορω να το ξερω..." τον ειρωνευτηκε. Το στομα του γιατρου ειχε οντως ανοιξει απο γνησια απορια. Το να διατηρεις φυτα η ζωα σ΄ ενα διαστημοπλοιο ηταν κατι που κοστιζε πολυ ακριβα, και, με εξαιρεση τους πολυ πλουσιους, σπανια ειχε κανεις κατι ανωτερο απο λειχηνα.

 

"Μα πως ειναι δυνατον κατι τετοιο;" ρωτησε τελικα. "Μονο τα αντιβιωτικα και τα εμβολια που απαιτουνται, αγορασμενα απο τους διαστημικους σταθμους, θα κοστιζαν πανακριβα. Οι ειδικες βιταμινες και ορμονες, μονο για τα φυτα..."

 

"Μα δε χρησιμοποιω βιταμινες, ορμονες, αντιβιωτικα, φιλτρα, εμβολια η ορους, αγαπητε" τον εκοψε με μια ελαχιστα λιγοτερο ειρωνικη φωνη, βυθιζοντας τον σε ακομα μεγαλυτερη απελπισια.

 

"Πως γινεται αυτο; Τι ειδους τεχνολογια χρησιμοποιεις;" ξαναρωτησε ο Συμβουλος της Υγειας με δεος.

 

"Τεχνολογια; Θα σου πω αμεσως." Το προσωπο του πηρε μια εκφραση υπουλης αθωοτητας: "Για τα λουλουδια μου, τα αποφαγια μου, τα ουρα μου και τα περιττωματα  του παπαγαλου και τα δικα μου, συνηθως αρκουν. Επισης ανακυκλωνω τα μερη που ξεραινονται. Ο Ντιλμπυ βολευεται με ψωμακι και ξερα φρουτα και τον αφηνω να τσιμπολογαει τα φυτα οταν χρειαζονται κλαδεμα. Οταν πιανω σε κανενα Διαστημικο Σταθμο του αγοραζω λαχανικα και γλυκα. Επισης, εχω ανακαλυψει πως οι θεωριες οτι οι κοσμικες ακτινοβολιες μεταλασσουν τα κυταρα των φυτων καθως και τα μικροβια που ζουν στους πεπτικους σωληνες των ζωων η στο χωμα, ειναι ηληθιοτητες. Ετσι λοιπον, δεν εχω λαβει κανενα απολυτως μετρο για την αντιμετωπιση τους. Αυτα." κατεληξε αυταρεσκα, αφηνοντας τον συνομιλητη του εντελως αναυδο.

 

"Μα!" αντετεινε οταν ξαναβρηκε τη μιλια του, "περιμενε μια στιγμη. Το θεμα μ΄ ενδιαφερει πολυ. Θα θελα κι εγω..." Ο κυβερνητης αντιληφθηκε πως ειχε αγγιξει καποια ευαισθητη χορδη στον Κυβερνητικο, κατι απο την ανθρωπινη φυση του, κρυμμενη κατω απο καριερες και φιλοδοξιες, απο την εκπαιδευση στην υποκρισια και τις τεχνητες αναγκες που συνεπαγεται η ενταξη στον Διαστημοστολο. Αρχισαν να συνομιλουν σε πιο ηρεμους τονους, χωρις ειρωνια κι υπονουμενα, χωρις τρικ και σκοπιμοτητες. Ξεχαστηκαν για λιγο καθως ο παραξενος, μοναχικος ταξιδευτης εξηγουσε για καθοδικα ρευματα αερα απο την ψευδοροφη των χωρων διαμονης του διαστημοπλοιου καθως και τις μικροσκοπικες μεταλλικες ινες στα ρουχα, στα φτερα και στα φυλλωματα, σε συνδυασμο με διαβαθμιζομενα μαγνητικα πεδια, καθως και αλλους τροπους, ξεχασμενους και μη, συνηθισμενους και πρωτακουστους, που βοηθουσαν ανθρωπους, πουλια και φυτα να εχουν ενα υποκαταστατο βαρυτητας οταν η πραγματικη βαρυτητα ελειπε η ηταν πολυ ασθενικη, ωστε να μην ατροφουν οι μυες και να εχουν μια αισθηση προσανατολισμου. "Ετσι κι αλλοιως, περναμε τον περισσοτερο χρονο μας σε τροχια γυρω απο τον ενα και τον αλλο Ηλιο η Πλανητη η και προσεδαφισμενοι, εδω κι εκει..." Κοιταξε λοξα τον ανεπιθυμητο επισκεπτη του για να δει αν θα ενδιαφεροταν για περισσοτερες πληροφοριες σχετικα με τις δραστηριοτητες του αλλα αυτος φαινοταν τελειως απορροφημενος σε δικους του κοσμους. 

 

Για ενα λεπτο εμειναν σιωπηλοι, βυθισμενοι στις σκεψεις τους. Επειτα ο κυβερνητης εκανε μια απειλητικη κινηση. "Το ονομα που μου "δωσες το βρισκω κακογουστο και κοινοτυπο, αν και ειναι αναβαθμισμενο σε σχεση με το "Παπαδοπουλος". Αν νομιζεις πως με τρομαζουν οι συνεπειες του να σας σκοτωσω, εισαι γελασμενος, πολυ γελασμενος" Ο  Συμβουλος της Υγειας του πληρωματος της Χιλντα ανοιξε το στομα του, ξαφνιασμενος απο την τροπη που επαιρνε η κουβεντα αλλα ο αλλος τον εκοψε αποτομα. "Παρε για παραδειγμα το περιφημο "μαυρο κουτι"... Λοιπον, ποσος καιρος θα περασει πριν συλλεχθει και αξιολογηθει απο το Αρχηγειο σας; Ενας γηινος μηνας τουλαχιστον, ετσι δεν ειναι; Και μετα θ΄ αρχισει το κυνηγητο, λες; Α, δε νομιζω! Εχεις υπ΄ οψην σου ποσες Υπηρεσιες θα εμπλακουν στην υποθεση; Υπηρεσιες με ακρως αντικρουομενα συμφεροντα, με διευθυνταδες που μισουν ο ενας τον αλλο οσο τιποτα στον Κοσμο. Τα ξερεις καλυτερα απο μενα. Και τι θα υποψιαστουν, οταν δουν τα στοιχεια που κατεγραψε ο υπολογιστης σας; Οχι βεβαια εναν απλο ανθρωπο σαν την αφεντια μου! Το διεστραμμενο τους μυαλουδακι θα παει σε ενα σωρο εξωπραγματικα σεναρια. Θα περασει απο τις εκδοχες των Εξωγηινων η, αυτης της... "Τεχνητης Ευφυιας" και θα καταληξει στο πιθανο σαμποταζ απο καποιους που εχουν συμφερον να θιξουν την διοικηση του Στολου. Ολοι θα υποψιαστουν ολους. Πλανητες, αλλες Υπηρεσιες, οργανωμενο εγκλημα, αντιπαλες φατριες μεσα στον ιδιο τον Στολο, ο ενας τον αλλο, κυριολεκτικα. Η Ασφαλεια σας θα θελησει να ερευνησει διακριτικα, μακρυα απο αλλες Υπηρεσιες, γι αυτο θα υποβαθμισουν το γεγονος, θ΄ αφησουν να περασει καιρος, να ξεχαστει. Θα προσπαθησουν ν΄ αλλοιωσουν τα γεγονοτα, να τα παρουσιασουν σαν ενα συνηθισμενο συμβαν...

 

"Ακομη κι ετσι ομως", τον εκοψε με αγανακτηση κι απελπισια ο γιατρος," δεν προκειται να ξεχασουν. Θα ριξουν στα σιγουρα τα διχτυα τους..."

 

"Ασε ν΄ ανησυχω εγω γι αυτο." Η φωνη του μοναχικου ταξιδιωτη ηταν κοφτη και σιγουρη και το ειρωνικα μελισταλαχτο υφος του εσπαζε κοκκαλα. "Να βρουν τι; Ενα ανωνυμο, παλιο σκαρι, αγορασμενο απο εναν ανωνυμο εμπορο σ΄ ενα ανωνυμο Κοσμο; Εναν αγνωστο εκκεντρικο χωρις φακελλο; Δεν πιστευω να υποθετεις πως το ονομα με το οποιο με εχετε καταχωρησει μπορει να οδηγησει πουθενα, ε; Θα ριξουν τα διχτυα τους για καρχαριες. Μια μαριδα δε θα "χει προβλημα." Επαψε να μιλα και η εκφραση του προσωπου του αλλαξε, φανερωνοντας τη μελαγχολικη διαθεση του, επιπολαια μονο συγκαλειμμενη απο τους αλλαζονικους του τροπους. Εδειχνε, ετσι τουλαχιστον φανηκε στον Συμβουλο Υγειας, απομακρος και απογοητευμενος. "Αλλωστε," ειπε μετα απο λιγο, "η Ζωη δεν αξιζει χωρις λιγο κινδυνο, ετσι δεν ειναι; Ποσα χρονια θα ζησω ακομη, ουτως η αλλως;" Καρφωσε το βλεμμα του στο παραθυρο απ΄ οπου μπορουσε να δει τα μυριαδες φωτακια, Αστρα, Γαλαξιες και Νεφελωματα, να κινουνται αργα, καθως το Διαστημοπλοιο εκτελουσε την κυκλωτικη του κινηση προς την ξεχασμενη Χιλντα. Η ατμοσφαιρα εγινε ξερη, σχεδον εχθρικη, και ο αινιγματικος κυβερνητης, συνεπαρμενος απο καποιες δικες του σκεψεις, εδειξε να ξεχνα εντελως την παρουσια του συνομιλητη του. Τελικα στραφηκε αργα στον προσκεκλημενο του, σα να συνηδητοποιουσε για πρωτη φορα την παρουσια του. "Μηπως βλεπει οντως τον εαυτο του σαν τον Καπταιν Νεμο;" αναρωτηθηκε ο Συμβουλος, ξαναβρισκοντας για λιγο την επιστημονικη του περιεργεια. Τα ματια τους συναντηθηκαν, και, κατα περιεργο τροπο, ο γιατρος ενιωσε σα να του ζητηθηκε εκεινη τη στιγμη να μοιραστει ενα δυσβαταχτο φορτιο. Κανεις τους δεν ειπε λεξη. Τελικα ο κυβερνητης εκανε μια χειρονομια, σα να εδειχνε την πορτα "Βαρεθηκα" ειπε. "Ωρα να του δινεις, ψυχογιατρε." 

 

Μα...    

 

"Τερμα οι ερωτησεις κυριε Ειδικε επι της ψυχικης μου υγειας. Δινε του τωρα η..." Αλλα δεν προλαβε να ολοκληρωσει τη φραση του. Χωρις καμμια προειδοποιηση ο γιατρος στριφογυρησε και εδωσε μια δυνατη αριστερη γροθια, με αψογη τεχνικη, κατευθειαν στο σαγονι του αλλου. Ειναι γεγονος, αν και οχι πολυ γνωστο, πως ο καθε Αξιωματικος του Στολου εχει περασει εκπαιδευση στις μαχητικες τεχνες, οχι μονο γιατι αποτελει παραδοση αλλα και επειδη εχει αποδειχθει πως η διαδικασια αυτη ανεβαζει την αυτοπεπειθηση. Ετσι, χωρις καν να το επιδιωξει συνειδητα, η καταπιεσμενη μαχητικη πλευρα του Συμβουλου εκδηλωθηκε αυτοματα. Απεμειναν κι οι δυο ακινητοι, ο αινιγματικος ταξιδιωτης πεσμενος ανασκελα να τριβει το μολωπισμενο σαγονι του και ο ξερολας κυβερνητικος επιστημονας γερμενος μπροστα να τριβει τα δαχτυλα του χεριου του που ηδη πρηζοταν με ταχυ ρυθμο, εχοντας κι οι δυο τους το απορρημενο υφος ανθρωπου που δεν πιστευει αυτο που μολις εχει ζησει. Πρωτος μιλησε ο γιατρος.

 

"Για να πω την αληθεια" εκανε καπως διστακτικα, "δεν πολυπιστεψα την ιστορια σου με τον Κεντρικο σου Υπολογιστη που θα μ΄ εξοντωνε αν εκανα καποια επιθετικη κινηση. Οχι πως δε σ΄ εχω ικανο για κατι τετοιο, αλλα, να, σκεφτηκα πως δε θα ειχες αρκετο χρονο για ολα, ειδικα μ΄ αυτο το απιστευτο μιγμα που πηγες κι εφτιαξες για τις ρικετσιες μου, κι ολες αυτες τις μανουβρες για να βρεθεις σε πλεονεκτικη θεση σε σχεση με μας. Κυριως ομως γιατι θα πρεπει ν΄ ανηκεις στην κατηγορια των ανθρωπων που ειναι πολυ σιγουροι για την εξυπναδα τους. Θα πρεπει να εχεις συνηθισει να χειριζεσαι τους αλλους κυριως με το λεγειν σου." Προσπαθησε για λιγο να συγκεντρωσει τις σκεψεις του κι επειτα συνεχισε "Δε νομιζω οτι εισαι κακος ανθρωπος τελικα, ουτε πολυ τρελος. Σιγουρα οχι φονιας. Ισα ισα λιγο ψυχωτικος", προσθεσε χαμογελοντας για να απαλυνει την εντυπωση απο την τελευταια του δηλωση, "και πρεπει να παραδεχτω πως εχεις και σιδερενιο σαγονι." Ο αλλος δεν απαντησε ουτε κι εκανε τον κοπο να σηκωθει ορθιος. Το εξαιρετικα πολυπλοκο μαγνητικο πεδιο του σκαφους, σε συνδυασμο με τα μαγνητικα υλικα που χρησιμοποιοταν στις διαστημικες φορμες, τους καθηλωνε στο πατωμα με μια δυναμη σαραντα της εκατο μεγαλυτερης της γηινης βαρυτητας, μια συνηθισμενη πρακτικη στα μακροχρονια ταξιδι, ωστε να γυμναζονται οι μυες και να μην ατροφουν. Το ξεσπασμα του γιατρου, τοσο το φυσικο οσο και το λεκτικο, ειχε κανει και στους δυο καλο, εχοντας καπως ηρεμησει τα νευρα τους και εκτονωσει την τεταμενη ατμοσφαιρα. Τελικα ο κυβερνητης σηκωθηκε αργα, με μια ρευστη κινηση αταιριαστη με την ηλικια του, τριβοντας ακομη το σαγονι του. "Θα πρεπει κι εγω να σου αναγνωρισω πως εχεις σπουδαια γροθια, Κυβερνητικε" ειπε τρωγοντας λιγο τα συμφωνα, λογω του κροσε που ειχε δεχτει. "Σε καποια αλλη περιπτωση θα σε κερνουσα Αφροδισιανο νεκταρ, με η χωρις μερικες δικες μου γροθιες, ετσι, για να δεις οτι ξερω να εκτιμω την παλληκαρια και να μην κραταω κακια. Οπως εχουν ομως τα πραγματα, εισαι ενας παρεισακτος και μ΄ αυτο που εκανες αμφισβητησες την απολυτη εξουσια μου σ΄ αυτο το γερικο σκαρι, κατι που δε μπορω να ανεχτω. Με αιφνιδιασες μια φορα αλλα δε θα ξανασυμβει." Αρχισε να ζυγωνει με σφιγμενες γροθιες και με υφος που δεν αφηνε αμφιβολιες για το τι θα επακολουθουσε. Και τοτε αιφνιδιαστηκε για δευτερη φορα. Με μια σβελτη κινηση ο αλλος τραβηξε τα δυο ξεχασμενα οπλα που ηταν καταχωνιασμενα στη μεση του, καλυμενα απο το πανοφωρι της στολης του. Δυο καννες σημεδευαν τωρα τον ανθρωπο που μεχρι πριν λιγο φαινοταν απολυτος κυριαρχος της καταστασης.

 

Με μια εντονη χλωμαδα να ειναι η μονη ενδειξη της ταραχης του, ο κυβερνητης εμεινε ασαλευτος. Τα ματια του καρφωθηκαν στα ματια του αντιπαλου του, σε μια προσπαθεια να διαβασει τις προθεσεις του. Ο γιατρος αντιμετωπησε την ματια του με μια εκνευριστικη ουδετεροτητα, χωρις καμμια θριαμβολογια. "Μη φοβασαι. Θα ηταν ασυγχωρητο εγκλημα να σκοτωσω τον οικοδεσποτη μου" ειπε τελικα. "Εγκλημα για τις Αρχες μου, που τυχαινει να τις εχω σε μεγαλη εκτιμηση. Αλλωστε τα μαγνητοπιστολα μου ειναι ρυθμισμενα μονο για μια ακινδυνη αναισθητικη βολη"

 

"Σκεφτεσαι να με παραδωσεις στα αφεντικα σου;" ρωτησε ο αλλος με φωνη που προδιδε οργη κι απογνωση.

 

"Οχι περισσοτερο απο οτι θα σκεφτομουν ποτε να φυλακισω εναν αετο σ΄ ενα μικρο κλουβι. Μην ανησυχεις. Σου ειπα, δε σκοπευω να διαπραξω εγκλημα κατα του οικοδεσποτη μου." Με μια ακομη αιφνιδιαστικη κινηση, ασφαλισε τα οπλα του, εσκυψε και τα πεταξε προς τη μερια του κυβερνητη. "Οι καλοι τροποι επιβαλλουν να παραδωσω τον οπλισμο μου", ειπε απλα. Ο αλλος εμεινε για λιγο να τα κοιταζει και μετα εσκυψε κι επιασε τα πεσμενα οπλα. Τα περιεργαστηκε και τ΄ ακουμπησε σ΄ ενα τραπεζι. Επειτα πλησισε αργα τον αλλο, μεχρι που η αποσταση μεταξυ τους δεν υπερεβαινε τα εικοσι εκατοστα. "Τι θελεις απο μενα;" ρωτησε.

 

Ο γιατρος δε βιαστηκε ν΄ απαντησει. Απολαμβανε την εκτιμηση που του εδειχνε ο μεχρι τωρα αλλαζονας αντιπαλος του. Τελικα ανασηκωσε τους ωμους του κι εκανε μια γκριματσα "Μα σου το εχω πει ηδη. Θελω να μιλησουμε. Θελω να σε γνωρισω. Και πανω απ΄ ολα" συνεχισε "θελω να καταλαβω γιατι τα κανεις ολα αυτα."

 

"Δε μπορει να το χωρεσει το μυαλουδακι σου, ε;" Η φωνη του παραξενου ταξιδευτη ειχε ξαναβρει την ειρωνικη αυταρεσκεια της. "Δε σου αξιζει να μου ζητας εξηγησεις, αλλα, ενταξει, εδειξες ανωτεροτητα κι ευφυια με το να πονταρεις στον ιπποτισμο μου," κι εκανε ενα νευμα προς τα πιστολια. "Σ΄ αυτο τουλαχιστον επεσες μεσα, ειμαι οντως ιπποτης, αν και η ζωη που κανω με εχει σκληρυνει περισσοτερο απο οτι φανταζεσαι. Λοιπον θα σου απαντησω, κι αντε να δουμε τι θα καταλαβεις, ψυχοτετοιε μου. Δεν αναγνωριζω την εξουσια που αντιπροσωπευετε, εσυ και οι ομοιοι σου. Ειμαι ελευθερος ανθρωπος και δεν εκανα κεφι να σας κουβαληθω. Τοσο απλο!"

 

"Και καλα," εκανε ο ψυχοτετοιος, "τι θα παθαινες δηλαδη αν ερχοσουν για λιγο για μερικες τυπικες ερωτησεις και λιγο καφεδακι; Μετα θα ησουν ελευθερος να πας οπου ηθελες. Κοιτα τωρα τι κατασταση δημιουργησες."

 

"Στο ειπα πως δεν θα καταλαβεις. «Μετα θα ημουν ελευθερος...» ειπες. Μετα! Ολοι σας νομιζετε πως ειστε ελευθεροι, αρκει να κανετε αυτα που ειστε υποχρεωμενοι να κανετε και να μην κανετε αυτα που σας λενε πως δεν πρεπει να κανετε. Μεχρι που δε μενει ουτε μια μερα στη ζωη σας που να ειστε πραγματικα ελευθεροι. Εχετε ομως εθιστει σ΄ αυτο και δεν το αντιλαμβανεστε. Ελευθερια, γιατρουδακο μου σημαινει πως, αφου δεν ηθελα να δω τις φατσες σας δε θα τις εβλεπα. Ξερω πως το τιμημα σου φαινεται δυσαναλογο. Ετσι ειναι, δικε μου. Η ελευθερια, η αξιοπρεπεια ειναι ακριβα λουλουδια. Επειτα, ποιος ειπε πως δεν την απολαυσα τη φαση; Σπανια εχω την τιμη να μπλεξω με τοσο σπουδαιους ηλιθιους. Και υστερα, που την βαζεις και την εξασκηση; Τη χαρα του παιχνιδιου; Ολα ηταν μια χαρα. Απλα δεν μπορουσα να φανταστω πως αναμεσα σ΄ αυτους τους τελειως προβλεψιμους παλιατσους θα ηταν κι ενας σαν εσενα"

 

"Α," τον διεκοψε ο γιατρος "«σαν κι εσενα» ειπες. Παραλιγο να ελεγες «σαν κι εμενα». Νομιζεις πως ειμαστε απο την ιδια παστα;"

 

"Ισως να το νομιζω, μαγκα μου. Αλλωστε γιατι ρωτας; Εσυ τα ξερεις ολα! Τελος παντων, ησουν μια απροβλεπτη περιπτωση..."

 

"Πρεπει να προλαμβανουμε το απροβλεπτο" ξαναδιεκοψε ο γιατρος που θυμηθηκε ξαφνικα ενα απο τα συνθηματα που ηταν γραμμενα με κεφαλαια κοκκινα γραματα εδω κι εκει στο προαυλειο της Αστρικης Ακαδημιας.

 

"Και γιατι παρακαλω; Εγω καλοσωριζω το απροβλεπτο, εκτος απο τις βλαβες στα υδραυλικα. Οριστε, χαρις σ΄ αυτο εκανα, μετα απο πολυ καιρο, ενα καινουριο φιλο." Και λεγοντας αυτα υποκλιθηκε και ετεινε το χερι του στον, μεχρι πριν λιγο, αντιπαλο του.

 

"Αυτο κι αν ειναι εξελιξη. Η πιο απαιτητικη χειραψια που εχω κανει ποτε μου, αν μπορω να το θεσω ετσι" ηρθε η απαντηση μετα απο λιγη καθυστερηση και οι δυο αντιπαλοι εσφιξαν τα χερια, χωρις κανεις να κοιταει τον αλλο στα ματια, σα ντροπαλοι εραστες. "Και τωρα," ειπε ο γιατρος που ενιωθε πως ειχε επιτελους το πανω χερι, "σαν ειδικος στα ψυχοτετοια και σαν φιλος θα ηθελα να σου πω την ιατρικη μου γνωματευση σχετικα με το ατομο σου. Δε σε ξερω σχεδον καθολου, δεν ξερω τι γνωμη εχεις για τον εαυτο σου, αλλα, και θελω να με πιστεψεις, ειμαι, αισθανομαι δηλαδη, σιγουρος οτι, εε, οτι δεν εισαι απολυτως, θελω να πω..." Εκει που η γλωσσα του πηγαινε ροδανι, μπερδευτηκε, σα να περασε καποια πολυ δυσαρεστη σκεψη απ΄ το μυαλο του. Ολη η αυτοπεπειθηση του χαθηκε, καθως προσπαθουσε να βαλει σε ταξη τις σκεψεις του. Τελικα βηματισε ως το φινιστρινι που χωριζε τους δυο ανδρες απο την ατελειωτη νυχτα και τ" αμετρητα, μακρυνα αστρα που ειχαν σπρωξει την Ανθρωποτητα στην Μεγαλη Περιπετεια, και ξαναρχισε να μιλα σιγα, με αλλαγμενη φωνη: "Δεν εισαι εντελως στα καλα σου. Αλλα, εδω που τα λεμε, ουτε κι εγω..." Για αλλη μια φορα σταθηκε αδυνατο να ολοκληρωσει τη φραση του. Απο καπου βαθεια μεσα του ξεχυθηκε μια πικρα που φωλιαζε εκει, χρονια τωρα, ασυγκρατητη κι ο γιατρος αρχισε να κλεει με λυγμους.

 

"Αυτο κι αν εναι εξελλιξη," ειπε κεφατα ο μοναχικος ταξιδιωτης καθως χτυπουσε τον αλλο μαλακα στην πλατη. "Δε ξερω τι να πω" συνεχισε. "Και να σκεφτεις πως νομιζα οτι εχω διαλεξει το δυσκολο δρομο. Ελα, ηρεμησε, ολοι μας ειμαστε για κλαματα!" Τελικα ο γιατρος ξεθυμανε. Με κοκκινα ματια κοιταξε τον ανδρα που ειχε απεναντι του, σα να τον εβλεπε με νεα ματια.
 "Με λενε... Νικολιο, ειπε με καποια δυσκολια. "Αυτο το ασυνηθιστο ονομα μου το εδωσε η μητερα μου, που ηταν και η μονη που με φωναζε ετσι. Οι φιλοι με αποκαλουν Νικ. Το πληρες μου ονομα, αν και κατι μου λεει πως σου ειναι αδιαφορο, ειναι Νικολιο ο πρωτος της Γαιας -τρια, κωδικος εδομηντατρια, εψιλον οκτω. Εσενα πως σε λενε;" Ο αλλος εμεινε για λιγο σκεπτικος, φανερα επηρεασμενος απο τα σοκ που ειχε δεχτει. Επειτα μιλησε αργα, με διστακτικη φωνη. "Εχω κι εγω ασυνηθιστο ονομα. Θα ηθελα να σου το πω αλλα καταλαβαινεις πως, οταν τελειωσει αυτη η ιστορια, οι φιλοι σου θα θελησουν να μαθουν τα παντα για την αφεντια μου. Ετσι, πιστευω πως ειναι καλυτερα να το κρατησω κρυφο προς το παρον. Το ιδιο ισχυει και για τα, οχι και λιγα, παρατσουκλια μου. Λυπαμαι. Μπορεις να μου δωσεις εσυ ενα ονομα και να με φωναζεις μ΄ αυτο."

 

"Μαλιστα!" εκανε ο γιατρος σκεφτηκα. "Οποιοδηποτε ονομα θελω, ε;" "Οποιοδηποτε ονομα θελεις, Νικ" του απαντησε ο ταξιδιωτης. "Θα ειναι σιγουρα καλυτερο απο το «Παππαδοπουλος» η το γελοιο «Νεμο»!" Ο γιατρος τον κοιταξε για λιγο χαμογελωντας. "Εχεις δικιο, ειπε τελικα. Καλυτερα οχι ακομα ονοματα. Λοιπον θα σε φωναζω Τιμωνα. Ειναι μια φιγουρα απο την αρχαια Ελληνικη ιστορια," συνεχισε βλεποντας το απορρημενο βλεμμα του αλλου "Τιμων ο μισανθρωπος. Του αρεσε να ζει μονος, να φιλοσοφει και να σαρκαζει. Τι λες, σ΄ αρεσει;"

 

"Λοιπον, γιατι οχι;" ηρθε η απαντηση "Αλλα το θεμα τωρα δεν ειναι το πως θα μ΄ αρεσε να με αποκαλεις. Νικ, η παρεα σου εχει αρχισει να μ΄ αρεσει, αλλα ας μην ξεχναμε αυτους εκει εξω. Και κυριως, ας μην ξεχναμε το θανατο που κουβαλας μεσα σου. Δε μπορεις να μεινεις εδω οσο θα ηθελα. Πρεπει να του δινεις κι εσυ, να του δινω κι εγω. Τι λες;" Ο ανθρωπος που ειχε ερθει εκει με την ιδιοτητα του αντιπροσωπου της Συνομοσπονδιας, που ειχε εκφρασει σαν πραγματικο του κινητρο την ιδιοτητα του ειδικου σε θεματα Ψυχολογιας της Προσωπικοτητας, για να καταληξει τελικα νε μενει απλα με την ιδιοτητα του φιλου, εκλεισε τα ματια και επλεξε τις παλαμες του, σα να προσευχοταν.

 

"Εχεις βεβαια δικιο, αν κι εσυ ο ιδιος μου εβγαλες προηγουμενως λογο για την Ελευθερια χωρις συμβιβασμους. Και βεβαια, η Ελευθερια εχει ορια, αυτο το γνωριζω καλα, αν και θα ελεγα πως εσυ δε φενεται να εχεις. Εστω. Πριν σου πω παντως τι θα κανω εγω, σου ζητω να μου μλησεις με απλα λογια για τη ζωη σου, πως επιβιωνεις και, κυριως αν αναζητας κατι. Πιστεψε με, φιλε μου, το ενδιαφερον μου δεν ειναι επιστημονικο, ουτε εχει να κανει με την αποστολη που μου εχει ανατεθει. Εχει να κανει με μενα και με σενα. Ειναι πολυ σημαντικο για μενα να γνωριζω. Με λιγα λογια και χωρις πολλες αναλυσεις: Τροφιμα, επισκευες, εφοδιασμοι, ελευθερια κινησεων. Και- ενα γιατι

 

Ο ταξιδιωτης ανταποκριθηκε χωρις κανενα σχολιο. Αρχισε να διηγειται μια πολυ παραξενη ζωη, περα απ΄ οτιδηποτε ειχε ακουσει ποτε ο αποσβωλομενος ακροατης του. Προκαλεσε το θαυμασμο και τη φρικη, οταν μιλησε για παρανομα παζαρια εμπορευματων και εξοπλισμου, για επισκεψεις σε τοπους ατυχηματων, οπου αιωρουνταν στο κενο η βρισκοταν σκορπισμενα στην επιφανεια ακατοικητων πλανητων πολυτιμα εφοδια, μια πρακτκη που θεωρωταν δειγμα βαρβαρισμου και ηταν απολυτο ταμπου για καθε πολιτισμενο ανθρωπο, νομιμο η και παρανομο ("μπορεις να μου πεις γιατι οχι", ηταν η εκνευριστικη απαντηση στις διαμαρτυριες του γιατρου). Μιλησε για υδροπονικες καλλιεργειες, αυτοματα συντηρουμενες απο μηχανισμους τους εκαναν περιττη την ανθρωπινη παρεμβαση, και που βρισκοταν οχι μονο μεσα στο σκαφος του, αλλα και σε διαφορα αλλα εγκαταλελειμενα διαστημοπλοια, καλα κρυμμενα εξω απο τις ροτες που ενωναν τους Κοσμους του Ανθρωπου καθως και για τις απιστευτες γευσεις απο τις μεταλλαξεις που προκαλουσε η Κοσμικη Ακτινοβολια. Ευθυμησαν κι οι δυο τους οταν μιλησε για κυραδες που τρλαινονται να κανουν ερωτα σε συνθηκες ελλειψης βαρυτητας, συνηθως χωρις να ζητουν αμοιβη απο σκληρα αντρακια σαν και του λογου του. Για μικρες, αλλοκοτες κοινωνιες ανθρωπων που ζουν στο περιθωριο, αγνωστοι στις Υπηρεσιες της Συνομοσπονδιας, και για τις παραξενες συναλλαγες του μ΄ αυτες. Αντιμετωπισε με ειρωνικα σχολια τις διαμαρτυριες του φιλου του οταν εξηγησε την ευκολια με την οποια αντιμετωπιζονται οι ελεγχοι των Αρχων, συνηθως με τη βοηθεια της πονηριας του, ενιοτε με καποιες χαρες και λαδωματα σε Ομοσπονδιακους λειτουργους που η ακαιρεοτητα δεν συγκαταλεγεται στις αρετες τους. Ειχε διδαχθει να επιβιωνει βημα με βημα, μαθαινοντας απο τις εμπειριες του και απο τις γνωριμιες του με αλλους  «αλητες του Διαστηματος», λογης λογης ανθρωπους που αναζητουσαν μοναχικους δρομους, μακρυα απο την  χειραφετηση της Ομοσπονδιας. Τελευταιο στην αφηγηση του αφησε το μεγαλο «γιατι».

 

"Δυσκολο να το βαλω σε λογια. Οπως πολυ σωστα μαντεψες, ναι, αναζητω κατι, αν και δεν ειμαι απολυτα βεβαιος τι ειναι αυτο. Ξεκινησα το ωριμο μερος της ζωης μου σαν ευηποληπτο ατομο, ξερεις. Μετα, σιγα σιγα, αρχισα ν΄ ανακαλυπτω πως κατι δε πηγαινε καλα με το Ακαδημαϊκο Κατεστημενο, κατι σαν περιρρεουσα ηλιθιοτητα αναμειγμενη με μια περιεργη αδιαφορια για τα θεματα που υποτιθεται οτι τους ενδιεφεραν και που, υποτιθεται, ερευνουσαν. Οι πολλοι ζουν τις ζωουλες τους μεσα σε μια γενικη αγνοια για οτιδηποτε δεν τους ειναι αμεσα χρησιμο και δεν ανηκει στο συρμο της εποχης τους, υποθετοντας οτι οι ειδικοι γνωριζουν τα παντα. Οι ειδικοι τωρα, ασχολουνται σε βαθος με ανουσιες ερευνες με τεχνολογικο συνηθως προσανατολισμο και σπανια καταληγουν καπου, εννοω στον τομεα της ουσιαστικης Γνωσης. Κανεις δεν ενδιαφερεται πραγματικα για την ολη εικονα που εχει διαμορφωθει επειτα απο χιλιαδες χρονια επιστημονικης ερευνας. Και, λαβε υπ΄ οψιν σου, η εικονα εχει ολοκληρωθει εδω και αιωνες, ηδη απο την εποχη της διατυπωσης των θεωριων της Απροσδιοριστιας και της Σχετικοτητας, πισω στον εικοστο αιωνα. Πιστευω πως η εικονα ειναι κατα πολυ προγενεστερη, οι ανθρωποι την γνωριζαν απο την αχλυ της Προιστοριας. Κι ομως, την εμπλουτιζουμε αδιακοπα και, ταυτοχρονα, αποφευγουμε επιμελως να την κοιταξουμε καταματα. Καποια φωτισμενα μυαλα μονο, διατυπωνουν κατα καιρους την απορια τους γι αυτο το γεγονος και προτεινουν εξυπνες σκεψεις, που θα μπορουσαν να προαγουν την ουσιαστικη κατανοηση μας για το Συμπαν. Απλως συζητουνται εντονα στην αρχη, δημιουργουνται οπαδοι και σωματεια, για να ξεχαστουν ολα τελικα, μολις το ολο θεμα φυγει απο τη μοδα. Η ιδια ιστορια, απο την εποχη του Μπεηκον και τοσων αλλων που «καταγραφηκαν» απ΄ ολους εμας σε καποια γωνια του μυαλου μας, για να την «μελετησουμε αργοτερα». Μονο που το «αργοτερα» αυτο δεν ηλθε ποτε... Ακομα ομως και μ΄ αυτους τους προοδευτικους ανθρωπους κατι δεν παει καλα, ξερεις. Ξανα και ξανα καταπιανονται με το ανεφικτο εργο του ν΄ αλλαξουν προσανατολισμο στην πορεια της Ανθρωποτητα, χωρις να διδασκονται καθολου απο τις αμετρητες αποπειρες και τις εξ ισου αμετρητες αποτυχιες αλλων σοφων πριν απο αυτους. Γιατι οι ιδιοι δεν κανουν πραξη τα λογια τους, αλλα προσπαθουν να πεισουν τους αλλους; Ενω εψαχνα να βρω απαντησεις, συνειδητοποιησα πως, χωρις να το αντιληφθω, ακολουθουσα κι εγω τον ιδιο ακριβως δρομο. Συνηδητοποιησα που λες, φιλαρακο, πως οταν ζεις με τους πολλους, θελεις δε θελεις, ακολουθεις τα προτυπα τους. Τους αφηνεις να διαμορφωνουν την πραγματικιτητα σου, καταλαβαινεις; Και τοτε επαναστατησα!"

 

Σ΄ αυτο το σημειο ο μοναχικος επαναστατης διεκοψε την αφηγηση του, σηκωθηκε, πηρε ενα μπουκαλι, εβαλε λιγο απο το περιεχομενο του σ΄ ενα γυαλινο ποτηρι και το ηπιε ολο. "Δε θα σου προσφερω απο το ποτο μου," ειπε αυτερεσκα "μαλλον δεν θα σου αρεσει. Για να τελειωνουμε λοιπον με την ιστορια της ζωης μου, η αποψη μου ειναι οτι δεν αρκει να εχεις την αληθεια σου. Πρεπει, πανω απ΄ ολα να τη ζεις. Και τη ζω! Μα την αληθεια, τη ζω! Και θα εξακολουθησω να τη ζω, ελευθερος απο καθε δεσμευση, εξω απ΄ αυτες που μου επιβαλλει το ιδιο το Συμπαν." Σταματησε να παρει μια ανασα. Ο Συμβουλος σκεφτηκε οτι το ποτο και το ξεσπασμα του τον ειχαν παρασυρει και ενιωθε την αναγκη να ξαναφορεσει τη μασκα που ειχε για τα «καλα παιδακια που θελουν μια εξηγηση για το καθε τι», σαν και του λογου του. Ενιωσε ασχημα μ΄ αυτη τη διαπιστωση και ξυνισε τα μουτρα του. Ο αλλος ξαναπηρε το λογο.

 

"Θελω την ησυχια μου. Σε παρακαλω να γυρισεις στους ηλιθιους συντροφους σου, με το συμπαθιο φιλε μου, να με περιγραψεις σαν παραφρονα και να τους πεισεις να «θαψουν» το ολο επεισοδιο, μιας και θα βλαψει ανεπανορθωτα την καρριερα τους. Να το υποβαθμισουν, εν αναγκη, ας πουμε οτι δεν ηθελαν να σκοτωσουν εναν τρελο η οτιδηποτε αλλο. Δεν θα ειναι δυσκολο, κανεις δεν θα ενδιαφερθει ιδιαιτερα. Τι λες, θα τα καταφερεις;"

 

Ο Συμβουλος τον κοιταξε εντονα στα ματια και του χαμογελασε. "Αποκλειεται" ειπε απλα. Ο αλλος του αντιγυρισε μια εντονη ματια, εκφραση ενος σιωπηρου «Γιατι;»

 

"Δεν τους ξερεις καλα τους συντροφους μου, αν και ο χαρακτηρισμος «ηλιθιοι» κρινεται απολυτα σωστος. Ουτε ξερεις τις διαταγες μας και το γεγονος οτι ο Κεντρικος Υπολογιστης μας θα αρνηθει να μας ξαναβαλει σε Κατασταση Τεσσερα, εκτος αν ομολγηθει επισημα «Αποτυχημενη Εκβαση, Διαφυγη» απο τον ιδιο τον Κυβερνητη, πραγμα που, πιστεψε με, θα ειναι η τελευταια του επιλογη. Η αν σε σκοτωσουμε. Η αν κουβαληθεις στο σκαφος μας και σου γινει εξακριβωση. Μετα βεβαια θα φυλακιστεις και θα οδηγηθεις στον πλησιεστερο σταθμο, μετα την συμπεριφορα που επεδειξες." "Σ΄ αυτην την περιπτωση δε μου μενει παρα..." εκανε ο ταξιδιωτης και σηκωθηκε ορθιος, αλλα ο γιατρος τον τραβηξε απο το μανικι και τον ξανακαθησε στη θεση του "Υπαρχει κι ενας πολυ σοβαροτερος λογος που δεν προκειται να σου κανω το χατηρι, φιλε μου, και υπαρχει και μια ακομα δυνατοτητα να την κοπανησουμε, εκτος απο το να αλληλοσκοτωθουμε. Ο λογος, πρωτα: Δε σκοπευω να ξαναγυρισω πισω στους ηλιθιους, προτιμω να μοιραστω την αναζητηση σου, αν θα εχεις την καλοσυνη να μου την εξηγησεις καλυτερα. Αν κατορθωσω να σε πεισω, γεροπαραξενε..." Εδω ο αλλος πεταχτηκε ορθιος αλλα ο εξοργιστικος επισκεπτης του τον επιασε απαλα απο τους ωμους και, χωρις να πει τιποτα, τον εσπρωξε πισω στο μαγνητικο καθισμα. "...πραγμα που δεν θα ειναι καθολου ευκολο," συνεχισε "τοτε θα σου πω και για την δυνατοτητα να τους ξεφυγουμε χωρις πολλες πολλες φασαριες."

 

Ο κυβερνητης κατορθωσε αυτη την φορα να μεινει ορθιος, μιας κι ο προσκεκλημενος του δεν εκανε καμμια προσπαθεια να τον ξανακαθισει. Αρχισε να βηματιζει πανω κατω, με την οψη ανθρωπου που πρεπει να παρει μια δυσκολη αποφαση. "Υποθετω πως δε θα μαθω, παρα μονο οταν θα ειναι πολυ αργα, το αν ανηκεις στο ειδος των ανθρωπων που ψαχνουν να προσκοληθουν καπου, οπουδηποτε, ισα ισα για να νιωσουν οτι εχουν κατι να κανουν στη ζωη τους. Χα, χα" γελασε "γιατι αυτο το υφος, μικρε; Μηπως θεωρεις τον εαυτο σου κατι το ιδιαιτερο; Πρεπει βεβαια να παραδεχτω πως εχεις κοτσια κι εισαι και εξυπνουλης. Χμμ, και για να μπω και στα χωραφια σου, μου φαινεται πως εισαι και ανικανοποιητος, αν και θα "λεγε κανεις πως τα χεις καταφερει μαλλον καλα στην ζωη σου, με τα στανταρτς της εποχης μας. Μ΄ αρεσει αυτο, μ΄ αρεσουν οι ανικανοποιητοι ανθρωποι, κι εγω απο εκει ξεκινησα. Τα ενστικτα μου", εδω χαμηλωσε τον τονο της φωνης του και πηρε μια προβληματισμενη εκφραση "εναντια στην λογικη μου, μου λενε οτι εισαι ΟΚ. Το πραγμα θελει πολλη σκεψη κι η σκεψη θελει χρονο και χρονος δεν υπαρχει. Η παρακληση σου ειναι για μενα μια προκληση και λατρευω τις προκλησεις. Λοιπον, γιατι οχι; Ελα "δω, παιδι μου." Ο γιατρος πεταχτηκε ορθιος και τον πλησιασε επιφυλακτικα. Αν ειχε ουρα, θα την κουνουσε χαρουμενα, τωρα τη δουλεια την εκανε το υφος του. Σταθηκε απεναντι του και πηγε ν΄ απλωσει το χερι του, οταν δεχτηκε μια τρομερη αριστερη γροθια στο σαγονι του που τον εξεσφενδονησε τεσσερα μετρα, μεχρι που τον σταματησε ο τοιχος.

 

"Αυτο γιατι τολμησες να χτυπησεις τον Κυβερνητη σου, κοθωνι. Χα χα χα, ελα, πλησιασε, δεν θα σου δωσω αλλη, προς το παρον" Κι ετσι, χωρις κανεις τους να πει τιποτε αλλο, εδωσαν τα χερια για δευτερη φορα.

 

"Ωραια. Και τωρα τι κανουμε, Κυβερνητη;" Η ερωτηση ειχε διατυπωθει απο τον αποστατη πλεον κυβερνητικο σε ευθυμο τονο αλλα ηταν μια εξαιρετικα κρισιμη ερωτηση. Η, μαλλον, κρισιμη θα ηταν η απαντηση που θα δινοταν σ΄ αυτη. Ο αλλος του εκανε μια ευλογη χειρονομια "Μαλιστα, συνεχισε ο Νικ, θελεις να μαθεις το σχεδιο με το οποιο εφυγα απο τη Χιλντα, εννοω το σκαφος μας. Λοιπον, δεν εχω «κοριους» επανω μου, οπως θα εχεις ηδη μαντεψει. Δεν υπαρχει αλλωστε ακομη τεχνολογια που να διαπερνα την ηλεκτρομαγνητικη θωρακιση των διαστημοπλοιων. Μονο ενα δεκτη, εμφυτευμενο στο σωμα μου, που μπορει να δεχτει ενα σημα βαρυτικης φυσης, που,  απ΄ οτι γνωριζω, μπορει να διαπερασει μ΄ ευκολια τα τοιχωματα οποιουδηποτε σκαφους. Αν το σημα εκπεμφθει, μας μενουν μετρημενα δευτερολεπτα ζωης. Σε ελαχιστο χρονο οι εγκλωβισμενοι ιοι που κυκλοφορουν στο αιμα μου θα απελευθερωθουν, θα ενωθουν με τα κυτταρα μου και αμεσως θ΄ αρχισουν να αναπαραγονται σαν εξαιρετικα θανατηφορες ρικετσιες. Εχουν φτιαχτει να ειναι ανθεκτικες σε ολα σχεδον τα περιβαλλοντα, μεχρι να εκφυλιστουν τελικα μονες τους. Ετσι, πιστευω πως μαλλον τζαμπα εκανες ολο αυτον τον κοπο να ετοιμασεις το μιγμα σου, αν και η ενεργητικοτητα σου σε τιμα. Οπως και να εχει ομως, εγω δε θα ζησω να μαθω αν τελικα μπορεσεις να τις εξοντωσεις, η εστω να τις εγκλωβισεις. Θα πεθανω στα γρηγορα, αν οχι απο τους ιους, σιγουρα παντως απο το βρωμερο σου κατασκευασμα." 

 

Εκανε φιλοτιμη προσπαθεια ν΄ ακουγεται ανεμελος, το στομαχι του ομως ειχε αρχισει τις σουβλιες και ενιωθε τα ποδια του να τρεμουν ελαφρα, απο τη συνειδητοποιηση της παλαβομαρας του να ζητησει μονος του την εμφυτευση των τρομερων ιων και του μηχανισμου που μπορουσε να τους ενεργοποιησει συμφωνα με την επιθυμια των, μονο κατ΄ ονομα, συναδελφων του που εβαζαν την σταδιοδρομια τους πανω απ΄ ολα, εκτος απο τη βλακειας τους. Παρ΄ ολο το σφιξιμο που ενιωθε στο στομαχι του, συνεχισε την ενημερωση του. "Μπορω, που λες να ενεργοποιησω τον μηχανισμο και μονος μου, μετακινωντας αυτο εδω το ψευτικο νυχι, να, ετσι, βλεπεις; Δεν προτιθεμαι βεβαια να το κανω, το προβλημα ειναι οι αλλοι, στο Καταδρομικο. Α, ξεχασα να σου πω πως μεσα σε πεντε ωρες τα μαμουνια μου θα εκφυλιστουν σαν συνταξιουχοι πολεμιστες και θα αυτοδιασπαστουν, τελος παντων θα εχουμε τελειωσει μ΄ αυτα. Μεχρι τοτε... ανα πασα στιγμη καποιος απο τους πρωην συναδελφους μου μπορει να τις ενεργοποιησει, και δε μπορουμε να κανουμε τιποτα γι αυτο.

 

Ο κυβερνητης του πεταξε ενα ανεμελο «Ε, οχι και τιποτα» κι αρχισε να βηματιζει πανω κατω. Τα αποτελεσματα της ολιγολεπτης αλλα εμβριθους σκεψης του τα συνοψισε σε ενα συντομο και γεματο αδιευκρινιστες πλευρες λογο: "Πρωτα πρωτα, δεν ειμαι και τοσο σιγουρος για την αποτελεσματικοτητα της απειλης. Οι ερευνες μου μ΄ εχουν βεβαιωσει για την υπαρξη ενος πεδιου γυρω απο καθε ανθρωπο, αυτο περιπου που οι παλιοι ονομαζαν «αυρα». Το πεδιο αυτο σχετιζεται με την αληθινη φυση του καθενος μας. Εννοω οτι, αν πραγματικα το ποθεις να περιπλανηθεις εκει εξω, μεσα σ΄ αυτη την απιστευτη φαντασμαγορια των Κοσμων, ε τοτε, να δεις που τα πραγματα θα ελθουν ετσι, ωστε οι ιοι σου δε θα μπορεσουν να μας βλαψουν τελικα..."

 

"Ενδιαφερουσα θεωρια!" πεταχτηκε ο Συμβουλος που δεν εχανε ποτε του εντελως την επιστημονικες του ανησυχιες.

 

"Μη με διακοπτεις, δεν εχουμε ολο τον χρονο δικο μας για θεωρητικες τοποθετησεις. Εν ολιγοις λοιπον, πιστευω οτι η δυναμη της θελησης σου, κι εννοω εδω κατι πολυ βαθυτερο απο την προσωπικοτητα σου, θα αλληλεπιδρασει με τους ιους ωστε να αποτρεψει την εξελιξη που ειχαν στο μυαλο τους αυτοι που τους δημιουργησαν. Αυτο το βασιζω στο γεγονος οτι οι γενετικοι μηχανισμοι τους ειναι εξαιρετικα πολυπλοκοι και οι διεργασιες που απαιτουνται εξαιρετικα λεπτες και ετσι, υποκεινται σε μεγαλο βαθμο σε εξωγενεις κβαντο-πιθανολογικες επιδρασεις. Θα σου εξηγησω, ελπιζω, καποια αλλη φορα τι ακριβως εννοω. Η Ζωη, βλεπεις, α, ειναι τοσο εξαιρετικα πολυτιμη, η κληρονομια του Συμπαντος... Οι ρικετσιες δε θελουν να μας βλαψουν."

 

"Με το συμπαθειο, μεγαλε, αλλα, δεν πιστευω να προσπαθεις να τις επηρρεασεις! Σου λεω οτι ειναι θανατηφορες..."

 

"Καλα, καλα, ειναι νωρις ακομη για σενα να κατανοησεις. Αλλα, βγαλε επιτελους τον σκασμο, επιστημονα της συμφορας! Εχω ενα σχεδιο να παραπλανησουμε τους χοντροκεφαλους παλληκαραδες σου και, χε χε χεε, να τιμωρησω κι εσενα οπως σου αξιζει για την αναιδεια σου να μου κουβαληθεις εδω για να διαπιστωσεις λεει αν ειμαι τρελος. Και, οσο κι αν σου φαινεται απιστευτο, να πεισω και τους ιους σου οτι μας αξιζει να ζησουμε!" Τον κοιταξε λιγο θριαμβευτικα, ετσι που ο γιατρος δε θα μπορουσε να πει με σιγουρια αν ειχε να κανει με παρανοϊκο η με ιδιφυια. Ανατριχιασε λιγο οταν ενιωσε το χερι του αλλου στον ωμο του και τον ακουσε να του λεει "Σαν κυβερνητης και οδηγος σου στη νεα σου ζωη, σε παρακαλω και σε προσταζω να κανεις ακριβως οτι σου πω, χωρις αντιρρησεις. Η ζωη μας ισως εξαρτηθει απο μια λεπτομερεια!" Τον κοιταξε ξανα μ΄ αυτο το αλλοκοτο βλεμμα και συμπληρωσε "Θα τους τη φερουμε, παλληκαρι μου!"

 

Επειτα τον οδηγησε στη σαουνα του σκαφους και τον εβαλε να μπει μεσα, χωρις να βγαλει τα ρουχα του, μουρμουριζοντας διαρκως "Μην ανησυχειειεις, εεχε μου εμπιστοσυυνηηη". Χωρις καθολου να εχει πειστει, ο Συμβουλος επνιξε τις αντιρρησεις του και μπηκε στο στενο θαλαμο, αναστεναζοντας. Ο αλλος εκλεισε κι ασφαλισε την πορτα, πηγε σε μια γωνια του τοιχου, ανοιξε ενα κιβωτιο, πηρε ενα διαφανο μπουκαλακι μ΄ ενα κιτρινωπο υγρο, ανοιξε το καπακι και το στερεωσε σε μια υποδοχη στο τοιχωμα της σαουνας, χαμογελωντας σατανικα. Επειτα πλησιασε τον πινακα ελεγχου και τον ρυθμισε στους εκατον πενηντα βαθμους Κελσιου. Δεν περασαν πανω απο καμμια εικοσαρια δευτερολεπτα, οταν ο δυσμοιρος επιστημονας αρχισε να χτυπαει μανιασμενα την πορτα και να βγαζει αγριες κραυγες, με μοναδικο αποτελεσμα το σατανικο χαμογελο του κυβερνητη να γινει ακομα σατανικοτερο. Οταν ανοιξε την πορτα υστερα απο πεντε λεπτα, το θυμα του βγηκε μισολιποθυμο. Ηταν σε πολυ κακο χαλι, κατωχρος και μουσκεμα στον ιδρωτα κι εβηχε σα φυματικος. Προσπαθησε να μιλησει και να σταθει ορθιος αλλα δεν καταφερε τιποτε απο τα δυο. Ο κυβερνητης, χαμογελωντας παντα σαδιστικα, τον μετεφερε σε μια καρεκλα με μαγνητικη συγκρατηση και τον αφησε να σωριαστει. Επειτα πηγε σ΄ ενα αλλο συρταρι και εβγαλε ενα μεγαλυτερο μπουκαλι που περιειχε ενα βιολετι υγρο. Οταν τον πλησιασε, ο γιατρος εβγαλε μια αδυναμη κραυγη και καλυψε το κεφαλι του με τα χερια του. Ο αλλος, χαμογελωντας παντα σε στυλ Φου Μαντσου, ξεβιδωσε το μπουκαλι και κατεβασε μερικες γουλιες απο το περιεχομενο του. Εβγαλε μερικους αγενεστατους ηχους, ρευτηκε, καθαρισε τον λαιμο του και ειπε:

 

"Θα πρεπει να τους μιλησεις σε λιγο, και θα πρεπει να φαινεται οτι εισαι σε κακη κατασταση. Μην ανησυχεις, τα δυσκολα περασαν." Ο γιατρος τον κοιταξε οπως θα κοιταζε ενα πολυκεφαλο του Ερινταν Τεσσερα. "Και καλα η σαουνα," ειπε τελικα "το πατσουλι τι στα κομματια το ηθελες;" "Απαισιο, ε;" καγχασε ο νομαδας του Διαστηματος. "Το ξερω οτι ειναι φρικτο, το χρησιμοποιω σαν αποσμητικο χωρου, οταν μου κουβαλιουνται για καμμια επιθεωρηση. Φυσικα, φροντιζω πρωτα να βαλω τοπικο αναισθητικο στα ρουθουνια μου. Και παλι ομως... Αλλα η επιδραση του απανω σου μας ειναι απαραιτητη. Μοιαζεις με πτωμα που βγηκε απο τον ταφο. Αληθεια, πινεις;" Ο γιατρος τον κοιταξε καχυποπτα. "Τι εννοεις αν πινω;" ρωτησε. "Αλκοολ, φυσικα" απαντησε ο κυβερνητης και του εδειξε τη μπουκαλα. Προσπαθησε να απαντησει διφορουμενα αλλα ο αλλος τον εκοψε. "Ασε τα μισολογα. Αυτο εδω ειναι γνησιο Ουισκυ με χυμο συκων, οπως το εφτιαχναν στη Σκωτια τα παλια χρονια. Εβδομηντα τοις εκατο οινοπνευμα! Ελα, μη φοβασαι, θα σε κανει να αισθανθεις πολυ ομορφα."

 

Ο ταλαιπωρος πρωην Συμβουλος της Υγειας του πληρωματος της Χιλντα εμεινε με το στομα ανοιχτο. "Ε, σιγουρα εισαι τρελος! Εβδομηντα της εκατο οινοπνευμα;! Καλα, δεν ξερεις πως οι μελετες που εγιναν σχετικα, απεδειξαν πως οταν η περιεκτικοτηα σε αιθυλικη αλκοολη υπερβαινει το τριανταπεντε τοις εκατο προκαλουνται μονιμες βλαβες στο Κεντρικο και Περιφερειακο Νευρικο Συστημα, καθως και..." Αλλα για μια ακομα φορα ο κυβερνητης δεν τον αφησε να συνεχισει. "Κοιτα" του ειπε "τις ξερω ολες αυτες τις ανοησιες. Καποτε με διασκεδαζε να τις ειρωνευομαι αλλα, τωρα πια, απλα τις βαριεμαι. Εσυ εχεις δυο επιλογες: Η μ΄ εμπιστευεσαι και πινεις η γυρνας πισω." Σηκωθηκε ορθιος και ετεινε το μπουκαλι με το βιολετι υγρο στον σοκαρισμενο επιστημονα. "Πιες! Δε βαρεθηκες να εισαι ενα ανικανοποιητο και φοβισμενο παιδαρελι; Δε βαρεθηκες ν΄ακολουθεις το κοπαδι; Γινε επιτελους αντρας!"

 

Ειχε βαρεθει να ειναι παιδαρελι και ν΄ ακολουθει το κοπαδι και δεν ηθελε με τιποτα να γυρισει πισω, αλλα οταν ακουμπησε τα χειλη του στο μπουκαλι ο λαιμος του ηταν ξερος και τα χερι του ετρεμαν. Παρ΄ ολα αυτα γεμισε το στομα του με το πικροξυνο υγρο, το κρατησε λιγο εκει, εκλεισε τα ματια του και το κατεβασε. Αμεσως αρχισε να βηχει δαιμονισμενα, οχι τοσο επειδη το «ουισκυ» του ειχε καψει τον ουρανισκο, οσο επειδη ετσι ειχε δει να κανουν οι νεοι ποτες στις ταινιες εποχης. Τελικα σταματησε να βηχει και συνειδητοποιησε οτι το ποτο δεν ηταν τελικα και τοσο ασχημο. Χαμογελασε ντροπαλα και κατεβασε μια δευτερη γουλια, και κατοπιν μια τριτη. Θα κατεβαζε και τεταρτη αλλα ο ιδιοκτητης του μπουκαλιου απλωσε το χερι του και του το αρπαξε. " Εεε, δεν το εχω για την αφεντια σου. Μου στοιχισε πανακριβα, ειναι γνησιο ουισκυ, φτιαγμενο με την αυθεντικη συνταγη, καταλαβαινεις;" Ο γιατρος ομως ειχε τις αντιρρησεις του. " Μα το ουισκυ φτιαχνοταν απο μηλα..." "Δεν ξερεις τι λες μου φαινεται" αγριεψε ο κυβερνητης. Καλα, δεν ξερεις πως τα συκα ειναι μια ποκιλια μηλων; Εχω δοκιμασει και ουισκυ απο μηλα και σε πληροφορω πως δεν ειναι καθολου ξυνο!" Ο φουκαρας γιατρος δεν ειχε χωνεψει ποτε του το μαθημα της βοτανικης κι ετσι, αν και ειχε την εντυπωση πως τα μηλα και τα συκα ειναι διαφορετικα πραγματα, προτιμησε να κανει την παπια. Αλλωστε ηταν ολο και πιο δυσκολο να μιλαει. Το ταβανι και το πατωμα ειχαν αρχισει να σκαμπανεβαζουν οπως θα ταιριαζε σε καραβι της θαλασσας κι οχι σε καραβι των αστρων. Ο φοβος πως θα παθαινε κατι φοβερο ξαναγυρισε και ενιωσε να τον λουζει κρυος ιδρωτας. Αρχισε να λεει αδυναμα πως μαλλον ειχε δηλητηριαστει, με αποτελεσμα να προκαλεσει τρανταχτα γελια στον ασυγκινητο κυβερνητη. "Ασε τις ανοησιες και πιες λιγο ακομη. Αυτο που σου συμβαινει ειναι φυσιολογικο, αν σκεφτει κανεις πως αυτο εδω ειναι ποτο για αντρες." Και κατεβασε κι ο ιδιος κανα δυο γουλιες, γελωντας παντα κοροϊδευτικα. Παραδοξως τα χασκογελα αρχισαν να ακουγονται διπλα, απο τον αντρα με το μπουκαλι στο χερι και απο καπου στο βαθος, λιγο πιο τσιριχτα. Ο Συμβουλος ειχε ακουσει για το φαινομενο της διπλοπιας, οταν το παρακανει κανεις με το αλκοολ, αλλα διπλοακοια; Τι ηταν παλι αυτο; Σε λιγο αντιληφθηκε τι συνεβαινε, οταν η θολωμενη του οραση τον πληροφορησε για καποιο μεγαλο, πρασινωπο, μαλλον γηινο πτηνο, που ειχε κανει την εμφανιση του πανω σε κατι κονσολες και γελουσε ξεδιαντροπα: Ο παπαγαλος, ο μοναδικος συντροφος του ταξιδιωτη των αστρων! Αυτο ηταν πολυ για την ηδη πληγμενη αξιοπρεπεια του. Πεταχτηκε πανω μουγκριζοντας, αρπαξε το μπουκαλι και κατεβασε ακομη πεντε γουλιες. Ο νομιμος ιδιοκτητης του λιγοστου ποτου που ειχε απομεινει στο μπουκαλι ειδε κι επαθε να του το ξαναπαρει.

 

"Μπραβο, εχεις κοτσια" ειπε "αλλα εχουμε μια δουλεια να τελειωσουμε, ετσι δεν ειναι; Μετα, θα εχουμε ολο τον χρονο να το γιορτασουμε. Ελα τωρα, ηρθε η ωρα να μιλησεις στους παλιους σου συντροφους. Ακου τι πρεπει να τους πεις..."

 

Ο ηχος ειδοποιησης της κεντρικης γεφυρας του καταδρομικου εκανε το πληρωμα να σταματησει αμεσως καθε συζητηση και να μαζευτει τρεχοντας μπροστα απο την εικονικη οθονη που ειχε υλοποιηθει αθορυβα. Η Επιστημονικη Συμβουλος εσπευσε ν΄ ανοιξει το συστημα επικοινωνιας, μιας κι ηταν πιο κοντα, χωρις να ζητησει την αδεια του Κυβερνητη - Πρεσβυ, οπως οφειλε. Ηταν ομως τετοια η αγωνια ολων που κανεις δεν σκεφτηκε να την επιπληξει. Η φατσα του Συμβουλου Υγειας εκανε την εμφανηση της, μπροστα απο μια μεταλλικη επιφανεια χωρις κανενα χαρακτηριστικο. Ηταν κυριολεκτικα αγνωριστος. Κατωχρος, με τον ιδρωτα να σταζει απο το μετωπο του και ενα εντονο τρεμουλο στα χερια. Μιλησε βιαστικα, με φωνη ατονη, κανοντας ολοφανερη προσπαθεια να πει σωστα τις λεξεις, σα ναχε παθει εγκεφαλικο.

 

"Φιλοι μου, ειπε, "δεν ξερω για ποσο χρονο θα μπορω να σας μιλω. Ειμαι απομονωμενος σ΄ ενα απολυτα στεγανο δωματιο. Οι ιοι που μεταφερω ανοιχνευτηκαν αμεσως, εδω που μ΄ εχουν περιορισει ειναι τελειως ανωφελο να τους ενεργοποιησω μιας και δεν υπαρχουν καθολου ηλεκτρονικα κυκλωματα και το μοναδικο ον ειμαι εγω. Αυτο που καταγραφουν τα οργανα μας δεν ειναι παρα μια καλυψη και δεν εχει καμμια σχεση με την πραγματικοτητα. Το διαστημοπλοιο, απο οσο μπορεσα ν΄ αντιληφθω, ειναι απιστευτα προηγμενο, δεν ξερω αν οποιαδηποτε ανθρωπινη Υπηρεσια μπορει να κατασκευασει κατι τετοιο... Δεν τους εχω δει, νομιζω πως μας μελετουν... Προσπαθω να αποκαταστησω επαφη και να αντιληφθω τους σκοπους τους. Μην  επιχειρησετε τιποτα, επαναλαμβανω, απολυτως τιποτα. Το μονο που θα καταφερετε θα ειναι ο χαμος σας. Θα προσπαθησω..." Σ΄ αυτο το σημειο τον ειδαν να στρεφει το κεφαλι αριστερα του και να παιρνει μια εκφραση αγωνιας καθως προφερε βιαστικα "πρεπει να διακοψω". Με αυτα τα λογια η επικοινωνια διακοπηκε.

 

Ολοι τους εμειναν αμιλητοι, παγωμενοι απο το σοκ που ειχαν δεχτει. Ο Κυβερνητης - Εποπτης μονο, με την δυσπιστια και την ψυχραιμια που τον διεκρινε, αντεδρασε οπως ταιριαζε σε ανωτερο στελεχος του Αστροστολου. Φορεσε το κρανος συνδεσης με τον Υπολογιστη και εμεινε ετσι ενα λεπτο, κουνωντας νευρικα το ποδι του. Επειτα πηγε στην καφετιερα και εφτιαξε εναν ακομη καφε, χωρις κανεις να τον αγριοκοιταξει. Ηπιε καμμια δυο γουλιες και ειπε: "Ο Κεντρικος Υπολογιστης με πληροφορησε πως ο Συμβουλος - Υγειας του σκαφους μας τελουσε, κατα τη διαρκεια της επικοινωνιας, σε κατασταση ισχυρου ψυχοσωματικου σοκ. Η υγεια του δεν ηταν σε καλη κατασταση και το νευρικο του συστημα ηταν εξαιρετικα ζορισμενο, στα ορια της καταρρευσης. Υπο τις συνθηκες αυτες δεν μπορουσαν να διεξαχθουν τα καθιερωμενα τεστ ανιχνευσης ψευδους, αλλα ειναι βεβαιο πως δε θα μπορουσε ποτε να προσποιηθει τετοια συμπτωματα. Αρκει να σας πω πως ο Κεντρικος Υπολογιστης κατεγραψε αρτηριακη πιεση στο ημισυ της συνηθισμενης για τον Συμβουλο, η οποια, σημειωτεον ειναι ηδη χαμηλη. Επιπλεον εντονη μυδριαση της κορης με ελαττωμενη αντιδραση στον φωτισμο του περιβαλλοντος. Ως εκ τουτων, εκτιμω οτι ο γενναιος μας συντροφος, αν και μπορει να εχει πεσει θυμα εξαπατησης, εχει βιωσει καταστασεις η εχει αντιληφθει γεγονοτα εξαιρετικα κρισιμα. Μιας και οι δικες μας πληροφοριες, αναφορικα με την κατασταση που αντιμετωπιζουμε,υπολειπονται κατα πολυ απο τις δικες του, προτεινω να κανουμε οπως ακριβως μας συμβουλευσε και να περιμενουμε εξελλιξεις. Αλλωστε," συμπληρωσε με περισση υποκρισια, "τωρα εχουμε ενα πολυ σοβαρο λογο να μην πληξουμε το εχθρικο σκαφος, αφου μεσα σε αυτο βρισκεται ο αγαπημενος μας συντροφος."

 

Σιγα σιγα αρχισαν και οι υπολοιποι να λενε τη γνωμη τους, που ηταν ταυτοσημη με του Κυβερνητη - Εποπτη. Ειχαν τρομαξει για τα καλα και τους ειχε εγκαταλειψει καθε διαθεση να συνετησουν τον ή τους αγνωστους αντιπαλους τους. Η οχλαγωγια ειχε αρχισει να φουντωνει και ο Κυβερνητης - Εποπτης ετοιμαζοταν να πει μερικες τσουχτερες κουβεντες, οταν η εικονικη οθονη ξανασχηματιστηκε, ενα μπλου ελεκτρικ πλαισιο στη μεση της αιθουσας, που, απο οποια γωνια  κι αν το κοιταζες, εβλεπες ακριβως την ιδια εικονα και το ηχητικο σημα εξωτερικης κλησης αντιχησε ξανα, ενας μαλακος αλλα επιμονος ηχος που διαπερασε το νευρικο τους συστημα κι εκανε δυο τρεις απο αυτους να τσακιστουν να ανοιξουν το συστημα. Το κεφαλι και ο λαιμος του μεχρι πριν λιγο πλεον αχρηστου συντροφου τους, που τωρα πλεον ειχε εκτιναχθει στο status του ηρωα, καλυψε ενα μεγαλο μερος της εικονικης οθονης, πισω του φαινοταν η ιδια, οπως και προηγουμενως, μεταλλικη επιφανεια. Νεκρικη σιγη απλωθηκε καθως εμφνιστηκαν, μεγενθυμενα, τα γεματα δακρυα ματια του, οι αφυσικα διεσταλμενες κορες του, το κατωχρο και καταϊδρωμενο του προσωπο. Η φωνη του ακουστηκε λιγοτερο ατονη αλλα περισσοτερο τρομαγμενη απο πριν. Μιλησε γρηγορα κι αγχωμενα, σα να τον πιεζε ο χρονος:

 

"Μη φυγετε, μαλλον φοβουνται το γεγονος οτι μπορειτε να βλαψετε το σκαφος τους... Αν προσπαθησετε να περασετε στην κατασταση τεσσερα θα σας ριξουν, αφου οι ιδιοι δε θα εχουν συνεπειες. Μη στειλετε κανενα σημα η φαρο, μην κανετε τιποτα. Ισως τους πεισω οτι δεν προκειται να τους βλαψουμε..."

 

"Ποιος; Τι;" Προλαβε να ψελλισει ο Κυβερνητης - Πρεσβυς αλλα ο Συμβουλος της Υγειας του ερριξε μια παγερη ματια, που τον διαπερασε σαν ηλεκτρικο ρευμα. "Ειναι καλυτερο να μη ρωτατε τιποτα. Αν καταλαβετε ειστε χαμενοι. Πρεπει να διατηρησετε την ψυχραιμια σας." Και η οψη τους συντροφου τους αντικατασταθηκε με το ελεκτρικ της αδειας οθονης, καθως η επικοινωνια διακοπηκε.

 

Σοκαρισμενοι ακομη περισσοτερο, οι παλαιμαχοι αξιωματικοι του καταδρομικου, δε δυσκολευτηκαν εν τουτοις να ακολουθησουν τη φωνη της Λογικης και της Συνεσης, που, ετσι κι αλλοιως, υπαγορευαν ολες τις σοβαρες αποφασεις τους εδω και πολλα χρονια. Ριχτηκαν με τα μουτρα στους καφεδες, τις μετρησεις, τις τεχνικες συζητησεις, την αναγνωση πρακτικων απο ασκησεις που προεβλεπαν συναντηση με Εξωγηινους, προδοτες απο την Ομοσπονδια η και σατανικους πειρατες που ειχαν μολις κλεψει καποιο υπεροπλο απο τον Στολο. Ολοι τους συμφωνησαν πως δεν επρεπε να βιαστουν και να εκθεσουν το σκαφος τους η τον γενναιο τους συναδελφο σε ακομα μεγαλυτερο κινδυνο. Γιατι ηταν ολοφανερο πως ηδη υπεφερε πολλα, χαριν της αφοσιωσης του στην Ιδεα του Ανθρωπου. Η Επιστημονικη Συμβουλος μαλλιστα, αφου του επλεξε το εγκωμιο, εκανε και μια παρατηρηση πρακτικης σημασιας. "Προσεξατε" ειπε "πως σουφρωνε το προσωπο του και ανεπνεε κυριως απο το στομα; Βαζω στοιχημα πως οι μορφες Ζωης που συναντησε εκει μεσα θα βγαζουν ανυποφορη μποχα!"

 

Ο «γενναιος» ειχε τα δικα του βασανα. "Δεν αντεχω αλλο την ζεστη και το αναθεματισμενο σου πατσουλι. Νγκγιαφφ! Βαζω στοιχημα πως οι φουκαραδες οι ιοι μου τα εχουν ηδη τιναξει απο τη μποχα και σε λιγο θα τους ακολουθησω κι εγω!" Κατα βαθος ομως ηταν ευχαριστημενος. Ολα φαινοταν πως πηγαιναν συμφωνα με το σχεδιο. Ειχε μερικες αποριες για το φιναλε αλλα ειχε εμπιστοσυνη στον παραξενο γερολυκο που θα αποτελουσε τον συντροφο του στα χρονια που θα ακολουθουσαν. Παρ ολ΄ αυτα γκρινιαζε ακομα, ετσι, για την τιμη των οπλων. "Ωραια, τι κανουμε τωρα; Πως θα περασουν οι τρεις ωρες, μεχρι να απενεργοποιηθουν οι ρικετσιες;" "Παρε κανενα υπνακο κι ασε εμενα να σκοτιζομαι" ηρθε η απαντηση με τη γνωστη εκνευριστικη απαθεια. "Ακου υπνακο! Δεν εχω την αναισθησια σου" επεμεινε ο Συμβουλος. Τελικα ομως πειστηκε, καθισε σε μια μαγνητικη πολυθρονα και αρχισε να κλωθογυριζει στο μυαλο του ενα σκακιστικο προβλημα που τον απασχολουσε τον τελευταιο καιρο. Τα καταφερε τοσο καλα με την αυτοσυγκεντρωση του που σε λιγο αρχισε να ροχαλιζει ηχηρα. Ο καπετανιος χαμογελουσε παντα, χωρις να χανει τιποτα απο οσα συνεβαιναν μεσα κι εξω απ΄ το Αστροπλοιο του. 

 

Οταν σκουντησε και ξυπνησε τον αποκαμωμενο γιατρο ολα ειχαν πια τελειωσει. Τον κερασε ενα κιτρινο διαφανες υγρο που το αποκαλεσε τσαι και του εξηγησε με δυο λογια οτι η διορια των πεντε ωρων ειχε τελειωσει. Οι θανατηφοροι ιοι ειχαν εκφυλιστει και ο κινδυνος ειχε πια περασει. Σχεδον περασει, γιατι ο χορος των δυο διαστημοπλοιων συνεχιζοταν, σαν ενα απροθυμο ζευγαρι χορευτων που οι συνθηκες τους ενωσαν και που τωρα επρεπε να απεμπλακουν.

 

"Αν ξεκινησουμε αιφνιδιαστικα τη διαδικασια εισοδου στην Κατασταση Τεσσερα," αναρωτηθηκε ο πρωην Συμβουλος, "πιστευεις πως θα προλαβουν να απομακρυνθουν αρκετα και να μας ριξουν με ασφαλεια; Η γνωμη μου ειναι οτι μπορουν, χρειαζομαστε λοιπον εναν αντιπερισπασμο. Αν μαγνητοφωνουσα ενα μηνυμα, κατι το τελειως απροσμενο, και το μεταδιδαμε λιγο πριν το εγχειρημα, πιστευω να τους αποσπουσαμε αρκετα την προσοχη ωστε να αδρανησουν τα πρωτα κρισιμα δευτερολεπτα." Κοιταξε ελαφρα ανησυχος τον κυβερνητη του που δε μιλουσε αλλα χαμογελουσε μ΄ ενα τροπο που δεν του αρεσε. "Πως σου φαινεται;" ρωτησε νευρικα. Το χαμογελο πλατυνε και γεμισε ζαρες το προσωπο του αινιγματικου ανθρωπου που τον ειχε τοσο γοητευσει ωστε να απαρνηθει μια αξιοζηλευτη ζωη και να ριχτει κι ο ιδιος σε μια περιπετεια χωρις δυνατοτητα επιστροφης. Εμοιαζε ταυτοχρονα παιδι και γερος, καποιος που του εμπιστευεσαι την ζωη σου και ταυτοχρονα αναρωτιεσαι αν ειναι τρελος. Φαινοταν οτι δε θα μιλουσε ποτε, οτι θα καθοταν να χαμογελαει ετσι για παντα σαν ενας Βουδας πολυ περα απο την κατανοηση των απλων θνητων, ομως τελικα αποφασισε να ανοιξει το στομα του, προς μεγαλη ανακουφιση του συνομηλητη του.

 

"Υποθετω πως λογαριαζεις να τους στειλεις ενα μαγνητοφωνημενο μηνυμα την ωρα που θα τρεχεις να κουλουριαστεις στην κοιτιδα σου, να περιμενεις κανα δυο λεπτα την ναρκωση και μετα ο υπολογιστης  μας να περασει το σκαφος στην Κατασταση Τεσσερα. Αυτο δεν ειναι με λιγα λογια το σχεδιο σου;" Ο αλλος εγνεψε καταφατικα, αν και καπως απροθυμα γιατι μυριζοταν παγιδα. "Ξεχνα το, αγορι μου, δε γινεται" συνεχισε ο κυβερνητης, χαμογελωντας σαν βασανιστης που απολαμβανει το επαγγελμα του. "Πρωτον, θα καταλαβουν αμεσως πως προκειται για μαγνητοφωνηση, και θα μυριστουν παγιδα. Ειναι αρκετα πιθανο να αρχισουν αμεσως να απομακρυνονται και να προλαβουν να μας ριξουν εκ του ασφαλους. Μην ξεχνας πως τους εχω τρομοκρατησει και τους εχω εκνευρισει οσο δεν παιρνει αλλο, και τωρα πια ειναι επικινδυνοι. Επειτα" κι εδω η εκφραση του προσωπου του θυμιζε Σμηναρχο με πολιτικα που πετυχαινει Δοκιμους της Σχολης Αστροπλοιαρχων να μπεκρουλιαζουν παρεα με κοριτσια ελαφρων ηθων, "διαθετουμε μονο μια κοιτιδα, κι αυτη ειναι αμφιβολο αν λειτουργει. Αν σκοπευεις να περασεις στην «Τεσσερα», το πολυ πολυ να σου δωσω να πιεις κανα δυο γουλιες ουισκυ ακομα, αν και δεν στο συμβουλευω, απο την πειρα μου σε βεβαιωνω πως ετσι θα σε πιασει ναυτια."

 

Ο δυσμοιρος ο γιατρος υπεθεσε στην αρχη οτι τον δοκιμαζε, υστερα ομως ενιωσε κατι κρυο να διαπερνα την πλατη του και τις τριχες του να σηκωνονται ορθιες. Μηπως τελικα δεν τον δουλευε; Το σατανικο χαμογελο στο προσωπο του αλλου τον εκανε να συνειδητοποιησει την φρικτη αληθεια. Ειχε για παντα εγκαταλειψει τον κοσμο των λογικων ανθρωπων και ειχε μπει σε εναν εφιαλτη που το μονο τελος που θα μπορουσε να εχει ηταν το δικο του. Του περασε απο το νου πως δεν ηταν ακομα πολυ αργα, πως προλαβαινε να γυρισει πισω, στους σπαστικους αλλα προβλεψιμους και συνενοησιμους Κυβερνητικους, αρκεστηκε ομως να κοιταξει τον απιθανο συντροφο του με ενα βουβο και λυπητερο «γιατι» ζωγραφισμενο στο βλεμμα του. Ο αλλος εσκασε στα γελια, τοσο πολυ που αρχισε να βηχει ασυγκρατητα, βυθιζοντας στην απελπισια το λογικο μελος του ντουετου.

 

"Τοσο πολυ φοβασαι;" Ρωτησε τελικα, σκουπιζοντας τα δακρυα απο τα ματια του.

 

Ο Συμβουλος, αφου τον κοιταξε μερικα δευτερολεπτα με γουρλωμενα ματια, ξεσπασε σε μια χειμαρρωδη απαριθμιση στοιχειωδων δεδομενων σχετικα με το ποσο επιβλαβης ειχε αποδειχτει η εμπειρια της μεταβασης αναμεσα στις Φασεις, η διαβαση του Κατωφλιου που χωριζει την καθημερινη εμπειρια του Χωροχρονου απο αυτες τις αλλοιωμενες, τις εξωκοσμες και τρομακτικες παραλλαγες της γραμμικης ακολουθειας που ονομαζουμε Αιτιοκρατια... Η Συνειδηση ηταν τελειως απροετοιμαστη για τετοιες καταστασεις και επρεπε, οπως μαθαιναν και τα παιδια στο σχολειο, να καταστελεται και να επανερχεται μονο οταν το σωμα βρισκοταν ξανα στην Κατασταση Ενα. "Ειναι αναντιρρητο, εμπειρικα και κατ΄ επαναλειψη αποδεδειγμενο γεγονος το οτι οι ατυχοι που υπεστησαν τη μεταβαση με κοιτιδες που δε λειτουργησαν ομαλα, παραφρονησαν, στο μεγαλυτερο ποσοστο..."

 

Ο Παραξενος Ταξειδιωτης χαμογελουσε τωρα περιφρονητικα. "Και οι αλλοι;" Ρωτησε. "Οι αλλοι, που δεν παραφρονησαν πως εξηγουνται απο την επιστημη σας;"

 

"Ολοι παρουσιασαν διαταραχες" αρχισε ο Επιστημονας, ταραγμενος απο την αλλοκοτη οψη που ειχε παρει ο αλλος.

 

"Δεν αμφιβαλλω γι αυτο, με τοσες εξετασεις που υπεστησαν απο ατομα σαν κι ελογου σου. Οταν διαβεβαιωθηκαν οτι επρεπε να παρουσιασουν διαταραχες, για να ικανοποιηθεις εσυ και το συναφι σου, γιατρουδακο."

 

"Ναι, μα..." προσπαθησε να διακοψει ο γιατρος, αλλα ηταν αδυνατον.

 

"Λοιπον, για να τελειωνουμε. Εγω, και πολλοι αλλοι που τυχαινει να ξερω, εχουμε βουτηξει με το κεφαλι σ΄ αυτη την υπεροχη εμπειρια και ειμαστε ακομα με τα καλα μας, τοσο που να μπορουμε να φερνουμε βολτα ενα τσουρμο μαλακες Κυβαρνητικους. Οι πρωτοι, αυτοι που ανοιξαν τους Δρομους, μπουλη, δεν ειχαν κοιτιδες και τα καταφεραν μια χαρα, γιατι ειχαν δυναμη μεσα τους και ηθελαν να γευτουν τα Ετη Φωτος, οχι μονο να τα περασουν. Μετα ηρθαν οι αδυναμοι, οι δευτεροι, αυτοι που παντα βαδιζουν στρωμενους δρομους και προσπαθησαν κι αυτοι να κανουν το ιδιο, κουβαλωντας το Φοβο και τη φιλοδοξια στις  καρδιες τους. Και ηταν οι καρδιες τους που τους προδωσαν, οχι το Νευρικο τους Συστημα, με ολο το σεβασμο, Συμβουλε. Και φτανουμε στο «Δια ταυτα». Εδω μεσα υπαρχει μονο μια κοιτιδα. Εγω δεν τη χρησιμοποιω κι ετσι στην παραχωρω. Δε σ΄ εχω αναγκη για να απεμπλακω απο τους πολεμιστες του γλυκου νερου, εκει εξω, ετσι, αν το θελεις, μπορεις να τρεξεις να κουλουριαστεις μεσα της, σα σκουληκι. Οπως σου ειπα, ομως, εχω βασιμες υποψιες οτι ειναι ελαττωματικη και δε σου συνιστω να τη χρησιμοποιησεις. Αν χρειαζεσαι μια εγγυημενη αναισθησια θα σου την προσφερω εγω, μ΄ αυτο εδω!" Και εσφιξε τη γροθια του.

 

Ο Συμβουλος ειχε δεχτει μια τεραστια δοση ειρωνιας ακομα και για την ανεκτικη μεχρι αναισθησιας κραση του. Θα ηθελε να βαλει στη θεση του αυτο τον υπερφιαλο, ομως ο τρομος που ενιωθε στην ιδεα του να ζησει μια τετοια εμπειρια, εκανε τα ποδια του να λυγιζουν. Μονο καποια αποθεματα κουραγιου, βαθεια στην καρδια του, και η επιγνωση πως η μονη αλλη δυνατοτητα που του δινοταν ηταν να γυρισει πισω, νικημενος μια για παντα, τον εσπρωξαν να απλωσει το χερι του σ΄ αυτο που μεχρι πριν λιγο του προκαλουσε φοβο και που τωρα θα ηταν ο μοναδικος του συμμαχος. Επιασε το μπουκαλι με την σχεδον καθαρη αλκοολη, που υποτιθεται οτι καταστρεφει το νευρικο ιστο, και αδειασε μεσα του οτι ειχε απομεινει. Οταν μιλησε η φωνη του του φανηκε αγνωριστη.

 

"Ετοιμασε τον υπολογιστη για τη διαδικασια" ειπε. "Εγω θα τους απασχολησω".

 

Μεσα σε μια αβολη σιωπη ο υπολογιστης ρυθμιστηκε για ταχεια μεταβαση σε Κατασταση Τεσσερα, με συντεταγμενες που θα καθοριζοταν απο μια γεννητρια τυχαιων αριθμων, λιγο πριν τη μεταβαση. Θα ξεφευγαν απο αυτη την περιοχη του Διαστηματος και επειτα θα εβλεπαν προς τα που θα πηγαιναν.

 

"Θα τους μιλαω μεχρι την τελευταια στιγμη, κατα πασα πιθανοτητα δεν θα συνειδητοποιησουν τι συμβαινει μεχρι που θα ειναι πολυ αργα για να αντιδρασουν." Ο συμβουλος, παρ΄ ολο που προσπαθουσε να δειχνει ψυχραιμος περνουσε δυσκολες στιγμες. Αν και ειχε παρει την αποφαση του και δεν θα την αλλαζε, ενιωσε αυτες τις τελευταιες στιγμες να δειλιαζει.

 

"Μηπως θα πρεπει να κρατηθουμε απο καπου;" Ρωτησε, αν και ηξερε πολυ καλα την απαντηση.

 

"Το φαινομενο εκδηλωνεται αμεσα σε ολα τα ατομα που βρισκονται μεσα στο πεδιο. Δε θα νιωσεις κανενα αδρανιακο φαινομενο και δε χρειαζεται να κρατηθουμε απο πουθενα. Αφου τα ξερεις αυτα. Ελα, τι φοβασαι, εδω ενας γερος σαν κι εμενα το εχει ζησει τοσες φορες..." Το βλεμμα του κυβερνητη εδειχνε εκτιμηση και κατανοηση και ο γιατρος αισθανθηκε ευγνωμοσυνη γι αυτο. Εμενε χρονος για μια τελευταια κουβεντα και ο Νεος την απηυθυνε στον Παλιο.

 

"Δεχομαι το ρισκο και σε ευγνωμονω για την ενθαρρυνση. Να ξερεις ομως πως αν με ξαναποκαλεσεις «μπουλη», «γιατρουδακο» και τα παρομοια, θα διαπιστωσεις οτι η γροθια που εφαγες προηγουμενως ηταν μια φιλικη γροθια."

 

Ο κυβερνητης χαμογελουσε παντα και ο συνεπιβατης του σκεφτοταν ποσο περιεργο ηταν το γεγονος οτι ειχε κατεβασει τοσο αλκοολ και παρεμενε νηφαλιος. Ειχε ξεχασει μαλιστα και να βηξει, οπως ειχε δει να κανουν ολοι οι νεοι ποτες, στις παλιες ταινιες. "Τελος παντων, ιατρικο μυστηριο" αποφασισε τελικα. Ξεκρεμασε το μικροφωνο, το στερεωσε στην ειδικη θεση του γιακα του και καλεσε τη Χιλντα  6, χωρις να δωσει οπτικο σημα.

 

"Εδω Συμβουλος της Υγειας, καλω Βαση. Επαναλαμβανω, εδω Ιατρικος Συμβουλος Καταδρομικου Σε Περιπολια σε Τομεα Ευθυνης." Ερριξε μια ματια στις ενδειξεις του υπολογιστη, η διαδικασια μεταβασης ξεκινουσε σε λιγα δευτερολεπτα. "Γκεο βαγκεο, με ακουτε; Επαναλαμβανω: ΓΚΕΟ ΒΑΓΚΕΟ. Ω ντιρλα ντα ντιρλανταντα. Ντα ντα ντιρλανταντα. Ω ντιρλαντα και τεζα ολοι. Ντα ντα ντιρλανταντα." Καθως αρχισε να ξεφουρνιζει οτι ασυναρτησια του ερχοταν στο μυαλο, επεσε θυμα του ελευθερου συνειρμου. Υλικο που βρισκοταν στιβαγμενο στο Υποσυνειδητο του και μολυνε την Ψυχη του αρχισε να βγαινει τωρα ασυγκρατητο, σε μια εκρηξη αδρεναλινης, που τον εκανε να ξεχασει τελειως τους φοβους του. "Ω Κυβερνητα Αρχιμαλακα, η καρριερα σου μολις εσβησε, γελοιο υποκειμενο. Και συ, ω Επιστημονικε Συμβουλε, ποσο καιρο εχεις να δεις χαρα στα σκελια σου; Γελοιοι φανφαρωνοι, κυβερνητες του κολου, τιτλουχοι κομπλεξικοι, η καταδικη σας ειναι να ανεχεστε ο ενας τον αλλο, μεχρι να παρετε την αγουσα για τα σκουπιδια. Μην ανησυχειτε, κρετινοι, στην κηδεια σας θα βγαλουνε λογο, παρουσια νεαρων Δοκιμων, που θα λοξοκοιταζουν τα θηλυκα και θα κανουν πλακα. Εγω την κανω, σαπροφυτα. Αντε και καλη ψυχη, αγαμητοι..."

 

Επιασε το απορρημενο βλεμμα του φιλου του, καθως ενιωθε τα πρωτα συμπτωματα της διαδικασιας που αρχιζε. "Τι τα θελεις;" σκεφτηκε. "Το βρισιδι, οπως ολες οι κακες συνηθειες, ειναι κολλητικο." Καθως αισθανθηκε μια τιτανια δυναμη να τον ξεκολλα απο τον γνωριμο κοσμο γυρω του, καθε φοβος ειχε φυγει απο μεσα του. Ενιωσε σχεδον ευτυχισμενος, οταν μια ξαφνικη σκεψη εσκισε την καρδια του σα μαχαιρια. Ειχε ξεχασει το αρχαιο του κομπιουτερ με  τα πολυαγαπημενα του παιχνιδια, μαζεμενα με πολυ κοπο απο παμπαλαιες τραπεζες μνημης, στα χερια των εχθρων του...

 

Πισω στο καταδρομικο, τα πραγματα εξελιχθηκαν πολυ πιο ευκολα απο οσο ειχαν υπολογισει οι δυο συνομωτες. Κανεις απο το τσουρμο των Κυβερνητικων δε σκεφτηκε να κινηθει εναντιον τους, το ενα περιπου λεπτο που το σκαφος τους παρεμενε ευαλωτο, καθως εμπαινε στην Κατασταση Τεσσερα. Εμειναν να κοιτουν ο ενας τον αλλο, μην πιστευοντας στα αυτια τους. Η Επιστημονικη Συμβουλος ειχε γινει κοκκινη σαν γηινο μπατζαρι ενω ο Κυβερνητης Εποπτης ειχε γινει κιτρινιος σα γηινο λεμονι. Ενω το ξενο διαστημοπλοιο χανοταν, ο Κυβερνητης της Γεφυρας, μεσα στη γενικη σαστιμαρα, ξεκινησε να εκφραζει ενα συλλογισμο του.

 

"Αυτο το «γκεο βαγκεο» και το «ντιρλαντα ντιρλανταντα», που ελεγε ο Συμβουλος, κατι μου θυμιζουν, ισως ενα παλιο τραγουδι. Μηπως προσπαθησε να μας μιλησει σε κωδικα, να μας προειδοποιησει για κατι;" Ηθελε να πει κι αλλα, η φωνη του ομως εσβησε, οταν αντιληφθηκε οτι ο Κυβερνητης Εποπτης τον κοιτουσε πολυ φαρμακερα.

 

Ο πρωην τιτλουχος σκλαβος και τωρα πια Ελευθερος ανθρωπος, δεν ειχε χρονο να απολαυσει την αισθηση της ελευθεριας του. Αυτος, η ολο το υπολοιπο Συμπαν, στριφογυριζε με επιταχυνομενο ρυθμο ενω ταυτοχρονα ενιωθε μερος ενος Κοσμικου τυμπανου, η καρδιας, που χτυπουσε με ρυθμο που κι αυτος γινοταν ολο και πιο γρηγορος, σα να κρατουσε ακοπανιαμεντο στο στροβιλισμα του. Αυτα τα δυο, η περιστροφη και ο παλμος εγιναν τελικα ενα, μια περιστροφη που λες και γινοταν εσωτερικα, γυρω απο το κεντρο του εαυτου του. Δεν υπηρχαν σκεψεις η συναισθηματα, μονο αυτη η αισθηση που, επιταχυνομενη ολοενα, εφτασε στην αναποφευκτη ολοκληρωση της, μια απολυτη ακινησια εξω απο το Χρονο. Και κατοπιν αρχισε μια αντιστροφη, μια αναποδη επαναληψη της προηγουμενης εμπειριας μονο που τωρα γινοταν, κατα καποιο τροπο, απο τα μεσα προς τα εξω. Ολο κι επιβραδυνοταν τωρα, μεχρι που οι αποκοσμες ενεργειες του πεδιου χαθηκαν και τον αφησαν συγκλονισμενο και αφωνο, σα να ειχε γεννηθει για δευτερη φορα.

 

Καθοταν στο μαγνητικο του καθισμα με τα ματια του σφιχτα κλεισμενα, νιωθοντας συναισθηματα που θα του ηταν αδυνατο να εκφρασει. Συνειδητοποιησε πως δεν θα ηταν πια ο ιδιος ανθρωπος, γιατι, την αχρονη στιγμη που γεφυρωνε τα ετη Φωτος, το Συμπαν του ειχε μιλησει για πραγματα πρωτογνωρα, με φωνη που δεν ηταν ανθρωπινη, και τον ειχε μυησει σε μυστικα που εκαναν ολη την προηγουμενη ζωη του να μοιαζει με μια γκριζα θολουρα. Πλεοντας σε μια εκστατικη ρεμβη, ακουσε τη φωνη του συντροφου του να του λεει γελαστα πως ολα ειχαν τελειωσει και πως ηταν καιρος να ανοιξει τα ματια του.

 

"Δε μου ειπες πως σε λενε" απαντησε αβιαστα, απολαμβανοντας το Ολυμπιο συναισθημα που, τοξερε, δεν θα χανοταν ποτε πια εντελως απο μεσα του.

 

"Εχω πολλα ονοματα, ποιο απο ολα θελεις να σου πω" απαντησε ο φιλος του που, μαντευοντας την ψυχικη του κατασταση, δεν ηθελε να τον επαναφερει αμεσως στα πεζα προβληματα του παροντος.

 

"Πες μου πως σε φωναζε ο πατερας σου" ξαναρωτησε ο Συμβουλος.

 

Ο κυβερνητης δεν απαντησε αμεσως, χαμενος μεσα στις αναμνησεις που τον πλημμυρισαν ξαφνικα. "Με φωναζε Πιτσιρικο, μεχρι το τελος", ειπε με αχρωμη φωνη, που πασχιζε να κρυψει μια λιμνη απο συναισθηματα.

 

"Πιτσιρικο, τοτε" απαντησε ο αλλος κι ανοιξε τα ματια του. Μπροστα του, περα απο το χοντρο συνθετικο γυαλι, ξανοιγονταν το συγκλονιστικοτερο θεαμα που θα μπορουσε να αντικρυσει ποτε ο Ανθρωπος.

 

Ο χρυσοκοκκινος δισκος ενος αγνωστου Ηλιου.

 

 


 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ